Home sweet home

Η ιστορία, είναι άκρως διδακτική, διασκεδαστική (ακόμα και για μένα,κάποιους μήνες μετά...) και κυρίως αληθινή από την αρχή μέχρι το τέλος.Δυστυχώς...

Οι τακτικοί αναγνώστες του παρόντος ιστιοπονήματος, θα γνωρίζουν πως, κατα την άφιξή μου στη Θεσσαλονίκη, φιλοξενήθηκα τον πρώτο καιρό σε έναν πολύ καλό μου φίλο, ο οποίος πραγματικά με έκανε να αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου-όσο ήταν αυτό φυσικά δυνατό,μιας και ποτε δεν είσαι σπίτι, παρά μόνον όταν εγκατασταθείς στο "σπιτι" σου...Παρόλα αυτά, με έκανε να αισθάνομαι ευπρόσδεκτος και έτσι,ομολογώ, πως δεν κατάλαβα πόσο γρήγορα πέρασαν οι μήνες και πόσο γρήγορα (κυρίως) η βίζιτα έγινε "αρμένικη"...

Μετά τους πρώτους 2 μήνες λοιπόν (και με πίεση κυρίως της μητέρας μου-κολλητής της μαμάςτου φίλου που με φιλοξενούσε:Φοβήθηκε μην "έρθει σε δύσκολη θέση αν η Κατερίνα την ρωτήσει τι γίνεται με το θέμα του σπιτιού"- όπως μου είπε αυτολεξεί), αγχώθηκα και ήθελα να βρώ το σπίτι άμεσα!! Και αποφάσισα να το κάνω με τον παραδοσιακό τρόπο, ψάχνοντας ενοικιαστήρια, και βλέποντας σπίτια...

Η τύχη μας χαμογέλασε εξαιρετικά γρήγορα, πριν καν προλάβουμε να δούμε κάποιο υποψήφιο σπίτι:ο Ερωτας (είπαμε,Δ Ε Ν φταις εσύ,ξεκόλλα πια:P) , είδε στην στάση του λεωφορείου του, ένα"ενοικιάζεται", που γυάλισε στα μάτια μας σαν χρυσός 2 4 καρατίων: "Ενοικιάζεται στούντιο, ευήλιο,170 Ευρώ"!!! Στο άκουσμα των 170 Ευρώ (κι ενώ είχα ήδη τρομάξει με τις τιμές που διάβαζα στις αγγελίες...), πήρα κατευθείαν τηλέφωνο-μην χάσουμε το κελεπούρι!!! Απάντησε μια κυρία, που θύμισε λίγο ανακριτή των SS στα ντουζένια τους, και μετά από μια ανάκριση τρίτου βαθμού,κλείσαμε ραντεβού να δούμε το σπίτι. Είπαμε να πάμε μαζί με το πιτσουνάκι μου (χαχαχαχαΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ), για να δούμε την ωραία φωλίτσα μας-εμπιστεύομαι και το γούστο της γενικότερα... Που να ξέραμε...

Η περιοή ήταν ωραία.Στου διαόλου την μάνα βέβαια σε σχέση με τις συγκοινωνίες που με ενδιέφεραν για να πάω στη δουλειά μου, αλλά με είχε πιάσει το περιπετειώδες μου, και αποφάσισα πως, αν και σχετικά ψηλά (Ανω Πόλη γαρ..), η ησυχία και η "γραφικότητα" της γειτονιάς θα υπερίσχυαν.Περιμένουμε λοιπόν να φτάσει η ιδιοκτήτρια για να μας δείξει το παλατάκι...

Μολις την είδα, η πρώτη εντύπωση ήταν "Ωχ!" :Μου έδωσε την εντύπωση ανθρώπου που έχει 100 πράγματα στο κεφάλι της,και δεν καταφέρνει να φέρει σε πέρας ούτε το ένα.Παρόλα αυτά, προχωρήσαμε στα λίγα μέτρα που μας χώριζαν, μπήκαμε στην οικοδομή, και μετά...μας ρούφηξε η μαύρη τρύπα!

...διότι μαύρη ήταν ,από το μαύρο χάλι που είχε το σπίτι:υγρασίες ακόμα και στην εξώπορτα που λέει ο λόγος,οικοσκευές που τις ακουμπάς, και αμέσως αναρωτιέσαι αν το εμβόλιο τετάνου σε καλύπτει η όχι,και ήθελε βάψιμο μέχρι και στα πόμολα. Ένα σίχαμα εν ολίγοις...

"...ωραίο είναι...Ενδιαφερόμαστε!", άκουσα το στόμα μου να ξεστομίζει, και το κενό στη μνήμη μου δεν με βοηθάει να θυμηθώ τον λόγο που είπα τέτοια ανοησία! Μάλλον (υποψιάζομαι) ότι τα άτιμα τα 170 μου φάνηκαν ένα πραγματικό κελεπούρι εκείνη την ώρα, δεν μπορώ νασκεφτώ κάτι άλλο πιο λογικό. Το θέμα είναι, ότι στην κυρία είπα ένα μεγαλοπρεπέστατο "ναι" ,και της έδωσα μια ωραία προκαταβολή του πρώτου νοικιού.Είπαμε, να μην χάσω το σπίτι των ονείρων μου (εφιαλτών επίσης...). Πήρα την αποδειξούλα μου, και συμφωνήσαμε να υπογράψουμε το συντομότερο τα συμβόλαια,για να μπορέσει "να φύγει για Ορεστιάδα για Πασχα, να δει τον γιό της".Πολύ ωραία.

[Βέβαια, αυτή δεν έπαψε να μου ζητάει να υπογράψουμε "άμεσα" τα συμβόλαια, και αυτό με παραξένευε κάπως:τόση πρεμούρα πια, να μου λέει να υπογράψουμε,και τα λεφτά θα τα έδινα "όταν είχα",γινόταν ύποπτη!...]

Έλα όμως που εμένα με έκαιγε το αν υπάρχει η δυνατότητα αυτό το σταβλοειδές αχούρι να γίνει σπίτι από εκτροφείο μικροβίων που ήτανε! Οπότε, είπα να φέρω έναν ειδικό να ρίξει και αυτόν μια ματιά: τον πατέρα μου ...

[Παρένθεση για τους μη γνώστες:με τον πατέρα μου δεν έχω πολλά- πολλά.Φταίει το γεγονός ότι με κοιτάει και βλέπει μια αποτυχία με πόδια.Εγώ τον κοιτάω και βλέπω τον Πάπα μ το κωλο-αλάθητό του.Οπότε,το ότι τον κάλεσα να ρίξει μια ματιά, φανερώνει τα φίδια που με είχαν ζώσει...]

Ο πατέρας μου,λόγω επαγγέλματος, είχε όντως μάτι που να κόβει σε θέματα σπιτιών (πως και τι, άλλη στιγμη). Φτάνουμε λοιπόν απ'έξω. Ανοίγει η κυρα-Δέσποινα την πόρτα.Ο πατέραςμου κάνει 2 βήματαπρος τα μέσα. Κοιτάζει. Κουνάει το κεφάλι.Το σκύβει.Μου λέει (σκυμμένο το κεφάλι πάντα):"πάμε να φύγουμε.Εδώ μέσα ούτε πρεζάκια δεν θα μένανε!" (touche) .Και βγήκαμε έξω... Κια εδώ αρχίζουν τα ωραία!

-"Κυρα-Δέσποινα, δεν μας κάνει το σπίτι...Είναι πραγματικά άθλιο.Δεν μπορεί να μείνει το παιδί εδώ"

-"Μα, δεν του είπα να το κλείσει με το ζόρι...Αφού το είδε πρώτα"

-"Κυρα-Δέσποινα, το αιδί σου εσυ θα το έβαζες ςδώ μέσα να ζήσει?"

-"....(έχει ζήσει και σε χειρότερα στην Ιταλία - αυτό ειπώθηκε 3 οκτάβες κάτω...)

-¨Κυρα-Δέσποινα, δώστε μαςτην προκαταβολή πίσω, και να πάει ο καθένας στο καλό"

-"Τώρα, έρχεται ο άντρας μου, θα τα πάρω από αυτόν και θα σας τα δώσω"

...και κάθομαι με τον μπαμά μου να κάνει ένα τσιγάρο.Και άρχισε τον εξάψαλμο ("ωραίο σπίτι!Τυφλός ήσουνα και ήθελες να μείνεις εδώ?Σε 3 μήνες, με την υγρασία που έχει, θα είχες ρευματικα!" ) Και θα έλεγε και πολλά άλλα,αν δεν σταματούσε απότομα, κοιτούσε πίσω από την πλάτη μου προς τον δρόμο, και να μου φωνάζει "Φεύγει!Πήγαινε πιάστην!! Κόλλησα:Τι να κηνυγήσω? Ποιόν??? "Φεύγει, πάει προς την στάση:πιάστην από την τσάντα!!!" Και ξαφνικά, πετάχτηκα άνω και άρχισα να την παίρνω από πίσω:η κυρα-Δέσποινα, με βήμα ταχύ (ιδίως αν αναλογιστείς ότι τα είχε πατημένα τα 50...) έπαιρνε την κατηφόρα, αφήνοντάς μας να την περιμένουμε, και κατευθυνόταν προς την στάση του αστικού-το οποίο ερχόταν εκείνη τη στιγμή! Κάνω ένα σπριντ (ο Αίολος Κεντέρης) και μπαίνω μπροστά της:

"Για που το βάλαμε, κυρα-Δέσποινα?" Με αγνοεί, και πάει να με προσπεράσει! Τότε, την αρπάζω από τηντσάντα, και της λέω"δεν έχεις να πας πουθενά.Έρχεται ο πατέρας μου τώρα από εδώ!"

Ε, αυτό ήταν:το τσίρκο Μεντράνο, για λίγες ημέρες στην πόλη σας! Αρπάζει το χερούλι της πόρτας του αστικού, και αρχίζει να ουρλιάζει "Ασε μεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!! Είμαι καρκινοπαθήηηηηηηηηηηηηης!!!!! Με χτυπάειιιιιιι!!!!!!! "

Φυσικα,μένω παγωτό, ένα απίστευτο πλήθος μαζεύεται από γύρω μας στο ανοιγόκλεισμα ενός βλεφάρου, και βρίσκομαι περικυκλωμένος από ένα εχθρικό πλήθος,που με προσεγγίζει με μάλλον άγριες διαθέσεις.όμως πλέον, τα βλέπω όλα με πολύ αστεία διάθεση-μάλλον διότι όλα μου φαίνονται τοσο γελοία!!! Οπότε, χαμογελάω, κοιτάω σαρκαστικά την παγιδευμένη κορασίδα που χτυπιέτα, φυσικά δεν την αφήνω, και απλά στέκομαι. Κάποιος από το πλήθος (ένας καραβανάς, που πετάχτηκε από το Χιουντάι του) μου φωνάζει εξαγριωμένος "Ρεεεε!! Τι κάνεις εκεί ρεεεεεε!!! Ασ'την τσάντα γρήγορα!!". Εκεί πλέον, η αίσθηση του γελοίου,αρχίζει να με εγκαταλείπει, και αρχίζω να θυμώνω.Γυρνάω προς τον κάγκουρα παλικαρά, και του λέω: "Ρε μάγγα, άμα ήμουν τσαντάκιας, ακόμα θα κρατούσα την τσάντα της νομίζεις?Δεν θα είχα εξαφανιστεί? Η κυρία από εδώ από την άλλη, μάλλον αυτό θέλει να κάνει, και την κρατάω για ναμην αποφύγει μια συζήτηση που έχουμε να κάνουμε!"... Ο κόσμοςαρχίζει και κοιτάει την κατάσταση αλλιώς. Το φίδι που έχω στα χέρια μου και ελλίσεται, φωνάζει "Θέλω μάρτυρες,με χτύπησε!!!",και δείχνει 2 γραντζουνιές (...) στο χέρι της.Δεν την έχω αγγίξει καν φυσικά. Και είμαστε ήδη εκεί κανά 5λεπτο ήδη!

Ο οδηγός με παρακαλάει να την αφήσω,για να συνεχίσει το δρομολόγιό του!Το πλήθος γύρω μου (κατά βάση επιβάτες του 224) συμφωνούν,όμως προτείνουν να φέρουμε και την αστυνομία (η κοινή γνώμη, έχει ήδη μεταστραφεί) Τελικά ανεβαίνουμε όλοι στο λεωφωρείο, όπου η παρολίγον σπιτονοικοκυρά μου συνεχίζει το θέατρο του παραλόγου:γυρνάει από θέση σε θέση και λέει στους επιβάτες πως τους θέλει για μάρτυρες στη δίκη για βιαιοπραγία.Πεθσίνοντας στο γέλιο, τουςπαρακαλάω για το ίδιο...Εντωμεταξύ, καλεί και την αστυνομία (μιλάμε για θράσσος απύθμενο!).Κατεβαίνουμε με τα πολλά στην στάση ΑγΑναργύρων, και περιμένουμε το περιπολικό.Δεν αργεί ναέρθει,και κατεβαίνουν δυό βαριεστημένοι αστυνομικοί.Με το που ακούνε τα καθέκαστα, μαςανακοινώνουν-ακόμαπιοβαριεστημένα- πως έχουν σοβαρότερες υποθέσεις να ασχοληθούν.Παίρνουν τα στοιχεία μας παρόλα αυτά, για να στοιχειωθετήσουν την κλίση.Ρωτούν αν έχουμε τίποτε οικονομικές εκρεμότητες.Απαντάμε όλοι όχι.Μπαίνει στο αμάξι ο ένας τους, μιλάει στον ασύρματο.Σε λίγο ξαναβγαίνει με ένα χαμογελάκι:"Κυρία μου,θα πρέπει να μας ακολουθήσετε στο τμήμα,για μια υπόθεσή σας που εκρεμμεί"!! Μπαμ! Το χρώμα της αλλάζει γύρω στις 50 φορές,καταλλήγοντας σε ένα ωραίο μπλαβί, και να'μαστε όλοι μαζί στο τμήμα!

Απο εδώ και πέρα, δεν έχω πολλά να προσθέσω: δεν μάθαμε (προσωπικά δεδομένα) το γιατί την κρατήσαν για κατάθεση, όμως μπροστά στον Αξ.Υπηρεσίας, δεσμεύεται ότι θα επιστρέψει την επομένη τα λεφτά.Χα! Αν είναι δυνατόν, που περιμέναμε να μας τα γυρίσει:Όσο τα είδατε εσείς, τα είδα κι εγώ, κι εγώ, σας διαβεβαιώ δεν τα είδα ούτε με μακαρόνι! Ο πατέρας μου,αποφάσισε να της τραβήξει μια αγωγή,έτσι,για το γαμώτο, και το πράγμα έχει πάρει τον δρόμο του.Φυσικά, θα σας ενημερώσω αν εχω νεότερα...

Αυτά τα απίστευτα μου συνέβησαν προσπαθώντας να βρω ένα κεραμύδι πάνω από το κεφάλι μου.Φυσικά,τέτοιο που είναι το κεφάλι μου, θέλει κεραμύδι στο δόξα πατρί,αλλά τεσπα:περιττό να σας πω πως, 4 μήνες μετά, ακούω ακόμα τααπίστευτα μπινελίκια από τον πατέρα μου για την βλακεία που με έδερνε:μισώ να μην μπορώ να του την πω,γκρρρρρρ!!!!!

Αυτά τα ολίγα διασκεδαστικά (?). Καλό σας βράδυ, και μακρυά από εσάς!!!