Αυτό το ποστ, είχα σκοπό να το αναρτήσω Παρασκευή προς ξημερώματα Σαββάτου. Όμως, όντας κάπως συναισθηματικά φορτισμένος (ευχάριστα), θέλησα να το κάνω τώρα, κι ας νυστάζω, κι ας είναι κατα μία ημέρα "πρόωρο"...
Σάββατο λοιπόν, κλείνουμε έναν χρόνο σχέση με τον Έρωτα: Μην με ρωτήσετε πότε πέρασε κιόλλας ένας χρόνος και τα ρέστα, διότι, ειλικρινά δεν θα μπορέσω να σας απαντήσω! Μου φαίνεται σκανδαλωδώς κοντινό και πρόσφατο εκείνο το βράδυ που πρωτομιλήσαμε στο MSN, δυό άγνωστοι που όμως είχε γοητευτεί ο ένας από τον άλλον μόλις με τις πρώτες λέξεις... Καθώς και το πρωινό εκείνο της 2ης Αυγούστου, όπου ταξίδεψα Θεσσαλονίκη (το πρώτο από τα πάμπολλα δρομολόγια που θα επακολουθουσαν) για να γνωρίσω από κοντά αυτή που ήξερα (διάολε, ποτέ δεν είχα ισχυρότερη προαίσθηση!!!) πως θα γινόταν η κοπέλα που θα μου άλλαζε την ζωή-και θα με σημάδευε ανεξίτηλα με τον έρωτά της... Και, από εκείνη τη στιγμή, τίποτε δεν ήταν πια δεδομένο για μένα:αφέθηκα να με παρασύρει το πάθος μου γι' αυτή...
Τώρα, με την ασφάλεια του ενός έτους στην πλάτη της σχέσης μας, μπορώ να πω, κατηγορηματικά και με το χέρι στην καρδιά πως,είναι η πρώτη και μοναδική φορά, που,τόσο καιρό μετά, αισθάνομαι το ίδιο (και περισσότερο) ερωτευμένος απ'ότι στην αρχή. Όταν κατακάθησε ο πρώτος "ενθουσιασμός", ανακάλυψα πως ήμουν βαθειά και επώδυνα ερωτευμένος μαζί της.Αν υπάρχει κάτι που με κάνει ακόμα περισσότερο ερωτευμένο, είναι και πως και η ίδια δείχνει να συμμερίζεται αυτή τη "τρέλα" που μας παρασέρνει...
Μου χαμογελάει και νιώθω πως μπορώ να αφήσω αυτόν τον κόσμο ευτυχισμένος.Περπατάμε στο δρόμο, και ακόμα και το πιο απλό πράγμα (το να μου πιάσει το χέρι) με γεμίζει χαρά- κάθε φορά το ίδιο έντονα!!! Κοιμάται δίπλα μου, και ξυπνάω τη νύχτα, απλώς για να την κοιτάξω... Μου λέει πως μ'αγαπάει,και νιώθω τα μάτια μου να υγραίνονται...
Την έχω πατήσει, έτσι?
Δεν θα το τραβήξω άλλο το love letter... Θέλω απλώς, από αυτό εδώ το "παράθυρο", να της ψιθυρίσω κάτι...
Ότι κι αν γίνει... ότι κι αν συμβεί... θα σου κρατώ το χέρι,και θα'μαι δίπλα σου...Στα εύκολα και στα δύσκολα... Όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Εσύ, απλά...να μ'αγαπάς...
[World was on fire
No one could save me but you
Strange what desire will make foolish people do
I never dreamed that I'd love somebody like you
I never dreamed that I'd lose somebody like you]
8 Άτομα ξερόβηξαν...:
Χαίρομαι που βιώνεις κάτι τόσο σημαντικό - που μοιάζει και με παραμύθι - και σου εύχομαι να κρατήσει για πάντα!
Penny, ένα μπορώ να σου πω: Ποτέ δεν ευχαριστήθηκα ευχή περισσότερο από την δική σου αυτή τη στιγμή...
:)
Να τα χιλιασετε παιδια μου! Πολυ χαιρομαι για εσας! :)
Να είστε πάντα καλά και μαζί :)
Ααααχ πολλά μέλια βλέπω. Πάντα τέτοια!
-Darkenlight: Νομίζω ότι, σαν άτομο που ξέρεις τα πράγματα "από μέσα", με καταλαβαίνεις όταν γράφω αυτό το "σοροπιαστό" ποστ :) Και, οι ευχές σου μετράνε διπλά για μένα (για *μας* καλύτερα...)
-Κώστα: Σ'ευχαριστώ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ και...καλώς ήρθες :)
-Σοφία: Άστα, από προχτές σφουγκαρίζω τα μέλια, και ακόμα δεν λένε να ξεκολλήσουν :D Όπως και να'χει...σε υπέρευχαριστώ ;)
Εγώ με κατι τέτοια είμαι πολύ ευσυγκίνητη...
Τέτοια θέλω να ακούω...
Να είστε ααγαπημένοι και να μην αφήνετε τον έρωτα ....να επαναπαύεται...
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Είχα αφήσει τέτοιο μήνυμα?? Και σε εποχή που βίωνα μεγάλα ζόρια??? (Μπράβο μου!)
Δημοσίευση σχολίου