tag:blogger.com,1999:blog-53236227843516645942011-10-29T15:16:07.690-07:00Chameleon_Darknoreply@blogger.comBlogger571100tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-13642642594775366072009-04-17T03:31:00.000-07:002009-04-17T03:34:37.832-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/J2e4NlnLr28&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/J2e4NlnLr28&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1364264259477536607?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-37278732624264007122009-04-07T17:07:00.001-07:002009-04-07T17:35:12.653-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_zx498b1CDts/SdvvZy_naVI/AAAAAAAAAQQ/3Ib3tbNkTkQ/s1600-h/LoveHurts2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 175px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_zx498b1CDts/SdvvZy_naVI/AAAAAAAAAQQ/3Ib3tbNkTkQ/s200/LoveHurts2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322110611132737874" border="0" /></a><br />Όλα μες στο μυαλό μου ένα κουβάρι,που δεν έχει αρχή και τέλος-μόνο μαλλιά μπλεγμένα,που δεν ξέρω πως να τα ξεμπερδέψω... Τόσο απλά όλα, και όμως, τόσο περίπλοκα με το που κάτσεις να σκεφτείς τι νόημα βγάζουν...<br /><br />Η αγάπη νικάει- love always win. Does it? Θέλω να πιστεύω ,ακόμα και τώρα πως,ναι! Γιατί,είναι όπως τον καθαρό,γαλάζιο ουρανό-αν απομακρυνθείς από την "παραμόρφωση",από την γκριζάδα του νέφους, είναι εκεί:σε περιμένει να τον δεις!Όπως σε περιμένω κι εγω.<br /><br />Ο εγωισμός σκοτώνει :μάθε και προφυλάξου.Εγώ δεν κατάφερα-και έχω στα χέρια μου πολλά πτώματα σκοτωμένων "στιγμών",που θα μπορούσαν να είναι αγκαλιές, χάδια κι ερωτας, και όμως μετατράπηκαν σε γκρίζες ομιχλες και πικρές κουβέντες.Θέλω να τις σκεπάσω με ένα σεντόνι από δάκρυα, και να μην τις ξαναθυμηθώ ποτέ-να μην με στοιχειώσουν στα όνειρά μου:θα με αφήσεις?<br /><br />Για σένα λοιπον.Ναι, για ΣΕΝΑ. Κάτι από τα "χρόνια μου", αλλά που,έχει νόημα-πάντα είχε.Έχω κρατήσει για σένα μουσικές,λουλούδια και στιγμές που ακόμα δεν έχουν γεννηθεί-αρκεί να ανοίξεις τα χέρια σου, κι εγώ θα γεμίσω την αγκαλιά σου με αυτά...<span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/L2BjJbKQkgc&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/L2BjJbKQkgc&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Love hurts, love scars,</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Love wounds, and marks,</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Any heart, not tough,</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Or strong, enough</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />To take a lot of pain,</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Take a lot of pain<br /></span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Love is like a cloud</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Holds a lot of rain</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Love hurts,<br />ooh ooh love hurts</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Im young, I know,</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />But even so</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />I know a thing, or two</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />I learned, from you</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />I really learned a lot,</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Really learned a lot</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Love is like a flame</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">It burns you when its hot</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />Love hurts,<br />ooh ooh love hurts</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />Some fools think of happiness</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Blissfulness, togetherness</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />Some fools fool themselves I guess</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />Theyre not foolin me</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />I know it isnt true,</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">I know it isnt true</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />Love is just a lie,</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Made to make you blue</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Love hurts, ooh,ooh love hurts</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Ooh,ooh love hurts</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />I know it isnt true,</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">I know it isnt true</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Love is just a lie,</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Made to make you blue</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />Love hurts, ooh ooh love hurts</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);"><br />Ooh ooh love hurts</span> <span style="color: rgb(51, 102, 255);">Ooh ooh...</span><br /><br />Ονειρά γλυκά σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-3727873262426400712?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-69746497474773761702009-03-22T11:37:00.001-07:002009-03-22T11:53:55.589-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_zx498b1CDts/ScaJBoZ_zGI/AAAAAAAAAPw/EhDhbYTVwLQ/s1600-h/annoyed.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 134px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_zx498b1CDts/ScaJBoZ_zGI/AAAAAAAAAPw/EhDhbYTVwLQ/s200/annoyed.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5316087071276780642" border="0" /></a><br />Γυρισα...και αυτό τίποτε καλό δεν σημαίνει για την blog-o-σφαιρα! Να προειδοποιήσω ότι,από εδώ και πέρα, σπάνια θα γράφω εδώ-τούλαχιστον,για την ώρα,μιας και το "dark ego" μου κερδίζει με νοκ ουτ την μάχη με το καλοκάγαθο,ερωτευμένο κι ερωτεύσιμο,χαμογελαστό σιαμμαίο του... Αναπόφευκτο. με έχουν τσιτώσει υπερβολικά για να έχουμε κάποιο αντίθετο αποτέλεσμα...<br /><br />Γράφω από την δουλειά.Ακόμα κι εδώ, τσιτομένος έρχομαι κάθε φορά.Πάνε μέρες (βδομάδες??) που έχω να έρθω με όρεξη.Θα μου πεις "ποιός πάει με όρεξη στη δουλειά ρε μάγκα?" και καλά θα μου το πεις,αλλά υπουίθεται ότι <span style="font-weight: bold;">μ'αρέσει η δουλειά μου</span>! Οπότε,γιατί???Ε, δεν θέλει ρώτημα:όταν όλα πάνε σκατά, με σκατα ψυχολογία θα πας ακόμα και στο Λούνα Πάρκ, πόσο μάλλον στον "χωρο εργασίας"...<br /><br />Μην με ρωτάτε "γιατί τόση μουνταμάρα":δεν είναι ώρα γι αυτό,αλλά δεν θα παραλείψω να αναφερθώ σχετικά.Ας πούμε ότι,περιμένω εξελίξεις...Εσωτερικής και εξωτερικής διεργασίας.Καταρχας να τα βρω με τον εαυτό μου,πράγμα καθόλου μα καθόλου σίγουρο ότι θα συμβει,μιας και μου κρατάει μούτρα για πολλά.Κυρίως γιατί τον έχω ξεφτιλίσει σε αρκετές περιπτώσεις, τον έχω "ρίξει" σε θέματα που άλλοτε τον κρατούσα "ψηλά".Ακαταλαβίστικος και πάλι? Μαλλον, αλλά από την άλλη, σεβαστείτε το πρόβλημα μου.Όταν έρθει η ώρα,θα γίνει πιο αναλυτικός-βασικά, όσο περισσότερο γίνεται...<br /><br />[Τι?Μαντέψατε τι περίπου με έχει "στραβώσει" τόσο?Ε,ναι,εντάξει,δεν ήταν και πολύ δύσκολο... Τέτοιος μαλάκ@ς που είμαι,στραβώνω με πράγματα που απλά θα έπρεπε να αφήσω πίσω μου ή να τα κρατήσω και να με απασχολούν Κυριακες και Αργιες.Πφφφφφ...]<br /><br /><br />Οπότε...νεότερα στο γνωστό μερος-εδώ μωρέ,τι "που"? Σύντομα?Σύντομα, ναι.Αυτή τη φορά το εννοώ.Χαχαχαχ,δεν μ πιστεύετε,ε???<br /><br />Κάτι θα ξέρετε εσεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-6974649747477376170?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-84612481257216595802008-09-12T00:27:00.000-07:002008-09-12T01:50:00.011-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_zx498b1CDts/SMocwo7lPGI/AAAAAAAAALY/H5-2Q7eXIOY/s1600-h/2252906741_86aeca1e66_o.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245036337972984930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_zx498b1CDts/SMocwo7lPGI/AAAAAAAAALY/H5-2Q7eXIOY/s200/2252906741_86aeca1e66_o.jpg" border="0" /></a><br /><div>Δεν έχω Ιντερνετ (καλά αυτό ήταν γνωστό - το για πόσο ακόμα δεν ξέρουμε). Δεν έχω και υπολογιστή πλέον- μιας και έκανε πριν 2 βδομάδες ένα "τσαφ" και έσβησε σαν το κεράκι στον βοριά. Και τα νεύρα μου κουρέλια έκτοτε...</div><br /><div></div><br /><div>Πήγα Σέρρες προχτές-κουβάλησα όλη την μονάδα μαζί μου να την κοιτάξουν οι "ειδικοί" φίλοι μου.Η νεκροψία έδειξε καμμένο τροφοδοτικο - παρήγγειλα καινούριο από e-shop, και προσδοκούμε ανάσταση νεκρών (άντε, νεκροφάνεια στην χειρότερη!) Μέχρι τότε, έχω μπουκώσει στο να βλέπω σειρές σε DVD -προτείνω ανεπιφύλακτα την κωμική σειρά "<strong>My name is Earl</strong>" και δευτερευόντως το "<strong>Shark</strong>" το οποίο τώρα "έπιασα",και φαίνεται καλό...</div><br /><div></div><br /><div>Τα λεφτά, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται (+νοίκι δλδ) δεν φτάνουν ούτε για πασατέμπο και παγκάκι στην παραλία:το πρόβλημα είναι πως οι "παρτ τάιμ" δουλειές απαιτούνε ευέλικτο οράριο, το οποίο δεν διαθέτω επ'ουδενί. Shit...</div><br /><div></div><br /><div>Δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ ούτε με τα blogs-έχω να μπω στα δικά σας, καλοί μου φίλοι πολύ καιρό! Μόνο στου Ερωτα μπαίνω που και που,και αυτό όχι στον ρυθμό (περιέργειας :Ρ) που έμπαινα ως τώρα! Ευελπιστω σύντομα να μπορώ να μπαίνω από το σπίτι και ως εκ τούτου,να φορτώνεστε τα ηλίθια σχόλια μου και πάλι!</div><br /><div></div><br /><div>Α! Άλλαξα και το όνομα της Ιστοσελλίδας σε "BrainEatting Worms". Μακάβριο?Μπαααα.... εξάλλου, ήταν ΤΟΣΟ ΑΘΛΙΟ το προηγούμενο όνομα, που δεν είχα επιλογές: απλά <strong>έ-π-ρ-ε-π-ε</strong> να αλλάξει!! Σύντομα (είπαμε πότε) θα του κάνω και ένα γενικότερο λίφτινγκ!!</div><br /><div></div><br /><div>Θέλω να είστε καλά, όλοι σας! Και, να μην ξεχνάτε να κυνηγάτε-όνειρα!. Γιατί αλλιώς, και εσείς,και τα όνειρα, πλαδαρεύετε και στο τέλος δεν αναγνωρίζετε ο ένας τον άλλον.Και δεν είναι ωραίο θέαμα, πιστέψτε με...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8461248125721659580?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-90954303450037768532008-08-09T07:31:00.001-07:002008-08-09T08:21:37.242-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_zx498b1CDts/SJ2qeHWuOzI/AAAAAAAAALM/VLXmOEHXU_I/s1600-h/beijing-olympics-one-year-big.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5232525776421534514" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_zx498b1CDts/SJ2qeHWuOzI/AAAAAAAAALM/VLXmOEHXU_I/s200/beijing-olympics-one-year-big.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Δεν παρακολούθησα χτες την τελετή έναρξης των αγώνων του Πεκίνου (συγχωρέστε με, αλλά σκοπεύω να χρησιμοποιήσω την λέξη "Ολυμπιακοί" όσο το δυνατόν λιγότερο σε αυτή την ανάρτηση, γιατί θεωρώ ότι δίπλα στην λέξη "Πεκίνο", σαν λέξη και σαν έννοια βρωμίζει ανεπανόρθωτα...). Ηθελημένα, δεν παρακολουθώ καν τον τελευταίο καιρό τα όσα δημοσιεύματα για την κατάσταση των αθλητών μας που θα πάρουν μέρος εκεί, ούτε τα αφιερώματα στις τηλεοράσεις,που κυνηγόντας τηνεπικαιρότητα, δεν τους ενδιαφέρει να βουτηχτούνε στα σκατά μέχρι τον λαιμό (και βάλε...). Ηθελημένα, αδιαφορώ, γιατί δεν μπορώ να κάνω κάτι πιο δραστικό!</p><p>Κατα την διάρκεια των Ολυμπιακών της Αθήνας, μπορεί να ήμουν σαν πολίτης αντίθετος λόγω της καταπάτησης βασικών ελευθεριών κατά την διάρκειά τους, αλλά ΝΤΡΑΠΗΚΑ κυρίως για το πως, <strong>δεν</strong> καταφέραμε (σαν αποστολή,σαν πολιτεία αλλά-δυστυχώς- και σαν έθνος) να πούμε ένα βροντερό ΟΧΙ στην ντόπα που σακάτεψε κάθε έννοια ευγενούς άμιλας και ανταγωνισμού.Τα γεγονότα ακόμα νοπά, ας μην επεκταθώ...</p><p>Όμως, αυτό που συμβαίνει τώρα στην καρδιά της Ασίας,είναι απλά αισχρό: Οι αγώνες-κακέκτυπα των αρχαίων Ολυμπιακών,και κυρίως τα σύγχρονα αφεντικά τους, αποφάσισαν πως, ώρα είναι να ρίξουνε τις μάσκες και να ξεβρακωθούνε κανονικά: Μετά από ένα καλό ντουζάκι-ξύρισμα-γενικό καλοπισμό, είπανε να <strong>στηθούνε κανονικά</strong> στους Άγιους Χορηγους, και μετά της συνοδείας ερωτικών βογκητών και βδελυρών εκσπερματώσεων (που μπορεί να λερώνουν σεντόνια και υπολήψεις, γεμίζουν όμως τραπεζικούςλογαριασμούς...), να οργανώσουνε την μεγαλύτερη επιχείρηση "κολυμπήθρα του Σιλοάμ" της τελευταίας 50αετίας.</p><p>Και γιατί όχι? Η Κίνα του 1,5 δις κατοίκων, της τεράστιας οικονομικής δυναμικής,ο τίγρης της Ανατολής, που σε κάθε φτέρνισμά του παθαίνει πνευμονία η Wall Street ,η Ζυρίχη και το City, έπρεπε με κάποιο τρόπο να "αναβαπτιστεί" στα μάτια του πλανήτη μας. Τι?Αν τη νοιάζει την Κίνα πως θα αναφέρονται σε αυτή οι ξένοι υπήκοοι??Αστείο είναι αυτό? Λέτε να το σκέφτηκε όταν έκανε το ντου στο Θιβέτ? Όχι βρε κουτα... Αλλά οι πολυεθνικές αισθάνονται καλύτερα όταν μπορούν να λένε πως ήταν χορηγοί στους"Ολυμπιακούς του Πεκίνου" (ορίστε, τι καταλάβατε τώρα?Με κάνατε και τα έβαλα και τα δύο δίπλα-δίπλα!)</p><p>Η Κίνα,απλά don't give a shit σχετικά με το τι πιστεύει ο κόσμος γι'αυτήν. Στα μούτρα του κόσμου συνεχίζει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την γενοκτονία στο κατεχόμενο Θιβέτ, την τραγική μόλυνση του πλανήτη.Απλά, δεν την νοιάζει-γιατί ξέρει ότι ένα σκυλί μόνο ακούγεται σε έναν καβγά-αυτό που έχει πράσινο χρώμα με ένα $ στο πλάι. Η Κίνα,διοργανώνει τους αγώνες, για να αποδείξει στον υπόλοιπο κόσμο ότι πλέον "είναι <strong>εδώ</strong>" ΚΑΙ στην τέλεση μεγάλων διοργανώσεων.Επίδειξη δύναμης? όχι-μάλλον σε κίνηση επίδειξης "πρεστιζ" θα το έλεγα- γιατί την δυναμή της την δείχνει καθημερινά στις συνεδριάσεις των μόνιμων αντιπροσώπων του ΟΗΕ, όπου στρογγυλοκάθεται πάνω στο "βέτο" της και ξέρει πως, στην παρτίδα πόκερ που παίζεται στους διεθνείς κύκλους (εμφανείς και αφανείς...), το "χέρι" της είναι καλό, πολύ καλύτερο τώρα που άνοιξε τις αγορές της...</p><p>Και ξέρετε κάτι? Ας κάνανε ότι θέλανε οι υπόλοιπες χώρες ρε παιδί μου: σε τελική, η καθεμία για τους δικού της λόγους, θα ήθελαννα δώσουν το παρόν σε μια γιορτούλα που την βλέπει όλος ο πλανήτης. Η δική μας χώρα όμως??? Που (<strong>υποτίθεται</strong>, το ξέρω...) είναι ο φορέας του Ολυμπισμού, που, εν τέλει, θα έπρεπε να είναι αυτή που, όταν αποφάσιζαν όλοι να ξεφτιλήσουν το προιόν"ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ", θα το προάσπιζε λόγω του ότι κατέχει το trademark (κοίτα πως με αναγκάζουν να μιλάω για αξίες 2800 ετών, λες και είναι η φέτα Ηπείρου...)??? Και ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, έχοντας δείξει το άσχημο πρόσωπό της στους δικούς μας Ολυμπιακούς, όπου η μεταλειολαγνεία ξεπέρασε μέχρι και την πείνα του κάθε λογής εργολάβου να φάει, να φάει, να ΦΑΕΙ... Δεν έπρεπε, αν σεβόμασταν λίγο τους εαυτούς μας, να ζητήσουμε να εξαιρεθούμε από αυτούς τους <strong>ΤΡΑΒΕΣΤΙ </strong>Ολυμπιακούς???? Κανένας σεβασμός?Καμία αξιοπρέπεια?... Αλλά, ποιοί την έχασαν για να την βρούνε τα παιδάκια του "σεμνά και ταπεινά" και των "SIEMENSοταισμένων"...</p><p>Κρίμα, κρίμα, κρίμα... Δεν περιμένω να συμεριστείτε το ποστ μου... Θα ευχόμουν όμως να σας κάνει λιγο να σκεφτείτε και να αναζητήσετε περισσότερα γι'αυτούς τους "Ολυμπιακούς" που, όσο και να χτυπιούνται, <strong>Ολυμπιακοί Αγώνες</strong> δεν θα είναι ποτέ...</p><p>[Απλά και μόνο, για αποφυγή παρεξηγήσεων:δεν είμαι αρχαιολάγνος, προγονολάγνος, οπαδός της "Ελληνικής Αρείας φυλής" - μακρυά από μας!!!! Αλλά δεν μπορώ την κοροιδία μέσα στα μούτρα μου ρε παιδιά...Με προσβάλλει σαν άνθρωπο. Σας προλαβαίνω για να μην έχουμε παρεξηγήσεις... ;) ]</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-9095430345003776853?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-10236942938254056032008-07-31T14:57:00.000-07:002008-07-31T15:43:19.717-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/SJI4fmA8LvI/AAAAAAAAALE/lxcMuF0tboI/s1600-h/love3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/SJI4fmA8LvI/AAAAAAAAALE/lxcMuF0tboI/s200/love3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229304232762158834" border="0" /></a><br />Αυτό το ποστ, είχα σκοπό να το αναρτήσω Παρασκευή προς ξημερώματα Σαββάτου. Όμως, όντας κάπως συναισθηματικά φορτισμένος (ευχάριστα), θέλησα να το κάνω τώρα, κι ας νυστάζω, κι ας είναι κατα μία ημέρα "πρόωρο"...<br /><br />Σάββατο λοιπόν, κλείνουμε έναν χρόνο σχέση με τον Έρωτα: Μην με ρωτήσετε πότε πέρασε κιόλλας ένας χρόνος και τα ρέστα, διότι, <span style="font-weight: bold;">ειλικρινά</span> δεν θα μπορέσω να σας απαντήσω! Μου φαίνεται σκανδαλωδώς κοντινό και πρόσφατο εκείνο το βράδυ που πρωτομιλήσαμε στο MSN, δυό άγνωστοι που όμως είχε γοητευτεί ο ένας από τον άλλον μόλις με τις πρώτες λέξεις... Καθώς και το πρωινό εκείνο της 2ης Αυγούστου, όπου ταξίδεψα Θεσσαλονίκη (το πρώτο από τα πάμπολλα δρομολόγια που θα επακολουθουσαν) για να γνωρίσω από κοντά αυτή που <span style="font-weight: bold;">ήξερα</span> (διάολε, ποτέ δεν είχα ισχυρότερη προαίσθηση!!!) πως θα γινόταν η κοπέλα που θα μου άλλαζε την ζωή-και θα με σημάδευε ανεξίτηλα με τον έρωτά της... Και, από εκείνη τη στιγμή, τίποτε δεν ήταν πια δεδομένο για μένα:αφέθηκα να με παρασύρει το πάθος μου γι' <span style="font-weight: bold;">αυτή</span>...<br /><br />Τώρα, με την ασφάλεια του ενός έτους στην πλάτη της σχέσης μας, μπορώ να πω, κατηγορηματικά και με το χέρι στην καρδιά πως,είναι η πρώτη και μοναδική φορά, που,τόσο καιρό μετά, αισθάνομαι το ίδιο (και <span style="font-weight: bold;">περισσότερο</span>) ερωτευμένος απ'ότι στην αρχή. Όταν κατακάθησε ο πρώτος "ενθουσιασμός", ανακάλυψα πως ήμουν <span style="font-weight: bold;">βαθειά</span> και <span style="font-weight: bold;">επώδυνα</span> ερωτευμένος μαζί της.Αν υπάρχει κάτι που με κάνει ακόμα περισσότερο ερωτευμένο, είναι και πως και η ίδια δείχνει να συμμερίζεται αυτή τη "τρέλα" που μας παρασέρνει...<br /><br />Μου χαμογελάει και νιώθω πως μπορώ να αφήσω αυτόν τον κόσμο ευτυχισμένος.Περπατάμε στο δρόμο, και ακόμα και το πιο απλό πράγμα (το να μου πιάσει το χέρι) με γεμίζει χαρά- <span style="font-weight: bold;">κάθε φορά το ίδιο έντονα!!!</span> Κοιμάται δίπλα μου, και ξυπνάω τη νύχτα, απλώς για να την κοιτάξω... Μου λέει πως μ'αγαπάει,και νιώθω τα μάτια μου να υγραίνονται...<br /><br />Την έχω πατήσει, έτσι?<br /><br />Δεν θα το τραβήξω άλλο το love letter... Θέλω απλώς, από αυτό εδώ το "παράθυρο", να της ψιθυρίσω κάτι...<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Ότι κι αν γίνει... ότι κι αν συμβεί... θα σου κρατώ το χέρι,και θα'μαι δίπλα σου...Στα εύκολα και στα δύσκολα... Όσα χρόνια κι αν περάσουν.</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Εσύ, απλά...</span><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">να μ'αγαπάς...</span><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/XXmlJQN5Pm8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/XXmlJQN5Pm8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /><br /><br /></span></span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">[World was on fire </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">No one could save me but you </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">Strange what desire will make foolish people do </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">I never dreamed that I'd love somebody like you </span><br /><span style="color: rgb(204, 0, 0);">I never dreamed that I'd lose somebody like you</span><span style="color: rgb(204, 0, 0);">]</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1023694293825405603?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-19124009831150891012008-07-25T15:02:00.000-07:002008-07-25T15:05:19.551-07:00...γιατί σε λατρεύω ακόμα και όταν θα ήθελα να φωνάξω, να ουρλιάξω και να δαγκώσω!!!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/z0bihpuJXcQ&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/z0bihpuJXcQ&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">"I don't care if you don't want me,</span><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">I'm yours, I'm yours right now..."<br /><br /><br />Aaaaaxx.......<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1912400983115089101?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-86609676777447263332008-07-14T15:16:00.000-07:002008-07-14T15:49:28.327-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/SHvX7-lcaxI/AAAAAAAAAKQ/JyyKY-BJmUM/s1600-h/facts3.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/SHvX7-lcaxI/AAAAAAAAAKQ/JyyKY-BJmUM/s200/facts3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5223005618278525714" border="0" /></a><br /><br />- Κατέβηκα στη Θεσσαλονίκη από τις Σέρρες στις 14 Ιανουαρίου,και ο φίλος που θα με φιλοξενούσε μου είπε να μείνω κανα 2μηνο.Σήμερα κλείνω 6μηνο.Και, όχι, δεν μιλάω αρμένικα...<br /><br />- Δουλεύω σε videoclub, ανειδίκευτος υπάλληλος.Είμαι 32. Ο υπεύθυνος μου,είναι μικρότερος από εμένα,και απίστευτα σπαστικός ώρες ώρες.Κι όμως, ακόμα του μιλάω στον πληθυντικό (άν και όλοι οι άλλοι υφιστάμενοί του, μικρότεροι και απο μένα,<span style="font-weight: bold;">και</span> από αυτόν, του μιλάνε στον ενικό). Αυτό με κάνει να αισθάνομαι λίγο μαλάκας ώρες ώρες,ιδίως όταν αρχίζει να μιλάει και μπροστά μου εξελίσεται το θέατρο του παραλόγου...<br /><br />- Ο πατέρας μου, μετά το εφάπαξ του,αποφάσισε να επενδύσει τα λεφτά του σε αγορες ακινήτων.Για να τον παρακαλέσω να μου δώσει τα 2 νοίκια μπροστά<br />που θα μου ζητούσε ο νέος μου σποιτονοικοκύρης, έπρεπε να πάρω αγχολυτικό-τόσο στρες μου δημιουργεί. Αυτός, πάλι, στρεσάρεται αυτή τη στιγμή γιατί δεν μπορεί να βρει έναν σωστό τεχνίτη για την πισίνα που θα βάλει στο νέο του σπίτι...<br /><br />-Η κοπέλα μου σήμερα εκπονούσε σχέδια για το πως θα δολοφονήσει την γιαγιά της στον ύπνο της.Είχε δίκιο - προσφέρθηκα να την βοηθήσω αν ήθελε...<br /><br />-Ο κολλητός μου τον προηγούμενο μήνα, απέκτησε ένα υγιέστατο αγοράκι, και είμαι πολύ περήφανος γι'αυτόν. Όμως με προβληματίζει το γεγονός ότι κάθε φορά που μιλάμε στο τηλέφωνο,με ρωτάει αν "έχω βρει την κουμπάρα του" (κοινώς, την γυναίκα που θα παντρευτώ). Είναι μικρότερός μου. Και, παρ'όλα αυτά, εξακολουθώ να μην αγχώνομαι με το θέμα (ίσως βοηθάει το γεγονός ότι αυτός έχει αρχές φαλάκρας, κι εγώ όχι...)<br /><br />-Ο αδερφός μου είναι ερωτευμένος με τα λεφτά του (δεν είχε σε ποιόν να μοιάσει Δίδυμος και αυτός και ο father...) : Ακόμαι και όταν η μανα μου έχει απεγνωσμένη ανάγκη από λίγα ψιλά για να πάρει ψωμί, κάνει τον Αλέκο, και δεν βάζει το χέρι στην τσέπη-πρέπει να ρίξει τα μούτρα της αυτή και να τον παρακαλέσει!!!. Υπόψην, ότι μένει στο σπίτι ΤΗΣ - με ό,τι αυτό συνεπάγεται-,αλλά το 28χρονο γαιδούρι νομίζει ότι το μασούρι θα το πάρει στο σάβανο (και, ναι, έχει μασούρι!...)<br /><br />-Ο μέσος όρος ηλικίας των φίλων μου είναι γύρω στα 22-24. Δηλαδή γύρω στα 8-10 χρόνια νεώτεροι μου.Αυτό μπορεί να σημαίνει <span style="font-weight: bold;">ή</span> ότι έχω ψυχή και όρεξη νεαρού,με αγάπη για τη ζωή μπλά μπλά μπλά, <span style="font-weight: bold;">ή</span> ότι, με συνομηλίκους μου δεν έχω τι να συζητήσω: όλοι είναι είτε πιο πετυχημένοι επαγγελματικά από μένα, είτε παντρεμένοι/τακτοποιημένοι /"σε μια ρέγουλα" τέλος πάντων,είτε- το πιθανότερο - δεν έχουν <span style="font-weight: bold;">αυτοί</span> τι να συζητήσουν μαζί μου. Ναί, ξέρω, αυτοί χάνουν...<br /><br />Πόστ χωρίς λόγο και αφορμή: απλά μου ήρθαν στον νου και τα'γραψα... Κάθε σχόλιο, ευπρόσδεκτο...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8660967677744726333?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-63824799930247398082008-07-13T05:27:00.000-07:002008-07-13T05:40:14.320-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SHn09LuUJWI/AAAAAAAAAJ4/3otNZJtj1Sc/s1600-h/Motivation.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SHn09LuUJWI/AAAAAAAAAJ4/3otNZJtj1Sc/s200/Motivation.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5222474574869046626" border="0" /></a><br />Το σκυλάκι στην φωτό (δυστυχώς δεν φαίνεται στην σμίκρυνση...) λέει ένα ξεγυρισμένο "fuck you".<br /><br />...Γιατί πεθαίνεις μονάχα μια φορά!!!<br /><br />[Διαβάστε και το παρακάτω... Είναι μεταδημοσίευση του Χάρη βρόντου,από την εφημερίδα Αυγή. Νομίζω ότι μετουσιώνει σε λόγια αυτά που τριγυρίζουν στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό, μετά από συζητήσεις με φίλους σχετικά με αυτό που,τόσο γενικόλογα, αναφέρουμε σαν "ποιότητα ζωής"]<br /><br /><br /> <p class="MsoNormal" style="line-height: 14.4pt;"><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">«Τόλμα να πάρεις τον χρόνο που γουστάρεις»</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">«Οκτώ ώρες δουλειά, μιάμιση ώρα να πας και να 'ρθεις στη δουλειά, οκτώ ώρες ύπνος, δυο ώρες για φαγητό, μια ώρα για καθαριότητα και φροντίδα του σώματος, μια ώρα για περπάτημα ή γυμναστική, μιάμιση ώρα για να δεις τηλεόραση και μια ώρα για διάφορες άλλες υποχρεώσεις, μας κάνουν σύνολο 24 ώρες.</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">Δηλαδή, ένας υγιής εργαζόμενος, χωρίς παιδιά, χωρίς άλλες υποχρεώσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι μετά βίας θα βρει χρόνο για να διαβάσει ένα βιβλίο, ν'ακούσει προσεκτικά ένα δίσκο κλασικής μουσικής ή να ενημερωθεί απ' την εφημερίδα του.</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">Ολα αυτά συνήθως τα μεταθέτει στο Σαββατοκύριακο, μαζί με όποιας μορφής διασκέδαση, εκδρομή ή απόλαυση μιας συναυλίας ή ενός θεατρικού έργου (που κιαυτά δεν συνιστούν πάντα πνευματική απόλαυση).</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">Νάτη λοιπόν η ζωή ενός μικρομεσαίου αστού. Ενός θετικού, γενικά προσώπου, που δεν μπεκροπίνει, δεν χάνει τις ώρες του στα καφενεία και στις συζητήσεις, που δεν αναριωτιέται γιατί ο Μπέκετ, ο Σκαλκώτας, ο Σαίνμπεργκ και ο Ρίλκε έγραψαν αυτά που έγραψαν, που ποτέ του δεν θα διαβάσει Πλάτωνα, Αριστοτέλη ή Σαρτρ!</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">Αυτός ο πληροφορημένος άνθρωπος θα σταθεί με απορία μπρος στις κατασκευές των σημερινών εικαστικών σε κάποιο μουσείο ή γκαλερί, θα πάει πιθανώς σε μια παράσταση χοροθεάτρου, θα δει οπωσδήποτε μια ταινία το μήνα, αλλά δεν θα έχει ποτέ χρόνο και διάθεση να ζήσει ή να συζητήσει σε βάθος τις εντυπώσεις του.</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">Οταν με το πέρασμα του χρόνου θα αποκτήσει παιδιά, άρρωστους γονείς, βαρετή σχέση, περιττά κιλά, εξοχικό και τα σχετικά γκάτζετ, τότε είναι σίγουρο πως κάθε σκέψη για το ποιος είναι και τι κάνει πάει περίπατο κι ο φιλαράκος μας μεταλλάσσεται στον αδιάφορο μέτριο ανθρωπάκο, τον συμπαθή εκείνον δημοκράτη που είναι συμβιβασμένος με τη μετριότητα και την ανημπόρια του.</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">Ετσι αναπαράγεται η μελαγχολία που κυριαρχεί στις δυτικές κοινωνίες, ο προστατευτικός πέπλος του καρτεσιανικού καθωσπρεπισμού και η ηθική μέση άποψη. Οποιος έχει χρόνο για φλερτ, για έρωτα, για ποτό, για καφενεία, διάβασμα ή χάζεμα, για παρέα και κουβέντα, εκλαμβάνεται ως ιδιόρρυθμος ή ψώνιο. Η παραχώρηση χρόνου σε μη παραγωγικές (οικονομικά επωφελείς)δραστηριότητες ή προσπάθεια να ξεφύγει από την ιδιώτευση (από την ηλιθιότητα, όπως πιστεύει ο Θουκυδίδης, στην οποία ξεπέφτει ο άνθρωπος που αρνείται να είναι πολίτης και που οι Γάλλοι ονομάζουν idiot), θεωρείται ύποπτη. (...) Το σύνθημα σε πολυκατοικία του Παγκρατίου έλεγε: του οκταώρου οι πεσόντες ηδονίζονται με τσόντες. Το "πεσόντες" μας το</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">δείχνει καλά. Δεν είναι οι άνθρωποι κατ' ανάγκην κακοί. Πεσόντες είναι οι περισσότεροι. Θύματα της αδυναμίας τους. Ισως και να μην άξιζαν καλύτερης ζωής. Τι να το κάνει ολόκληρο ελεύθερο οκτάωρο ο άδειος;</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">Εγώ κλαίω αυτόν που το θέλει και δεν το έχει. (...) Κάποιοι είναι ασυμβίβαστοι, τρελοί και ονειροπόλοι. Κάποιοι θέλουν και ζουν την κάθε μέρα ως θάμβος!</span></tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);"><br /><br /></span><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">Οι πεσόντες μπορεί και να θέλουν να είναι πεσόντες. Γι' αυτό κι εγώ θα έγραφα στον τοίχο: </span></tt><span style="color: rgb(255, 255, 153);"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 14.4pt;"><tt><span style="font-size: 10pt; color: rgb(255, 255, 153);">"Τόλμα να πάρεις το χρόνο που γουστάρεις"!».</span></tt><span style="color: rgb(255, 255, 153);"><o:p></o:p></span></p> <br /><p class="MsoNormal" style="line-height: 14.4pt;"><tt><span style=";font-size:10;color:red;" ></span></tt><span style="color:red;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-6382479993024739808?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-58503387929300917652008-07-10T14:04:00.000-07:002008-07-10T14:11:49.213-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SHZ6KTwaO1I/AAAAAAAAAJw/s4qaWxQA6z4/s1600-h/CANADIAN.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SHZ6KTwaO1I/AAAAAAAAAJw/s4qaWxQA6z4/s200/CANADIAN.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221495135503268690" border="0" /></a><br />Η κοπελίτσα, εμφανίστηκε στην σύσκεψη του ΟΗΕ για το περιβάλλον στην Βραζιλία.Έβγαλε έναν λόγο, που προσωπικά με ανατρίχιασε, αν μην τι άλλο, για την μεστότητά του, αναλογιζόμενος την ηλικία της ομιλίτριας... Της βγάζω το καπέλο,και σκύβω το βλέμμα μπροστά της-γιατί με αναγνώρισα στα λόγια της...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/SOw9jC1y8FE&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/SOw9jC1y8FE&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ΥΓ:Συγνώμη που την είπα κοπελίτσα... Αυτό με κάνει εμένα παιδάκι απέναντι της... Ευχή μου θα ήταν οι ηγέτες που την παρακολούθησαν,να ήταν αυτοί που της άξιζαν...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-5850338792930091765?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-43077734264175933972008-07-09T08:17:00.000-07:002008-07-10T13:54:54.205-07:00<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-4307773426417593397?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-2571626631462310952008-07-07T10:47:00.000-07:002008-07-08T01:43:22.005-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SHJW1pH9uXI/AAAAAAAAAJg/hKYH7C05Sy4/s1600-h/ruined.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220330397648140658" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SHJW1pH9uXI/AAAAAAAAAJg/hKYH7C05Sy4/s200/ruined.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SHI6RXGuW5I/AAAAAAAAAJY/AeLbEdJpSOU/s1600-h/RuinedHouse.jpg"></a><br />Η ιστορία, είναι άκρως διδακτική, διασκεδαστική (ακόμα και για μένα,κάποιους μήνες μετά...) και κυρίως αληθινή από την αρχή μέχρι το τέλος.Δυστυχώς...<br /><br />Οι τακτικοί αναγνώστες του παρόντος ιστιοπονήματος, θα γνωρίζουν πως, κατα την άφιξή μου στη Θεσσαλονίκη, φιλοξενήθηκα τον πρώτο καιρό σε έναν πολύ καλό μου φίλο, ο οποίος πραγματικά με έκανε να αισθάνομαι σαν στο σπίτι μου-όσο ήταν αυτό φυσικά δυνατό,μιας και ποτε δεν είσαι σπίτι, παρά μόνον όταν εγκατασταθείς στο "σπιτι" σου...Παρόλα αυτά, με έκανε να αισθάνομαι ευπρόσδεκτος και έτσι,ομολογώ, πως δεν κατάλαβα πόσο γρήγορα πέρασαν οι μήνες και πόσο γρήγορα (κυρίως) η βίζιτα έγινε "αρμένικη"...<br /><br />Μετά τους πρώτους 2 μήνες λοιπόν (και με πίεση κυρίως της μητέρας μου-κολλητής της μαμάςτου φίλου που με φιλοξενούσε:Φοβήθηκε μην "έρθει σε δύσκολη θέση αν η Κατερίνα την ρωτήσει τι γίνεται με το θέμα του σπιτιού"- όπως μου είπε αυτολεξεί), αγχώθηκα και ήθελα να βρώ το σπίτι άμεσα!! Και αποφάσισα να το κάνω με τον παραδοσιακό τρόπο, ψάχνοντας ενοικιαστήρια, και βλέποντας σπίτια...<br /><br />Η τύχη μας χαμογέλασε εξαιρετικά γρήγορα, πριν καν προλάβουμε να δούμε κάποιο υποψήφιο σπίτι:ο Ερωτας (είπαμε,Δ Ε Ν φταις εσύ,ξεκόλλα πια:P) , είδε στην στάση του λεωφορείου του, ένα"ενοικιάζεται", που γυάλισε στα μάτια μας σαν χρυσός 2 4 καρατίων: "Ενοικιάζεται στούντιο, ευήλιο,170 Ευρώ"!!! Στο άκουσμα των 170 Ευρώ (κι ενώ είχα ήδη τρομάξει με τις τιμές που διάβαζα στις αγγελίες...), πήρα κατευθείαν τηλέφωνο-μην χάσουμε το κελεπούρι!!! Απάντησε μια κυρία, που θύμισε λίγο ανακριτή των SS στα ντουζένια τους, και μετά από μια ανάκριση τρίτου βαθμού,κλείσαμε ραντεβού να δούμε το σπίτι. Είπαμε να πάμε μαζί με το πιτσουνάκι μου (χαχαχαχαΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ), για να δούμε την ωραία φωλίτσα μας-εμπιστεύομαι και το γούστο της γενικότερα... Που να ξέραμε...<br /><br />Η περιοή ήταν ωραία.Στου διαόλου την μάνα βέβαια σε σχέση με τις συγκοινωνίες που με ενδιέφεραν για να πάω στη δουλειά μου, αλλά με είχε πιάσει το περιπετειώδες μου, και αποφάσισα πως, αν και σχετικά ψηλά (Ανω Πόλη γαρ..), η ησυχία και η "γραφικότητα" της γειτονιάς θα υπερίσχυαν.Περιμένουμε λοιπόν να φτάσει η ιδιοκτήτρια για να μας δείξει το παλατάκι...<br /><br />Μολις την είδα, η πρώτη εντύπωση ήταν "Ωχ!" :Μου έδωσε την εντύπωση ανθρώπου που έχει 100 πράγματα στο κεφάλι της,και δεν καταφέρνει να φέρει σε πέρας ούτε το ένα.Παρόλα αυτά, προχωρήσαμε στα λίγα μέτρα που μας χώριζαν, μπήκαμε στην οικοδομή, και μετά...μας ρούφηξε η μαύρη τρύπα!<br /><br />...διότι μαύρη ήταν ,από το μαύρο χάλι που είχε το σπίτι:υγρασίες ακόμα και στην εξώπορτα που λέει ο λόγος,οικοσκευές που τις ακουμπάς, και αμέσως αναρωτιέσαι αν το εμβόλιο τετάνου σε καλύπτει η όχι,και ήθελε βάψιμο μέχρι και στα πόμολα. Ένα σίχαμα εν ολίγοις...<br /><br />"...ωραίο είναι...Ενδιαφερόμαστε!", άκουσα το στόμα μου να ξεστομίζει, και το κενό στη μνήμη μου δεν με βοηθάει να θυμηθώ τον λόγο που είπα τέτοια ανοησία! Μάλλον (υποψιάζομαι) ότι τα άτιμα τα 170 μου φάνηκαν ένα πραγματικό κελεπούρι εκείνη την ώρα, δεν μπορώ νασκεφτώ κάτι άλλο πιο λογικό. Το θέμα είναι, ότι στην κυρία είπα ένα μεγαλοπρεπέστατο "ναι" ,και της έδωσα μια ωραία προκαταβολή του πρώτου νοικιού.Είπαμε, να μην χάσω το σπίτι των ονείρων μου (εφιαλτών επίσης...). Πήρα την αποδειξούλα μου, και συμφωνήσαμε να υπογράψουμε το συντομότερο τα συμβόλαια,για να μπορέσει "να φύγει για Ορεστιάδα για Πασχα, να δει τον γιό της".Πολύ ωραία.<br /><br />[Βέβαια, αυτή δεν έπαψε να μου ζητάει να υπογράψουμε "άμεσα" τα συμβόλαια, και αυτό με παραξένευε κάπως:τόση πρεμούρα πια, να μου λέει να υπογράψουμε,και τα λεφτά θα τα έδινα "όταν είχα",γινόταν ύποπτη!...]<br /><br />Έλα όμως που εμένα με έκαιγε το αν υπάρχει η δυνατότητα αυτό το σταβλοειδές αχούρι να γίνει σπίτι από εκτροφείο μικροβίων που ήτανε! Οπότε, είπα να φέρω έναν ειδικό να ρίξει και αυτόν μια ματιά: τον πατέρα μου ...<br /><br />[Παρένθεση για τους μη γνώστες:με τον πατέρα μου δεν έχω πολλά- πολλά.Φταίει το γεγονός ότι με κοιτάει και βλέπει μια αποτυχία με πόδια.Εγώ τον κοιτάω και βλέπω τον Πάπα μ το κωλο-αλάθητό του.Οπότε,το ότι τον κάλεσα να ρίξει μια ματιά, φανερώνει τα φίδια που με είχαν ζώσει...]</div><div></div><div>Ο πατέρας μου,λόγω επαγγέλματος, είχε όντως μάτι που να κόβει σε θέματα σπιτιών (πως και τι, άλλη στιγμη). Φτάνουμε λοιπόν απ'έξω. Ανοίγει η κυρα-Δέσποινα την πόρτα.Ο πατέραςμου κάνει 2 βήματαπρος τα μέσα. Κοιτάζει. Κουνάει το κεφάλι.Το σκύβει.Μου λέει (σκυμμένο το κεφάλι πάντα):"πάμε να φύγουμε.Εδώ μέσα ούτε πρεζάκια δεν θα μένανε!" (touche) .Και βγήκαμε έξω... Κια εδώ αρχίζουν τα ωραία!</div><div></div><div>-"Κυρα-Δέσποινα, δεν μας κάνει το σπίτι...Είναι πραγματικά άθλιο.Δεν μπορεί να μείνει το παιδί εδώ"</div><div>-"Μα, δεν του είπα να το κλείσει με το ζόρι...Αφού το είδε πρώτα"</div><div>-"Κυρα-Δέσποινα, το αιδί σου εσυ θα το έβαζες ςδώ μέσα να ζήσει?"</div><div>-"....(<em>έχει ζήσει και σε χειρότερα στην Ιταλία</em> - αυτό ειπώθηκε 3 οκτάβες κάτω...)</div><div>-¨Κυρα-Δέσποινα, δώστε μαςτην προκαταβολή πίσω, και να πάει ο καθένας στο καλό"</div><div>-"Τώρα, έρχεται ο άντρας μου, θα τα πάρω από αυτόν και θα σας τα δώσω"</div><div></div><div>...και κάθομαι με τον μπαμά μου να κάνει ένα τσιγάρο.Και άρχισε τον εξάψαλμο <em>("ωραίο σπίτι!Τυφλός ήσουνα και ήθελες να μείνεις εδώ?Σε 3 μήνες, με την υγρασία που έχει, θα είχες ρευματικα!" ) </em>Και θα έλεγε και πολλά άλλα,αν δεν σταματούσε απότομα, κοιτούσε πίσω από την πλάτη μου προς τον δρόμο, και να μου φωνάζει "<strong><em>Φεύγει!Πήγαινε πιάστην!!</em></strong> Κόλλησα:Τι να κηνυγήσω? Ποιόν??? "<strong><em>Φεύγει, πάει προς την στάση:πιάστην από την τσάντα!!!"</em></strong> Και ξαφνικά, πετάχτηκα άνω και άρχισα να την παίρνω από πίσω:η κυρα-Δέσποινα, με βήμα ταχύ (ιδίως αν αναλογιστείς ότι τα είχε πατημένα τα 50...) έπαιρνε την κατηφόρα, αφήνοντάς μας να την περιμένουμε, και κατευθυνόταν προς την στάση του αστικού-το οποίο ερχόταν εκείνη τη στιγμή! Κάνω ένα σπριντ (ο Αίολος Κεντέρης) και μπαίνω μπροστά της:</div><div>"Για που το βάλαμε, κυρα-Δέσποινα?" Με αγνοεί, και πάει να με προσπεράσει! Τότε, την αρπάζω από τηντσάντα, και της λέω"δεν έχεις να πας πουθενά.Έρχεται ο πατέρας μου τώρα από εδώ!"</div><div></div><div>Ε, αυτό ήταν:το τσίρκο Μεντράνο, για λίγες ημέρες στην πόλη σας! Αρπάζει το χερούλι της πόρτας του αστικού, και αρχίζει να ουρλιάζει "<span style="color: rgb(255, 0, 0);"><strong><em>Ασε μεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!! Είμαι καρκινοπαθήηηηηηηηηηηηηης!!!!! Με χτυπάειιιιιιι!!!!!!!</em></strong> </span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">"</span></div><div><span style="color: rgb(0, 0, 0);"></span></div><div><span style="color: rgb(51, 204, 0);">Φυσικα,μένω παγωτό, ένα απίστευτο πλήθος μαζεύεται από γύρω μας στο ανοιγόκλεισμα ενός βλεφάρου, και βρίσκομαι περικυκλωμένος από ένα εχθρικό πλήθος,που με προσεγγίζει με μάλλον άγριες διαθέσεις.όμως πλέον, τα βλέπω όλα με πολύ αστεία διάθεση-μάλλον διότι όλα μου φαίνονται <strong>τοσο</strong> γελοία!!! Οπότε, χαμογελάω, κοιτάω σαρκαστικά την παγιδευμένη κορασίδα που χτυπιέτα, φυσικά δεν την αφήνω, και απλά στέκομαι. Κάποιος από το πλήθος (ένας καραβανάς, που πετάχτηκε από το Χιουντάι του) μου φωνάζει εξαγριωμένος "Ρεεεε!! Τι κάνεις εκεί ρεεεεεε!!! Ασ'την τσάντα γρήγορα!!". Εκεί πλέον, η αίσθηση του γελοίου,αρχίζει να με εγκαταλείπει, και αρχίζω να θυμώνω.Γυρνάω προς τον κάγκουρα παλικαρά, και του λέω: "Ρε μάγγα, άμα ήμουν τσαντάκιας, ακόμα θα κρατούσα την τσάντα της νομίζεις?Δεν θα είχα εξαφανιστεί? Η κυρία από εδώ από την άλλη, μάλλον αυτό θέλει να κάνει, και την κρατάω για ναμην αποφύγει μια συζήτηση που έχουμε να κάνουμε!"... Ο κόσμοςαρχίζει και κοιτάει την κατάσταση αλλιώς. Το φίδι που έχω στα χέρια μου και ελλίσεται, φωνάζει "Θέλω μάρτυρες,με χτύπησε!!!",και δείχνει 2 γραντζουνιές (...) στο χέρι της.Δεν την έχω αγγίξει καν φυσικά. Και είμαστε ήδη εκεί κανά 5λεπτο ήδη!</span></div><div></div><div>Ο οδηγός με παρακαλάει να την αφήσω,για να συνεχίσει το δρομολόγιό του!Το πλήθος γύρω μου (κατά βάση επιβάτες του 224) συμφωνούν,όμως προτείνουν να φέρουμε και την αστυνομία (η κοινή γνώμη, έχει ήδη μεταστραφεί) Τελικά ανεβαίνουμε όλοι στο λεωφωρείο, όπου η παρολίγον σπιτονοικοκυρά μου συνεχίζει το θέατρο του παραλόγου:γυρνάει από θέση σε θέση και λέει στους επιβάτες πως τους θέλει για μάρτυρες στη δίκη για βιαιοπραγία.Πεθσίνοντας στο γέλιο, τουςπαρακαλάω για το ίδιο...Εντωμεταξύ, καλεί και την αστυνομία (μιλάμε για θράσσος απύθμενο!).Κατεβαίνουμε με τα πολλά στην στάση ΑγΑναργύρων, και περιμένουμε το περιπολικό.Δεν αργεί ναέρθει,και κατεβαίνουν δυό βαριεστημένοι αστυνομικοί.Με το που ακούνε τα καθέκαστα, μαςανακοινώνουν-ακόμαπιοβαριεστημένα- πως έχουν σοβαρότερες υποθέσεις να ασχοληθούν.Παίρνουν τα στοιχεία μας παρόλα αυτά, για να στοιχειωθετήσουν την κλίση.Ρωτούν αν έχουμε τίποτε οικονομικές εκρεμότητες.Απαντάμε όλοι όχι.Μπαίνει στο αμάξι ο ένας τους, μιλάει στον ασύρματο.Σε λίγο ξαναβγαίνει με ένα χαμογελάκι:"Κυρία μου,θα πρέπει να μας ακολουθήσετε στο τμήμα,για μια υπόθεσή σας που εκρεμμεί"!! Μπαμ! Το χρώμα της αλλάζει γύρω στις 50 φορές,καταλλήγοντας σε ένα ωραίο μπλαβί, και να'μαστε όλοι μαζί στο τμήμα!</div><div></div><div>Απο εδώ και πέρα, δεν έχω πολλά να προσθέσω: δεν μάθαμε (προσωπικά δεδομένα) το γιατί την κρατήσαν για κατάθεση, όμως μπροστά στον Αξ.Υπηρεσίας, δεσμεύεται ότι θα επιστρέψει την επομένη τα λεφτά.Χα! Αν είναι δυνατόν, που περιμέναμε να μας τα γυρίσει:Όσο τα είδατε εσείς, τα είδα κι εγώ, κι εγώ, σας διαβεβαιώ δεν τα είδα ούτε με μακαρόνι! Ο πατέρας μου,αποφάσισε να της τραβήξει μια αγωγή,έτσι,για το γαμώτο, και το πράγμα έχει πάρει τον δρόμο του.Φυσικά, θα σας ενημερώσω αν εχω νεότερα...</div><div></div><div>Αυτά τα απίστευτα μου συνέβησαν προσπαθώντας να βρω ένα κεραμύδι πάνω από το κεφάλι μου.Φυσικά,τέτοιο που είναι το κεφάλι μου, θέλει κεραμύδι στο δόξα πατρί,αλλά τεσπα:περιττό να σας πω πως, 4 μήνες μετά, ακούω ακόμα τααπίστευτα μπινελίκια από τον πατέρα μου για την βλακεία που με έδερνε:μισώ να μην μπορώ να του την πω,γκρρρρρρ!!!!!</div><div></div><div>Αυτά τα ολίγα διασκεδαστικά (?). Καλό σας βράδυ, και μακρυά από εσάς!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-257162663146231095?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-15616881319933223972008-07-04T05:52:00.000-07:002008-07-04T05:54:40.985-07:00Για ρίξτε μια ματιά...<br /><br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SG4dTTlyAtI/AAAAAAAAAJQ/9t8STC_v3S8/s1600-h/Vangelismos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5219141235682443986" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/SG4dTTlyAtI/AAAAAAAAAJQ/9t8STC_v3S8/s200/Vangelismos.jpg" border="0" /></a><br /><br />Για σου ρε Βαγκέλαρε!!! :P<br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1561688131993322397?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-49881981880811748142008-07-04T03:25:00.000-07:002008-07-04T07:38:39.445-07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/SG36yxeyA9I/AAAAAAAAAJI/QXVeiYBpMxA/s1600-h/anna.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5219103293375120338" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/SG36yxeyA9I/AAAAAAAAAJI/QXVeiYBpMxA/s200/anna.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Θέλω να με συγχωρέσετε για το πόστ (και τα παρελκόμενα) που ακολουθούν παρακάτω, αλλά δεν μπορώ πλέον να κρύβω τον νέο μας <strong>Εθνικό ΥΜΝΟ</strong> από τα αθώα σας μάτια... Ποιός Σωλομός και ποιός Μάντζαρος τώρα: εδ'ω έχουμε ανατριχίλες που ξεπερνούν το απλό δέος, και αγγίζουν το υπερβατικό: είναι σαν να σας μιλάει το πνεύμα των ελλήνων εδώ, με διάμεσο αυτή την αοιδό (και, για μια φορά, το "αοιδός" δεν είναι μια απλή παρήχηση του "αηδία"), αυτό το αηδόνι...</p><p></p><p>Τέρμα τα λόγια όμως: απολαύστε την Μυσταγωγία του "Γαλάζιο και Λευκό", και μετά, αφεθείτε στην αισθησιακή δροσιά του "Τα πινω όλα" (...)</p><p>ΥΓ:Συγνώμη,Ερωτα, αλλά δεν μπορείς ναέχεις την αποκλειστικότητα αυτής της ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ (στην κυριολεξία, μιας και μάλλον αυτή έρχεται,σετάκι με τον Εξαποδώ... :P</p><p> </p><p><a href="http://www.youtube.com/watch?v=UQBX3iU1WiQ"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UQBX3iU1WiQ&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/UQBX3iU1WiQ&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><br /></a></p><p> </p><p><span style="text-decoration: underline;"><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uWaYn6GWLwA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/uWaYn6GWLwA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object></span><br /></p><p> </p><p>Ξανα-EDIT: Τα κατάφερα... Δεν το ήθελε ούτε ο Θεός να το δείτε αυτό το αίσχος προφανώς :D<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-4988198188081174814?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-20695329057746720122008-07-02T03:43:00.000-07:002008-07-02T04:52:04.757-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/SGtcP_b12RI/AAAAAAAAAIw/1oJdgDh_r4k/s1600-h/summertime.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218366023034853650" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/SGtcP_b12RI/AAAAAAAAAIw/1oJdgDh_r4k/s200/summertime.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ξέρω:τρεις λαλούν και δυό χορεύουν έγινε το μπλογκ μου, αλλά η ζωή μου τελευταία δεν δίνει ερεθίσματα για να γράψω. Αν ήμουν συγγραφέας, θα έλεγα ότι έχω πέσει σε "δημιουργική μαύρη τρύπα"! Οπότε,θα κάνω την ανάγκη φιλοτιμία (:P) και θα σας πω τα τελευταία μου νέα, μιας και τουλάχιστον σκεφτείτε πως η ζωή σαςείναι πιο ενδιαφέρουσα από την δική μου και παρηγορηθείτε...</div><div> </div><div>Θεσσαλονίκη λοιπόν.Ακόμα.Και που να πάω, θα μου πεις, αφού ήρθα να μείνω! Ναι, αλλά τώρα το καλοκαίρι ,μου έχει έσει λίγο "βαρύ" το "αστικό περιβάλλον":πολύ ζέστη ρε παιδιά, και με αυτές τις συνθήκες,τα μικροπροβλήματα του χειμώνα, γίνονται ζόρια με "Ζ" κεφαλαίο! Τι να πρωτοπιάσω?Τις αστικές συγκοινωνίες? Τους συν 4-5 βαθμούς λόγω μπετού?(μένω και σχετικά κέντρο τρομάρα μου...) Είναι λίγο ζόρι...Αλλά δεν το βάζω κάτω:ηθικόν ακμαιότατον!</div><div> </div><div>Φυσικά,το ηθικό είναι μεν ακμαίο, αλλά τώρα που είναι ακόμη 2 Ιουλίου! Τι γίνεται όμως όταν θα περάσει κανας μήνας ακόμη, και εγώ άδεια θα ξαναδώ (εαν κι εφόσον) μετά τα μέσα Σεπτέμβρη?Νααιιιιιιιιιι, διότι, εγώ την άδειά μου την πήρα ήδη: 9 με 25 Ιουνίου!! Ούτε η θάλασσα δεν είχεπρολάβει να χλιαρέψει, ήμαρτον! Αλλά τι τα θέλεις, καλώς η κακώς, όταν είσαι "νέος" σε ένα εργασιακό περιβάλλον, συμβιβάζεσαι. Τότε δεν θέλαν να πάνε οι άλλοι, τότε με "χώσανε...</div><div> </div><div>Αυτές τις μέρες των διακοπών δεν έκανα κάτι τ συναρπαστικό:πήγα για κανα 5ήμερ στιςΣέρρες (η μάνα μου με είχε επιθυμήσει η δόλια-πωπω, αυτό ακούστηκε σαν Νίκος Ξανθόπουλος, επιστροφή από το Λεβερκούζεν με τραίνο 5 μέρες...:P) , μετά Θεσσαλονίκη γιακανα 4 ήμερο, μέχρι να ξαναφύγω-με προορισμό Λειβαδιά( Άσπρα Σπίτια, εκεί που μεγάλωσα) και για Σ/Κ Αθήνα. Σε αυτό το μέρος των διακοπών μου πέρασα πολύ καλά, είδα φίλους (ο καλύτερός μου φίλος κ κουμπαρος μου έγινε μπαμπάς, και το πρόλαβα όσο ήμουν εκεί!!.Το βαφτιστήρι μου είναι έτοιμο να δεχτεί το "Μηδέν τοξικά" λάδι του νονού του!), και το Σαββατοκύριακο ξαναβρέθηκα στην αγαπημένη μου Αθήνα...(πως λέμε "μακρυάκι αγαπημένοι?μάλλον έτσι...) .Στο τρένο,πηγαινε κι έλα,είχα παρέα τον Ερωτα,ο οποίος όμως, προτίμησε τις wild nights της Αθήνας από το να μείνει μαζί μου στο γραφικό χωριουδάκι μου και να ηρεμήσει το κεφάλι της:το αίμα της βράζει, τι να κάνουμε.Άσε που αυτή έχασε φυσικά (λέμε και καμιά παπαριά να παρηγοριόμαστε... :) )</div><div> </div><div>Στη δουλειά στασιμότητα δια της...κινητικότητας:με έχουν ξεσκίσει στις αλλαγές καταστημάτων-αυτά είναι τα κακά των αλυσίδων...:Πας κάπου να στεριώσεις, και αμέσως σε χρειάζονται κάπου αλλού...Μάλλον παρα-είμαι καλός,και με θέλουν όλοι στα μαγαζιά τους (ναι, και μετά άλλαξε κανα πλευρό μην πιαστείς αγόρι μου!...) Το καλό είναι ότι το κατάστημα που εργάζομαι τώρα, είναι 5' από το σπίτι μου!</div><div> </div><div>...ή μάλλον από το σπίτι που (ναι, είμαι άθλιος, το ξέρω...) ακόμα με φιλοξενούν!!! Δεν φταίω εγώ (100%), ήμουν πολύ άτυχος στις μέχρι τώρα αναζητήσεις μου:έπεσα σε περιπτώσεις που ποικίλουν από τρελές γυναίκες-απατεώνισες (από εκεί είμαι -170 Ευρώ, πρέπει να σας την πω κάποια στιγμή την ιστορία, αξίζει...)σε γέρους που αυξάνουν το νοίκι που ζητάνε από τηλεφώνημα σε τηλεφώνημα.Τώρα όμως το έχω πάρει πολύστα σοβαρά, κι έτσι θέλω σε 5 μερες το πολύ να έχω εξελίξεις.Γιατί και η γαιδουριά (όπως και η υπομονή του φίλου που μ φιλοξενεί...) εχει τα όριά της...</div><div> </div><div>Άλλα? Τι άλλα ρε παιδιά...Σας είπα, καλοκαιρινή ραστώνη! Προσπαθώ να βγαίνω με φίλους όσο περισσότερο μπορώ-το καλοκαίρι προσφέρεται γι'αυτό, και όταν τελειώνουν τα λεφτά...DVD και κινέζικο στο σπίτι με το βάσανό μου! Το οποίο έδωσε πανελλήνιες και περιμένει αποτελέσματα.Όχι και με τρελή αγωνία ομολογουμένως :P .</div><div> </div><div>Αυτά τα ολίγα για την ώρα... Κλέβω ώρες από τη δουλειά και σας γράφω (το καλό είναι πως το κατάστημα που είμαι έχει σύνδεση, και,μέχρι να με πιάσουν, θα είμαι πιο συχνά κοντά σας (όπως καταλάβατε,δεν πνίγομαι και στη δουλειά :PP) Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να περάσετε ένα <strong>ομορφο</strong> καλοκαίρι, και οι διακοπές σας να σας χαρίσον εμπειρίες για πολλά,πολλά ποστς...</div><div> </div><div>Καλά να είστε!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-2069532905774672012?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-77654103949539859832008-05-17T03:42:00.000-07:002008-05-17T04:48:15.618-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/SC7F8nte1pI/AAAAAAAAAIo/4plUdrXmk2I/s1600-h/ballooning_blues_remake_by_el_billo.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/SC7F8nte1pI/AAAAAAAAAIo/4plUdrXmk2I/s200/ballooning_blues_remake_by_el_billo.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201312264902071954" border="0" /></a><br />Απαίσιος οικοδεσπότης είμαι τελικά:με το που ανακοινώνω ότι το "σπίτι" μου είναι και πάλι "ανοιχτό" για "επισκέψεις", το ξανακλείνω και μένουν οι φιλοξενούμενοι με την απορία! Έχω βέβαια μια μικρή δικαιολογία ότι, η FORTHNET μας άφησε "ακάλυπτους" μέχρι πριν μισή ώρα,αλλά τέλος πάντων:το ρεζουμέ είναι πως είμαι και πάλι "ενεργός"!<br /><br />Να ξεκινήσω από τα δυσάρεστα νέα,που με χτύπησαν σαν κεραυνός εν αιθρεία όταν τα έμαθα,και που ακόμα με βαραίνουν σε ανύποπτες φάσεις όταν τα σκέφτομαι μόνος μου...<br />Μεγάλη Παρασκευή, λίγο πριν φύγω για δουλειά, ο φίλος μου ο Νίκος με πήρε στο κινητό:αυτό με ανησύχησε σε πολύ πρώτο επίπεδο, διότι 10 το πρωί που έκανε την κλήση, συνήθως είναι ήδη για ύπνο(μιας και είναι νυχτοπούλι...) ή,στη χειρότερη, είναι η ώρα που πέφτει να κοιμηθεί! Το κακό προαίσθημα βέβαια επιβεβαιώθηκε όταν,καθώς απάντησα,η πρώτη του κουβέντα ήταν: "Κάθεσαι? Κάτσε, γιατί έχουμε κηδεία!"...<br /><br />Ήταν ο φίλος μας ο Γιάννης... Μέλος μιας μεγάλης παρέας,από άτομα που γνωριστήκαμε μέσω ενός on-line παιχνιδιού, και με αφορμή αυτό, αναπτύξαμε όλοι μας πολύ στενές -και κυρίως <span style="font-weight: bold;">ζεστές</span> κι <span style="font-weight: bold;">ανθρώπινες</span> - σχέσεις. Ήταν Σαλονικιός, που βρισκόταν στην καλύτερη φάση της ζωής του:μόλις είχε τελειώσει το μεταπτυχιακό του, είχε βρεί δουλίτσα που τόσο καιρό έψαχνε,καθώς και την ευτυχία στην αγκαλιά της "ζουζούνας"του, όπως την αποκαλούσε... Παλικάρι που γελούσε με το παραμικρό (είτε τον πείραζες, είτε του έκανες κάποια πλάκα),είχε την καρδιά μικρού παιδιού,και ήταν αυτός που θα ανέβαζε την παρέα με το κέφι του:περιττό να πω πως, ήταν ο αγαπημένος σύντροφος σε οποιαδήποτε παρέα και αν βρισκόμασταν-και φυσικά, για μας τους φίλους του, η "μασκοτ" μας!... Τον τελευταίο καιρό δεν τον έβλεπα τόσο όσο θα ήθελα, αλλά και οι δύο τρέχαμε με τις δουλειές μας,και ήταν πραγματικά δύσκολο να κανονίσουμε "συνάντηση" της παρέας...Φυσικά, όλα αυτά τα σκέφτεσαι αργότερα και αναθεματίζεις τον εαυτό σου που δεν έβαλες στην άκρη την ξεκούραση 2-3 ωρών για να περάσεις λίγη παραπάνω ώρα με φίλους σου καλούς, αλλά είναι αργά τώρα πια...<br /><br />Μεγάλη Τετάρτη, ο Γιάννης μπήκε στο νοσοκομείο για εξετάσεις:είχε κάτι ενοχλήσεις στο στήθος εδώ και κάποιο καιρό, αλλά τίποτε τόσο ανησυχητικό ώστε να τον"ταρακουνήσει" : Διάολε, ήταν μόλις 29 χρονών!!! Οι γιατροί (πληθυντικός, μιας και απευθύνθηκε και σε άλλους) δεν του βρήκαν <span style="font-weight: bold;">τι-πο-τε</span>. Υποθέτω πως θα άκουσε την κλασική διάγνωση περί "στηθάγχης"... Όπως και να'χει, ο Γιαννάκης έπεσε για ύπνο Μ.Πέμπτη απόγευμα,και δεν ξαναξύπνησε.Η καρδιά του τον πρόδωσε-και μάλλον δεν ήταν στηθάγχη,καλοί μου δόκτωρες,οι πόνοι του... Πάει χαράμι <span style="font-weight: bold;">τζάμπα</span> ένα παλικάρι 2 μέτρα...<br /><br />Όπως ήταν φυσικό, με το που άκουσα τα νέα, έχασα την γη από τα πόδια μου:ήταν η πρώτη φορά που βίωνα απώλεια ενός φίλου-όλες οι μέχρι τώρα απώλειες περιορίζονταν σε παππού και γιαγιάδες (έστω και επώδυνες:αλλιώς δέχεσαι τον θάνατο της γιαγιάς σου που ήταν και 88 χρονών...).Ήταν η πρώτη φορά που θα αναγκαζόμουν να δεχτώ την απουσία ενός ανθρώπου από την καθημερινότητά μου,και μάλιστα από την δική μου "ηλικιακή βάση"...Εκείνη την ώρα όμως που τ'ακουσα όλα αυτά, ήταν το τελευταίο που σκεφτόμουν: συνειδητοποιούσα ότι, λόγω της δουλειάς, δεν θα μπορούσα να είμαι στη κηδεία που γα γινόταν μεσημεράκι...Εκείνη την ώρα μου φαινόταν <span style="font-weight: bold;">καθήκον</span> το να δώσω το τελευταίο αντίο-όμως, δυστυχώς, λόγω εορταστικών(?) ημερών(Μεγάλη εβδομάδα γαρ...), το πρόγραμμα ήταν πραγματικά δύσκολο να αλλάξει.Και δεν μπόρεσα να πάω...<br /><br />Ο επίλογος δόθηκε λίγες μέρες πριν:Μια μεγάλη παρέα από παιδιά-φίλοι μας κοινοί- από Αθήνα, αποφάσισαν να ανέβουν για Σαββατοκύριακο στην Θεσσαλονίκη,για να πούνε ένα αντίο στον καλό μας φίλο.Τους οργάνωσε ο κολλητός του από τα παιδικά τους χρόνια, και εν ολίγοις, 10 άτομα ξεκίνησαν Παρασκευή βράδυ για να έρθουν και όλοι μαζί να πάμε από το κοιμητήριο... Τα χαρούμενα σχόλια και τα καλωσορίσματα εκατέρωθεν(είναι παιδιά που είμαστε φίλοι χρόνια,και που,ανεξαρτήτως αφορμών, προσπαθούμε να μην χανόμαστε, έστω κι αν οι απόστασεις είναι ένα μεγάλο εμπόδιο...), αντικατέστησε μια εκωφαντική σιωπή με το που βρεθήκαμε στο τέλος του μονοπατιού,όπου το φρέσκο χώμα σκέπαζε τον φίλο μας... Νομίζω πως είναι περιττό να αναφέρω την συγκίνηση που μας είχε καταβάλει όλους... Δακρυσμένα μάτια, χαμηλωμένες ματιές, και η σιωπή να μην σπάει παρά μόνο από κάποιε αστραπές στο βάθος του ορίζοντα: τα λόγια ήταν περιττά, τα πρόσωπα όλων μίλαγαν από μόνα τους...<br />Και καθώς ήμασταν έτοιμοι ν'αφήσουμε τα λίγα λουλούδια που είχαμε στα χέρια μας, και ν'ανάψουμε τα κεράκια που σκέφτηκα να πάρω(και που όμως, κάποια από αυτά, τα έσπασα ασυναίσθητα με το που αντίκρυσα το χώμα του...), εμφανίστηκε μια κοπελίτσα στα μαύρα... Μας κοίταξε ξαφνιασμένη(ήταν φανερό πως δεν περίμενε να δει κόσμο εκείνη την ώρα εκει...), μα δεν μίλησε-ίσως σεβόμενη την δικιά μας σιωπή, ίσως γιατί τα λόγια είναι υπερεκτιμημένα τελικά σε κάτι τέτοιες στιγμές. Έσκυψε πάνω από το μνήμα, προσπάθησε να ανάψει το κεράκι με τρεμάμενο χέρι κι έφυγε βιαστικα, αμίλητη πάντα...Καταλάβαμε πως ήταν η κοπέλα του Γιάννη, της οποίας τα αισθήματα ούτε εξ απαλών ονύχων δεν μπορώ να φανταστώ... Νομίζω πως, ο χρόνος τα γιατρεύει όλα τελικά, αλλά από την άλλη, είναι τόσο μα τόσο άδικο τόσο νέοι άνθρωποι να σημαδεύονται από τον θάνατο τόσο νωρίς...<br /><br />Νομίζω πως,η παρουσία των φίλων μου ήταν λυτρωτική: 'ενιωσα πραγματικά πως, είχαμε πει ένα "αντίο" όπως ακριβώς άξιζε και ταίριαζε στον Γιαννάκη: 'ολοι οι φίλοι μαζί, <span style="font-weight: bold;">παρέα</span>, και χωρίς μελοδραματισμούς:σιωπηλά, "δωρικά" θα έλεγα, ανάψαμε το κεράκι μας την στιγμή που νιώσαμε έτοιμοι να τον αφήσουμε να συνεχίσει τον ύπνο του, και αποχωρήσαμε...<br /><br />Το μόνο που έχω να ευχηθώ,είναι υγεία. <span style="font-weight: bold;">Υγεία</span>, και το κυριότερο, να χαιρόμαστε την <span style="font-weight: bold;">κάθε μικρή στιγμή</span> : τετριμένα λόγια, αλλά όταν πλέον βλέπεις πως η ρημάδα η κλεψύδρα της ζωής καμιά φορά σε κλέβει, πρέπει να είσαι έτοιμος να πεις πως "τουλάχιστον προσπάθησα να ζήσω μια ζωή που να τη θυμάμαι και να <span style="font-weight: bold;">χαμογελάω</span>"...<br /><br />Αύριο θα γράψω για τις περιπέτειες που αντιμετώπισα (και ακόμα αντιμετωπίζω, μιας και είχαμε και συνέχεια!) με το σπίτι που πήγα να νοικιάσω! Να είστε <span style="font-weight: bold;">πάντα </span>καλά, και να χαμογελάτε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-7765410394953985983?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-8900962774753666382008-05-06T16:31:00.000-07:002008-05-06T16:39:53.787-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/SCDsJBPHuEI/AAAAAAAAAIg/_FgjYi02Q7Q/s1600-h/Cookies_by_Matt1210.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/SCDsJBPHuEI/AAAAAAAAAIg/_FgjYi02Q7Q/s200/Cookies_by_Matt1210.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197413609680386114" border="0" /></a><br />Καλησπέρα σας, φίλοι και φίλες, γνωστοί και γνωστές, ή απλοί περαστικοί... Μετά από (πάρα) πολύ καιρό, γράφω δυό λόγια σε αυτή εδώ τη γωνιά όπου το συνειδητό μου αγγίζει το υποσυνείδητο... Πέρασα αρκετά αυτό το καιρό που έλειψα, και θα τα μεταφέρω τις αμέσως επόμενες ημέρες- αλλαγές στον εργασιακό χώρο, περιπέτειες με "λαμόγια" όσον αφορά την προσπάθειά μου να βρω σπίτι, η απώλεια ενός πολύ καλού μου φίλου... Πραγματικά τόσα μα τόσα πολλά...<br /><br />Υπόσχομαι πως θα τα πάρω με την σειρά από αύριο και θα σας τα παραθέσω όλα'προς γνώσην και συμόρφωσην, μιας και φαίνεται ότι εξακολουθώ να έλκω το παράδοξο(άντε, να το πω έτσι, για να μην πώ ότι είμαι γκαντέμης και ακουστεί μπανάλ :P)<br /><br />Εις αύριον τα σπουδαία λοιπόν... Έως τότε...καλά να περνάτε!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-890096277475366638?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-28246562868496118262008-03-25T12:11:00.000-07:002008-03-25T12:46:22.699-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/R-lWgp_eBfI/AAAAAAAAAH4/7GJWI1_3tpI/s1600-h/sorrow.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/R-lWgp_eBfI/AAAAAAAAAH4/7GJWI1_3tpI/s200/sorrow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181767965294331378" border="0" /></a><br /><br />Ώρες ώρες,αισθάνομαι πως η ανασφάλεια μου,παίρνει τα γκέμια και ο <span style="font-weight: bold;">σκορπιός</span> με δαγκώνει στο λαιμό και αποφασίζει πλέον αυτός για μένα... Και ειλικρινά, όταν συνέρχομαι, απορώ με τον εαυτό μου,απορώ με το <span style="font-weight: bold;">που πήγε</span> ο εαυτός μου. Και μένω να μετράω τις απώλειες...<br /><br />Και σήμερα, σε στιγμές όπου η χαρά θα έπρεπε να με έχει καταλάβει (διάολε, <span style="font-weight: bold;">ήμουν χαρούμενος</span>!!!!!), αποφάσισα να αφήσω τον εγωισμό μου να κάνει παιχνίδι... Και, όσο και αν στο μυαλό μου υπήρχαν λόγοι για να είμαι στεναχωρημένος με κάποια "συννεφάκια" που είχαν παρουσιαστεί, δεν προέτρεχαν λόγοι για οτιδήποτε απο ότι ακολούθησε: Χωρίς να το θέλω,η στιγμή της υποδοχής <span style="font-weight: bold;">Της</span> από τον σταθμό ΚΤΕΛ,αντί να σημάνει χαρά, προκάλεσε καβγά-και να'μαι εδώ, να μην μπορώ ακόμα,να καταλάβω τι με χτύπησε...<br /><br />[Φυσικά,δεν βοηθά καθόλου και ο χαρακτήρας <span style="font-weight: bold;">Της</span> όσον αφορά την αποφυγή κρίσεων...Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που δεν είναι η ώρα της να διηγηθώ... Φυσικά, την αγαπώ σαν τρελός, όπως και αν είναι-ή, ίσως, επειδή είναι έτσι όπως είναι...Και, ναι, μοιάζουμε...]<br /><br />Όπως και να'χει, θα ήθελα να είμαι λιγότερο εγωιστής ώρες ώρες...Αλλά, ακόμαι και αν αυτό δεν αλλάζει στα 32 σου, τουλάχιστον θα ευχόμουν να ήμουν περισσότερο ψύχραιμος όταν το βρωμερό ερπετό, αρπάζει το μυαλό μου στις δαγκάνες του...<br /><br />Καλή σας νύχτα. Σ'αγαπώ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-2824656286849611826?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-50034019069485488532008-03-05T18:30:00.000-08:002008-03-05T18:58:30.303-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/R89dy9y74OI/AAAAAAAAAHs/tF58pgG3bj8/s1600-h/lovesongs.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/R89dy9y74OI/AAAAAAAAAHs/tF58pgG3bj8/s200/lovesongs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174457627035033826" border="0" /></a><br />Οκ, καιρός ήταν να υποκύψω κι εγώ στην μόδα των blogοπαίγνιων, ύστερα και από την πρόσκληση της φίλτατης <a href="http://beniamin12.blogspot.com/"><span style="text-decoration: underline;">Beniamin<span style="font-weight: bold;">...</span></span></a><br /><br />Το παιχνίδι γνωστό και μη εξαιρετέο πλέον:Είσαι ερωτευμένος, και πρέπει να εξομολογηθείς στον άνθρωπο που τον κοιτάς και λιώνεις τον έρωτά σου.Πρέπει να το κάνεις με 2 τραγούδια αγάπης, το ένα με γυναικεία φωνητικά, και το άλλο με ανδρικά αντίστοιχα...<br /><br />Μου πήρε λίγη ώρα να ξεδιαλέξω ανάμεσα στις τόσες μπαλάντες που λατρεύω, και θα με έπαιρνε το χάραμα αν τελικά δεν αποφάσιζα πως, δεν γίνεται τελικά να βρω τις <span style="font-weight: bold;">τέλειες! </span> Έφτανε να είναι 2 τραγούδια, που θα τα αγαπούσα όσο και την κοπέλα που θα της τα "αφιέρωνα"...<br /><br />Οπότε,κατέληξα στα εξής:Αντρικά φωνητικά, το "<span><span style="font-weight: bold;"> I Don't Wanna Miss a Thing</span>" των </span><span><span style="font-weight: bold;">Aerosmith</span>- το οποίο με έκανε πολλές φορές να ανατριχιάσω όταν το είχα πρωτοακούσει πρίν χρόνια...Ίσως φανεί κάπως τετριμένο, αλλά...ρίξτε μια ματιά στους στίχους, και ίσως να με καταλάβετε...<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Vo_0UXRY_rY"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/Vo_0UXRY_rY" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /></span>I could stay awake just to hear you breathing<br />Watch you smile while you are sleeping<br />While youre far away dreaming<br />I could spend my life in this sweet surrender<br />I could stay lost in this moment forever<br />Every moment spent with you is a moment I treasure<br /><br />Dont want to close my eyes<br />I dont want to fall asleep<br />Cause Id miss you baby<br />And I dont want to miss a thing<br />Cause even when I dream of you<br />The sweetest dream will never do<br />Id still miss you baby<br />And I dont want to miss a thing<br /><br />Lying close to you feeling your heart beating<br />And Im wondering what youre dreaming<br />Wondering if its me youre seeing<br />Then I kiss your eyes<br />And thank God were together<br />I just want to stay with you in this moment forever<br />Forever and ever<br /><br />Dont want to close my eyes<br />I dont want to fall asleep<br />Cause Id miss you baby<br />And I dont want to miss a thing<br />Cause even when I dream of you<br />The sweetest dream will never do<br />Id still miss you baby<br />And I dont want to miss a thing<br /><br />I dont want to miss one smile<br />I dont want to miss one kiss<br />I just want to be with you<br />Right here with you, just like this<br />I just want to hold you close<br />Feel your heart so close to mine<br />And just stay here in this moment<br />For all the rest of time<br /><br />Dont want to close my eyes<br />I dont want to fall asleep<br />Cause Id miss you baby<br />And I dont want to miss a thing<br />Cause even when I dream of you<br />The sweetest dream will never do<br />Id still miss you baby<br />And I dont want to miss a thing<br /><br />Dont want to close my eyes<br />I dont want to fall asleep<br />I dont want to miss a thing<br /><br />Το τραγούδι με τα γυναικεία φωνητικά με παίδεψε κομμάτι περισσότερο...πολλές οι καλλιτέχνιδες που έριζαν την τιμή να τις συμπεριλάβω στις επιλογές μου! (και μετά ξύπνησα :D)... Τελικά, κατέληξα να επιλέξω αυτό που αρχικά είχα απορίψει για πιο "πιασάρικα" τραγούδια...Και αυτό γιατί, όταν το έβαλα να το ακούσω, μου ξύπνησε και πάλι μνήμες πολύ όμορφες...και απόλυτα συμβατές με την τωρινή μου "κατάσταση"... :)<br /><br />"<strong>I'll Stand By You" - Pretenders...<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/J5pECaW-VMI"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/J5pECaW-VMI" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><br /><br /></strong><pre style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;">Oh, why you look so sad? Tears are in your eyes<br /><br />Come on and come to me now.<br /><br />Don't be ashamed to cry, let me see you through<br /><br />Cause I've seen the dark side too.<br /><br />When the night falls on you, you don't know what to do,<br /><br />Nothing you confess could make me love you less<br /><br />I'll stand by you, I'll stand by you, won't let nobody hurt you,<br /><br />I'll stand by you.<br /><br />So, if you're mad get mad, don't hold it all inside,<br /><br />Come on and talk to me now.<br /><br />And hey, what you got to hide? I get angry too<br /><br />But I'm alot like you.<br /><br />When you're standing at the crossroads, don't know which path to choose,<br /><br />Let me come along, cause even if your wrong<br /><br />I'll stand by you, I'll stand by you, won't let nobody hurt you,<br /><br />I'll stand by you.<br /><br />Take me into your darkest hour, and I'll never desert you.<br /><br />I'll stand by you.<br /><br />And when, when the night falls on you baby, you're feeling all alone,<br /><br />You won't be on your own, I'll stand by you. I'll stand by you<br /><br />I'll stand by you, won't let nobody hurt you. I'll stand by you<br /><br />Take me in into your darkest hour and I'll never desert you<br /><br />I'll stand by you.</span></pre>Αυτά για απόψε...πέφτω να κοιμηθώ, πλήρης ήχων και εικόνων...Ευχαριστώ και πάλι την Σοφία που με έβαλε σε αυτή τη διαδικασία να "ψαχτώ" και να θυμηθώ όμορφα τραγούδια που καιρό είχα να ακούσω... Όσο για το ποιούς προσκαλώ? Χμμμ...όσοι περνάνε από εδώ,έχουνε ήδη παίξει, οπότε...καληνύχτα σας!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-5003401906948548853?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-62029381037161425502008-03-02T15:39:00.000-08:002008-03-03T03:02:55.635-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R8s8YXOj6CI/AAAAAAAAAHI/HbgVcFyu3ZQ/s1600-h/freedom_writers.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R8s8YXOj6CI/AAAAAAAAAHI/HbgVcFyu3ZQ/s200/freedom_writers.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5173294986214762530" border="0" /></a><br />Μια επιλογή-πρόταση ταινίας για απόψε, δεν σκοπεύω να μακρηγορήσω πολύ: Πρόκειται για ένα φιλμ που είδα σήμερα το μεσημέρι, μόνος (μόλις είχε φύγει η μικρή μου για το σπίτι της...), και που μου έκανε τρομερή εντύπωση για το πόσο όμορφο και συγκινητικό ήταν...Βασίζεται σε αληθινή ιστορία, μιας καθηγήτριας που καλείται να διδάξει - για πρώτη φορά!- σε ένα "δύσκολο" σχολείο, όπου οι φυλετικοί πόλεμοι είναι μια πραγματικότητα,και το προαύλιό του δεν διαφέρει σε τίποτε από οποιοδήποτε προαύλιο φυλακής των Ηνωμένων Πολιτειών.Η τάξη της, αποτελείται από 15άχρονα παιδιά κάθε φυλής, που είναι ποτισμένα με το φυλετικό μίσος, ανίκανα να ξεφύγουν από τον φαύλο αυτό κύκλο!<br /><br />Και η καθηγήτρια (έξοχη η Χίλαρυ Σουόνκ, μία από τις αγαπημένες μου ηθοποιούς...), μην έχοντας λαμβάνειν βοήθεια από την κοντόφθαλμη (και με "δημοσιουπαλληλική νοοτροπία") διεύθυνση, θα προσπαθήσει να πλησιάσει τα παιδιά, και να τα ωθήσει να διηγηθούν τις ιστορίες τους...<br /><br />Ειλικρινά, μια από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει εδώ και χρόνια- με συγκίνησε πραγματικά, και σε αυτό συνηγόρησε το γεγονός ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία! Σας το προτείνω ανεπιφύλαχτα...<br /><br /><object height="355" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lejN7Ulh10s"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/lejN7Ulh10s" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="355" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-6202938103716142550?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-89240436914187463352008-02-21T16:21:00.000-08:002008-02-21T18:30:52.973-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R74czVW0qwI/AAAAAAAAAHA/8wNKeVq4VMs/s1600-h/vc.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R74czVW0qwI/AAAAAAAAAHA/8wNKeVq4VMs/s200/vc.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5169601090499685122" border="0" /></a><br />Εντάξει, δεν θα σκοτώνατε κι'ολας για να τα μάθετε, αλλά οι υποσχέσεις είναι υποσχέσεις(όπως μου θύμισαν σήμερα...), και ως εκ τούτου, τα "5 μικρά μυστικά για τα βίντεοκλάμπ" είναι σήμερα μαζί σας, για την καλύτερη πληροφόρηση του πολίτη (εγώ και ο Ευαγγελάτος ένα πράγμα...).Επαναλαμβάνω, μην πάρετε τίποτε στα σοβαρά,εξάλλου, τι ξέρω ο καψερός, ούτε 2 μήνες δεν δουλεύω εκεί... :P<br /><br />Λοιπόν...<br /><br />1)<span style="font-weight: bold;">Οι υπάλληλοι των βίντεοκλάμπ,όσο και να το θέλουνε, δ-ε-ν έχουν δει όλες τις ταινείες του μαγαζιού!</span> Αυτό έχει ώς αποτέλεσμα φυσικά, οι δόλιοι υπάλληλοι, να αναγκάζονται να λένε απίστευτες μπαρούφες για ταινίες που πιθανότατα πρώτη φορά αντικρύσανε πριν από 2 μέρες όταν τις φέρανε από τις εταιρίες τους! Γιαυτό, αν δείτε έναν κάθιδρο υπάλληλο να προσπαθεί να σας πει την περίληψη που γράφει το οπισθόφυλλο του κουτιού με άλλα λόγια, αποφύγετε να λάβετε την "εμπειρία" του σχετικά ως δεδομένη... ;)<br /><br />2)<span style="font-weight: bold;">Οι υπαλληλοι των βίντεοκλαμπ,επ'ουδενί δεν έχουν το ίδιο γούστο με σας στις ταινίες!!</span> "Αυτονόητο", θα μου πείτε:Αν ήτανε, τότε δεν θα με τραβολογούσανε οι μισοί πελάτες για να τους προτείνω "<span style="font-style: italic;">μία καλή ταινιούλα</span>" και οι άλλοι μισοί να με κράζουνε επειδή το θριλεράκι τους φάνηκε πολύ "λαίτ", η κωμωδία πολύ "ξενέρωτη", το κοινωνικό "ακαταλαβίστικο" :καλέ μου άνθρωπε,δεν σου φταίω εγώ αν,ανάμεσα σε 2000 ταινείες,δεν μπορείς να εμπιστεφτείς το ένστικτό σου... σε τελική, 2 ευρώ θα χάσεις, δεν θα σου υποθηκεύσουμε και το σπίτι...<br /><br />3)<span style="font-weight: bold;">Η εταιρία θέλει να σου πουλήσει αυτά που "δεν πουλιούνται"...Μαντέψτε ποιούς θα χρησιμοποιήσει για να το πετύχει!</span> Κατηγορίες όπως "προτεινόμενες ταινείες", "επιλογές των υπαλλήλων", "ΤΟΡ 150" κ.ο.κ. έχουν φτιαχτεί για να "φεύγουν" τίτλοι που νοικιάζονται διαφορετικά μόνο όταν επισκέπτεται το κατάστημα ο σκηνοθέτης τους ή ο (κατεστραμένος πλέον...) παραγωγός τους! Οπότε, μην τσιμπάτε τόσο εύκολα, και κυρίως, μην εντυπωσιάζεστε τόσο πολύ από τις στοίβες των "νέων ταινειών" που τις πρώτες μέρες πλημυρίζουν τις μπροστινές προθήκες-βιτρίνες των καταστημάτων:"Ψωνίστε" αυτό που θα ψωνίζατε υπο νορμάλ συνθήκες, καινούργια ταινεία δεν σημαίνει και καλή ταινεία-άσε που έχω αρχίσει να πιστεύω πως πλέον,καλή ταινεία είναι αυτή που,από στόμα σε στόμα θα διαδοθεί...)<br /><br />4)<span style="font-weight: bold;">Κι όμως, πάρα πολλοί gay νοικιάζουν τις ταινειούλες τους κανονικότατα όπως όλος ο κόσμος στα βίντεοκλάμπ.Τις gay-transexual ταινειούλες τους!...</span> Απλά με κάποιες ιδιαιτερότητες.Ας πούμε, όπως θα έρθουν να ακουμπήσουν τις ταινείες τους στον πάγκο του καταστήματος για να τις "περάσει" ο υπάλληλος στον υπολογιστή, θα βάλει πάνω πάνω την κοινωνικού θέματος ταινεία του, μετά την "love story" ταινεία του, και από κάτω, την ταινεία "<span style="font-weight: bold;"><span style="font-style: italic;">The farmer's boy"</span></span> ή το <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">"Sweet army force"!</span></span> Προσοχή, προς αποφυγή παρεξηγήσεων! Οι πελάτες μας αυτοί, παίζει να είναι και οι πιο ευγενικοί/διακριτικοί/λιγοτερο απαιτητικοί από όλους μας, και, λόγω της φύσης των "ενοικιάσεων" τους, επιδιώκουν να τελειώσουν σε χρόνο dt. Ως εκ τούτου, το παρόν σχόλιο,σατυρίζει μόνο τηνπροσπάθειά τους να "κρύψουν" τον επίμαχο τίτλο κάτω από στοίβες ταινειών που ούτε θα έπαιρναν ποτέ! (εξαιρούνται τα "love stories" που ανέφερα παραπάνω...Αυτά μάλλον θα τα έπαιρναν :P)...<br /><br />5)<span style="font-weight: bold;">"The sex room"...</span> Ήταν πάντα το "άβατον" για μένα ως πιτσιρικάς, το "δωματιάκι" που έβλεπα τους "μεγάλους" -ως πιτσιρικάς- να εξαφανίζονται εκεί μέσα, και εγώ να ξέρω πως "δεν κάνει να μπω"... Ομολογώ πως, ακόμαι και όταν μεγάλωσα, δεν είχα χορτάσει την περιέργειά μου σχετικά με την φύση του "δωματίου" αυτού-και φυσικά μιλάμε για τον (απομονωμένο,ως επί το πλείστον) χώρο όπου βρίσκονται καμαρωτές οι τσόντες του καταστήματος.Έτυχε λοιπόν, να έχω μια πιο "επαγγελματική" επαφή με τον χώρο, κι έτσι έχασε γρήγορα την μαγεία του! Μαγεία,ναι, γιατί, όσο να πεις,όταν βλέπεις ένα μέρος μυστικό, όπου όλοι,κοτζάμ άντρες (αλλα΄και ζευγάρια-πολύ τους χαίρομαι,τουλάχιστον έχουν υγιή σεξουαλική ζωή, με θέληση για "δοκιμές" και νέες "προκλήσεις"...) μπαίνουν κοιτώντας πρωτα καλά καλά γύρω τους,ακόμα και αν (διάολε) δεν έχουν να δώσουν λόγο σε κανέναν! Πάντως, όταν ξεπέρασα το αρχικό "δέος", μπορώ να πω πως μέχρι και πλάκες κάνω στους μυστικοπαθείς πελάτες μας.Ιδίως σε έναν συγκεκριμένο (μουντρούχο) που δεν χωνεύουμε, κάθε φορά που "εισέρχεται", τον ακολουθώ με ένα κουβαδάκι κι ένα βιτέξ, και αρχίζω να καθαρίζω από πίσω του...Νομίζω πως, αγανακτεί,αν κρίνω από την έκφραση που με κοιτάει!!!<br />Α, και δεν ξέρω τον λόγο,αλλά οι παλαιότεροι συνάδελφοί μου,στην αρχή με ρώτησαν άν θέλω καθαρίζοντας ελεί μέσα, να χρησιμοποιώ γάντια!Λέτε να ξέρανε κάτι, ή απλά να θέλουν να μου κάνουνε πλάκα???<br /><br />Καλή σας νύχτα... και στην διάθεσή σας για καλές κριτικές και κινηματογραφικές προτάσεις!... :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8924043691418746335?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-15633760370849554792008-02-18T17:05:00.000-08:002008-02-18T17:48:46.165-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img220.imageshack.us/img220/5959/27483401iu0.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://img220.imageshack.us/img220/5959/27483401iu0.jpg" alt="" border="0" /></a><br />...και ριζικό περπάτα, λέγανε οι παλαιότεροι...Ενίοτε, αντί για περπάτημα,μπορείς να πάρεις και το αστικό για το σπίτι σου-όμως δεν εγγυόμαστε πλήρη ασφάλεια για το αποτέλεσμα:Boys,don't try this at home!<br /><br />Καθώς γυρνούσα σήμερα στο σπίτι μου από κάτι δουλειές που προέκυψαν,συνέβη ένα άκρως δυσάρεστο γεγονός:μου κλέψαν το κινητό μου και το ΜΡ3 player μου μέσα από τις τσέπες του μπουφάν μου! Ήταν ένα αριστοτεχνικά εκτελεσμένο κόλπο,και σε "θύμα" (moi) που,με 2 χερια απασχολημένα (στο ένα κρατούσα μία μεγάλη τσάντα με λιχουδιές της μαμάς, αρτι αφιχθείσα από Σέρρες,και στο άλλο το εισητήριο που έπρεπε να χτυπήσω),ήταν εύκολο να μείνει ακάλυπτο.Καθώς ανέβαινα λοιπόν τα σκαλάκια του αστικού, ένας ψηλός με "εμπόδισε" για 3-4 δευτερόλεπτα να αναιβώ, με την πρόφαση πως ήθελε να κατέβει, και παράλληλα,άφηνε χώρο στον συνεργό να βάλει τα κουλά του μέσα στις τσέπες μου, και να πάρει ό,τι του φάνηκε αξίας...<br /><br />[Ιντερμέτζο:εκείνη τη στιγμή,τύχαινε να έχω πάνω μου πάνω απο 300 ευρώ, τα οποία την επομένη έπρεπε να στείλω στον πατέρα μου.Ευτυχώς δεν έφυγαν ποτέ από την κωλότσεπη που τα είχα στριμώξει...]<br /><br />Κατάλαβα το τι είχε συμβεί,δευτερόλεπτα αφού τελείωσε:ήδη όμως ήταν αργά.Οι πόρτες είαν κλείσει, και το λεωφορείο είχε ξεκινήσει.Με μια (ηλίθια) ψυχραιμία,αποφάσισα να κατεβώ στην αμέσως επόμενη στάση,και να γυρίσω στην στάση Καμάρας,μήπως και τους πετύχω τη στιγμή που θα ανέβαιναν σε κάποιο άλλο αστικό να συνεχίσουν να βγάζουν το άρτο τους τον επιούσιο.Πιθανότητες?Όσες και το να πήγαινα 2 ώρες μετά στη δουλειά μου με μαγιό λόγω αφόρητης ζέστης... Παρόλα αυτά, για το γαμώτο και μόνο, κατευθύνθηκα προς τα εκεί...<br /><br />Φυσικά και δεν με περίμεναν για να αποδώσουν τα εύσημα:είχαν εξαφανιστεί.Έριξα μια ματιά τριγύρω,κα αποδεχόμεος το αναπόφευκτο,αποφάσισα να ανέβω στο "31" που με αφήνει κοντά στο σπίτι μου:στην σωματική,είχε πλέον προστεθεί και η ψυχική κούραση.Όμως,παραδόξως (και παραλόγως..), η ηλίθια ηρεμία μου δεν έλεγε να με εγκαταλέιψει...<br /><br />Μετά απο 4-5 αστικά που πέρασαν, ανέβηκα και στο δικό μου, πολύ πιο προσεχτικά φυσικά αυτή τη φορά (όποιος καεί στον χυλό...).Διακριτικά, έριχνα και ματιές δεξιά κι αριστερά,να εντοπίσω τον επόμενο "αλαφροχέρη" που πιθανότατα θα με ξανάβλεπε σαν το εύκολο θύμα.<br /><br />Ώσπου είδα τον φίλο μου λίγες σειρές πιο πίσω!<br /><br />Καθόταν και μιλούσε με ένα παππούλη,και μαζί κοιτούσαν το πορτοφόλι του.Φυσικά, στην αρχή δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου!Όμως, καθώς πλησίαζα όλο και πιο κοντά(πάντα διακριτικά), διέκρινα και κάτι ακόμα που με έκανε έξαλλο:το κινητό μου,στα χέρια του!!!<br />Χωρίς δεύτερη σκέψη (τώρα που το σκέφτομαι, αρκετά παρακινδυνευμένο εγχείρημα, μιας και ήταν τουλάχιστον 2 τους και "προετοιμασμένοι" για όλα),έφτασα πίσω από τον ψηλό που μου είχε κλείσει τον δρόμο 10 λεπτά πριν, και χτυπώντας τον στον ώμο, του είπα: "Νομίζω φιλαράκο,ότι ξέρεις τι θέλω!Δώσε το κινητό <span style="font-weight: bold;">τωρα</span>, αλλιώς έφερα αστυνομία" (ναι ρε παιδιά!!! Έτσι είπα!να μην σώσω να δω ολοκληρωμένο το LOST δηλαδή :Ρ)<br /><br />Λοιπόν:πρώτη φορά είδα πιο τρομαγμένο και πρόθυμο άτομο να συνεργαστεί.Έδωσε το κινητό μου σε 0,4 seconds, το ΜΡ3 σε 0,7, και έχει ζητήσει συγνώμη πάνω από 250 φορές σε αυτό το διάστημα, εμπλουτίζοντάς την με δικαιολογίες πως "ο άλλος ο μπάσταρδος(...) τα είχε κλέψει", και πως "έλα, εντάξει είμαστε, έτσι φιλαράκι?" Ειλικρινά, δεν ήελα να τον στριμώξω περισσότερο, για 2 λόγους:κατα πρώτον, είχα πάρει πίσω αυτά που είχα χάσει, και κατά δεύτερον, τα στριμωγμένα θηρία, μπορούν να γίνουν επικίνδυνα-και το <span style="font-style: italic;">"πόσο" </span>δεν ήθελα να το διαπιστώσω.Έτσι,όταν άνοιξαν οι πόρτες ξανά, τον άφησα να πεταχτεί έξω, χωρίς δεύτερη κουβέντα...<br /><br />Φυσικά, είχε πλάκα η αντίδραση του κόσμου που,αρχικά,δεν κατάλαβε τίποτε:όσοι είδαν το σκηνικό, μόλις τελείωσε, άρχισαν να με ρωτούν τι συνέβη-και αρχικά κανείς δεν πίστεψε ότι έτσι μπορεί να έχει συμβει!: το να πάρω πίσω αυτά που μου είχαν κλέψει τόσο εύκολα,τους φαινόταν αδιανόητο-για να μην αναφέρω την απίστευτη τύχη να πέσω πάνω τους ανάμεσα στα τόσα λεωφορεία που πέρασαν!!!<br /><br />Τελικά,αυτό που έχω να πω,είναι το εξής... :να προσέχετε, γιατί αρκεί μια κακή στιγμή για να γίνει η ζημιά.Και όταν θα τύχει αυτό, δεν θα έχετε δίπλα σας τον ατρόμητο κυνηγό του εγκληματος να σας προστατέψει!!(Χααχαχαχαχ, καλό ήταν αυτό...γελάσαμε και απόψε... :D )<br /><br />Καλή σας νύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1563376037084955479?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-75555165209684541412008-02-10T05:11:00.000-08:002008-02-10T05:50:28.488-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/R6778FW0quI/AAAAAAAAAGs/xcd2owQzfu8/s1600-h/My+Room.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/R6778FW0quI/AAAAAAAAAGs/xcd2owQzfu8/s200/My+Room.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5165342832289164002" border="0" /></a><br />Επέστρεψα λοιπόν... Όχι για μόνιμα(φυσικά), αλλά όπως και να'χει,μια επιστροφή,είναι πάντα μια επιστροφή!... Κυριακή,και η μόνη μέρα που έχω την δυνατότητα να πεαχτώ μέχρι τις Σέρρες για κάποιες μικρές εκρεμότητες, αλλά και για να δώ την μάνα μου που τόσο της είχα λείψει, αλλά και τους φίλους μου, που με βομβαρδίζουν με μηνύματα για να τους επισκεφτώ!<br /><br />Και να'μαι λοιπόν...σαν να μην πέρασε μια μέρα, να κάθομαι στην φτωχική καρέκλα μου, και να σας γράφω ξανά... Κάτω η μάνα μου μαγειρεύει γεμιστά (το αγαπημένο μου φαγητό βλέπεις...), και όλα μοιάζουν όπως πριν...Όλα?<br />Όχι... Για κάποιον παράλογο λόγο, μου φαίνεται "άδειο" το δωματιάκι μου.Κια λέω τον λόγο "παράλογο", γιατί είχα συνηθίσει στο "ρεπό" μου, να είμαι με τον Ερωτα μαζί...Ε, δεν θέλει πολύ να φέρω στην μνήμη μου τις στιγμές που περάσαμε μαζί εδώ μέσα, όταν ερχόταν να με δει τα Σαββατοκύριακα, και μας έχανε ο κόσμος!Ε, αυτό ήταν:με έπιασε μια νοσταλγία κι ένα παράπονο που δεν είναι μαζί μου εδώ- ή που εγώ δεν είμαι μαζί της αυτή τη στιγμή Θεσσαλονίκη! Μια μέρα είναι μόνο θα μου πεις: ίσως.Αλλά δεν παύω να έχω πλέον συνδέσει τις αναμνήσεις αυτές με ο δωματιάκι μου...<br /><br />Χαίρομαι που ήρθα παρόλα αυτά:έχω αφήσει φίλους καλούς εδώ, και δεν μ΄αρέσει να ξεκόβουμε! Ελπίζω να είναι πλούσια η μέρα σήμερα, γιατί αύριο...επιστροφή στη ρουτίνα!<br /><br />Να περάσετε κι εσείς μια όμορφη Κυριακή σας εύχμαι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-7555516520968454141?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-47196558882465218332008-02-03T18:49:00.000-08:002008-02-03T18:54:48.477-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R6Z9sQlMyiI/AAAAAAAAAGY/08pCDcqBTic/s1600-h/anti-smoking-ashtray.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R6Z9sQlMyiI/AAAAAAAAAGY/08pCDcqBTic/s200/anti-smoking-ashtray.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162952222145563170" border="0" /></a><br />Για όλους εσάς που καπνίζετε, ένα βίντεο που είδα και μου έκανε πραγματικά εντύπωση... Το ξέρω πως δεν θα επηρεάσει κανέναν σας να το κόψει το ρημάδι, το ξέρω πως όπως θα το δείτε, έτσι θα το ξεχάσετε μετά από 1 λεπτό, αλλά παρ'όλα αυτά, εγώ θα σας το έχω δείξει...έτσι για να πάρετε μια μικρή ιδέα πόσο άσχημα είναι τα πράγματα "εκεί μέσα"...<br /><br /><embed src="http://www.metacafe.com/fplayer/914475/still_smoking_watch_this.swf" width="400" height="345" wmode="transparent" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" type="application/x-shockwave-flash"></embed> <br /><span size =" 1"><a href="http://www.metacafe.com/watch/914475/still_smoking_watch_this/">Still Smoking? Watch This !!</a> - <a href="http://www.metacafe.com/">Funny bloopers R us</a></span><br /><br />Καλό μήνα σας εύχομαι, και σύντομα περισσότερα ποστς με νέα από το μέτωπο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-4719655888246521833?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-45601894486774763402008-01-24T18:24:00.000-08:002008-01-24T18:44:08.797-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/R5lMUAlMyhI/AAAAAAAAAGQ/k7zU-dn1NOo/s1600-h/408,1118295660,1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/R5lMUAlMyhI/AAAAAAAAAGQ/k7zU-dn1NOo/s200/408,1118295660,1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159238754766735890" border="0" /></a><br />Θα μου επιτρέψετε απόψε, να δώσω έναν τόνο "ποιητικό" στο κωνάκι μου, (ανα)δημοσιεύοντας ένα υπέροχο ποίημα του Λουντέμη, που όταν το είδα στο υπέροχο "Γλαρόσπιτο" του <a href="http://aspastosblogspotcom.blogspot.com/">"Ασπαστός"</a> , πραγματικά με άγγιξε πάρα πολύ... Γλαρομάνα μας, να'σαι πάντα καλά...<br /><br />Του Μενέλαου Λουντέμη λοιπόν, από "Κραυγή στα πέρατα":<br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" >Μην αργείς. Τούτο μόνο σου λέω. Μην αργείς.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Γιατί σε λίγο, σαν θα χτυπάς την πόρτα μου,</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />θα νομίζω πως είναι τα γηρατειά,</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />πως είν' ο χειμώνας, πως είν' ο θάνατος.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br /><br />Μην αργείς.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" >Στάσου κι' αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια,</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />κι' απ΄ τους δρομους που περνάς.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Απ' τα παράθυρα κρέμουνται τα χέρια μου</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />και σε καλούν.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Στάσου κι' αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Σ' όλα κυλάει ο αέρας σου.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />΄Ολα ξέρουν τ' όνομά σου.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Μην αργείς.</span><span style="font-size:78%;"><br /><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" >Να σε περιμένω είνα πιο γλυκό κι' απ' το νάρχεσαι.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Είναι σαν το σκάσιμο της μυγδαλιάς.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Σαν το πανί που πλέει στο λιμάνι.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Σαν κελάϊδισμα, σαν γέλιο πρωινό.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br /><br />Να σε περιμένω είναι σα να ξανάρχομαι στη γη.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Στο δρόμο μην αργείς. Είναι γιομάτοι Φαίακες,<br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" >είναι γεμάτοι πλάνεμα οι δρόμοι.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Οι δρόμοι γλιστρούν, χυμούν αρπαχτικοί</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />και κλέβουν.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Μην αργείς.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br /><br />Μην αργείς. Γατί ώσπου νάρθεις,</span><span style="font-size:78%;"><br /></span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" >θα περπατήσω όλη την Υδρόγειο του πόνου μου.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Θα περπατήσω όλα τ' αγκάθια κι' όλους τους γκρεμούς.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Γιατί να περιμένω, είναι σαν να πεθαίνω.</span><span style="font-size:78%;"> </span><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 0);font-size:78%;" ><br />Γι' αυτό: Μην αργείς!</span><span style="font-size:78%;"><br /></span></span></span></span><br />[Ναι... Αφιερωμένο σε σένα...κάθε φορά που είσαι τόσο κοντά, και όμως τόσο μακρυά μου...και μου λείπεις...]<br /><br />Καλή σας νύχτα...<br /><br /><br />(ΥΓ:Αυριο-Μεθαύριο, θα δημοσιεύσω τα "10 μυστικά που δεν θα μάθετε ποτέ για τον μυστικό κόσμο τών βίντεοκλάμπ"... :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-4560189448677476340?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-28693599782849445542008-01-18T17:20:00.000-08:002008-01-18T18:41:51.319-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/R5FRAbBSpZI/AAAAAAAAAGI/5tpY1OCWe1Y/s1600-h/salonica.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/R5FRAbBSpZI/AAAAAAAAAGI/5tpY1OCWe1Y/s200/salonica.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156992116010952082" border="0" /></a><br />Μεθαύριο (αύριο πες καλύτερα...), κλείνω την πρώτη μου βδομάδα στην πόλη ποy αποφασησΑ να γίνει η πόλη ΜΟΥ...την όμορφη Θεσσαλονίκη.Μια βδομάδα,με συναισθηματικές αποχρώσεις που ποικίλουν από το σκούρο μπλέ (δεν θα πώ μαυρο...) στις δύσκολες πρώτες ώρες,μέχρι το φωτεινό γαλάζιο (τις ώρες όπου,μου δίνεται η ευκαιρία να θυμάμαι τους λόγους για τους οποίους πήρα τον δρόμο μου για εδώ...)Μα γενικά, ομολογώ πως, ακόμα είμαι λίγο "στα χαμένα"...<br /><br />Είμαι σε ένα μεταβατικό στάδιο,διότι ακόμα δεν έχω βρει το σπίτι που θα με στεγάσει (μένω σε ένα φίλο μου για την ώρα..),και, για την ακρίβεια, δεν έχω βρει ακόμα *τα μέσα* για να μπορέσω να νοικιάσω ένα σπίτι μόνος μου:η δουλειά που βρήκα.και στην οποία είμαι εκπαιδευόμενος για την ώρα (όχι για πολύ ακόμα...Οι εκπαιδευτές μου πρόβλεψαν ότι θα σπάσω κάθε ρεκόρ και θα "μονιμοποιηθώ" πολύ πιο πριν από τον προβλεπόμενο χρόνο...Πάλι καλα...),προσφέρει μικρές απολαβές...Και σαν να μην έφτανε αυτό, ψάχνω για μια "παρτ ταιμ" δουλειά, την οποία όμως δεν μπορώ να βρώ πριν μονιμοποιηθώ και γίνουν πιο "τακτά" τα ωράρια μου στην πρώτη δουλειά...Μπάχαλο!<br /><br />Είμαι σίγουρα πιεσμένος και-γιατί να το κρύψω?...- αρκετά έξω από τα νερά μου...Πράγματα που θεωρούσα δεδομένα, πλέον θα πρέπει να αναζητηθούν-εφευρεθούν από την αρχή... Ανέσεις που μου πρόσφεραν στιγμές χαλάρωσεις, έχουν παρεπεμφθεί...στο άγνωστο:οικονομία τώρα!! Σε τέτοιες καταστάσεις, ψάχνεις να βρείς κάποιες σταθερές πάνω στις οποίες θα πατήσεις και θα στηριχτείς.Ευτυχώς,εγώ έχω την κοπέλα μου,που, παρ'όλη την αδυναμία μου να περάσουμε μαζί τις ώρες που ονειρευόμασταν-ευχόμασταν πως θα περνάγαμε όταν κάναμε τα σχέδια μας για την "νέα ζωή" μου, με στηρίζει με την αγάπη της και την υπομονή της:την αγαπώ και την ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου γι'αυτή της την στήριξη αυτές τις πρώτες "δύσκολες μέρες" μου... Της υπόσχομαι φυσικά πως τα καλύτερα έρχονται (και το ξέρει... :) )<br /><br />Θα μπάινω να σας ενημερώνω όσο συχνότερα γίνεται για τις εμπειρίες μιας νέας ζωής...Να είστε όλοι σας καλά, και να μην ξεχνάτε να χαρίζετε χαμόγελα, γιατί είναι το δώρο πάνω στο οποίο μπορείς να χτίσεις μια φιλία-ή μια αγάπη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-2869359978284944554?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-89464444766308896652008-01-10T10:08:00.000-08:002008-01-10T10:50:57.415-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R4ZiE7BSpYI/AAAAAAAAAGA/NR7z02dfkL0/s1600-h/Thessaloniki.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R4ZiE7BSpYI/AAAAAAAAAGA/NR7z02dfkL0/s200/Thessaloniki.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5153914660274218370" border="0" /></a><br />Ήρθε η ώρα λοιπόν... Νέα αρχή, νέος κύκλος ζωής, που,αν και απότομα, ήρθε να αλλάξει εκ βάθρων την ζωή μου...Το περίμενα,ναι...όμως, και πάλι, μια πλειάδα συναισθημάτων με έχει κατακλύσει τις τελευταίες δύο μέρες...<br /><br />Καταρχάς, αφήνω πίσω μου την ζωή στις Σέρρες που, επί 7 χρόνια ήταν η βάση μου...Ναι, έχω γυρίσει στη ζωή μου αρκετά. το ομολογώ, όμως 7 χρόνια δεν είναι και λίγα...Ήταν χρόνια καλά κατα βάση, πλούσια σε στιγμές οικογενειακές (μιας και μου είχαν λείψει τόσα χρόνια η μητέρα μου με τον αδερφό μου...), όμως ήταν και χρόνια συμβιβασμών:στην δουλειά, στην ζωή μου σε σπίτι "των δικών μου" (συνηθισμένος στο να μένω μόνος μου επί 8ετίας...),και γενικότερα στα "θέλω" μου που πολλές φορές έμπαιναν στον "πάγο", με την έλλειψη επιλογών...<br /><br />Νέα αρχή λοιπόν, στην αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη...πόλη που πάντα με γοήτευε κι ένιωθα τα "κελευσματά" της χρόνια τώρα... Δεν είμαι από τους οπαδούς της αστυφιλίας-τουναντίον! Όμως, η έλλειψη ευκαιριών στον εργασιακό χώρο στις Σέρρες, δεν μου άφηνε επιλογές... Έστω και αν η "νέα αρχή" που βάζω μπρος δεν δίνει τα εχέγγυα για οικονμική εξασφάλιση (τουλάχιστον άμεσα...), είμαι διατεθιμένος να το παλέψω...Και όπου πάει!<br /><br />Σύμμαχος μου, στήριγμα, αφορμή κι έμπνευση, ο Ερωτας, που τις τελευταίες μέρες μου δίνει τοση αγάπη και στήριξη, όση δεν είχα μέχρι τώρα δεχτεί από πουθενά!!! Της χρωστάω πολλά, και απλά εύχομαι να σταθώ δυνατός, ώστε να μπορέσω να της ξεπληρώσω τα πάντα όπως της αξίζει-και ακόμα περισσότερο!!! Με συγκινεί απίστευτα το ενδιαφέρον της και η αγωνία της για το νέο αυτό βήμα στη ζωή μου, και μακάρι να μπορούσα να της δείξω πόσο με βοηθάει αυτή της επίδειξη αγάπης, πόσο με "φορτίζει" θετικά και με κάνει να πηγαίνω μπρος, προσπαθώντας να μη μεγαλοποιώ προβλήματα εκεί που δεν πρέπει ,αλλά και βοηθώντας με το πρακτικό της πνεύμα (είναι απίστευτο το πόσες θετικές πλευρές της μου έχει εμφανίσει στην προσπάθειά της να με στηρίξει...) να οργανωθώ καλύτερα:Και φυσικά, ποτέ δεν την έχω λατρέψει περισσότερο απ'οσο την λατρεύω τώρα...<br /><br />Αφήνω πίσω μου "ανέσεις" όπως το ΙΝΤΕΡΝΕΤ,αλλά ευελπιστώ να μην χάσω την επαφή μαζί σας, φίλοι μου... :θα ενημερώνομαι για τα νέα σας συχνά,έστω και "λαθραία" :) Θέλω να σας ευχηθώ να είστε πάντα καλά, και,για όσους έχουν κατα νου να κάνουν κάποιο "άλμα"<br /> στη ζωή τους, να το κάνουν-έστω κι αν δεν υπάρχει το καθιερωμέν "δίχτυ" απο κάτω... Να τολμάτε, και να προτιμάτε τα "άγνωστα" δαιμόνια από τα "γνωστά"... Και, μέχρι την επόμενη επικοινωνία μας...καλή αντάμωση!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8946444476630889665?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-39514275447408302162007-12-31T14:50:00.000-08:002007-12-31T15:16:25.431-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R3lz7LBSpXI/AAAAAAAAAFY/Mp2bIWea42c/s1600-h/sick.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/R3lz7LBSpXI/AAAAAAAAAFY/Mp2bIWea42c/s200/sick.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5150275109282555250" border="0" /></a><br />Μα, τι μπορώ να πω εγώ τώρα για την τύχη που το "πνευμα των εορτών" μου επιφύλαξε?... Δεν έφτανε που είχα το (γνωστό,όπως και να'χει, εκ των προτέρων βέβαια...) πρόβλημα της συνεχούς και επίπονης δουλειάς κατά την διάρκεια αυτών των ημερών,ήρθε να προστεθεί ΚΑΙ το γεγονός ότι έχω πάθει μια περιποιημένη αμυγδαλίτιδα εδώ και 3-4 μέρες.Λυπηρό έ?Ναι-ιδίως αν προσθέσετε ότι από χτες το βράδυ, αποφάσησε και ένας φρονιμήτης μου να δει το φως του ήλιου...κι εγώ "τα έχω δει όλα"...<br /><br />Θα μου πείτε"περαστικά", "καλή ανάρωση", και όλα τα συναφή:Χμμμ...για στάσου ένα λεπτο!Για να συμβούν αυτά τα χαριτωμένα, πρέπει να κάτσεις και λίγο στο σπίτι σου, να ηρεμήσεις, να κερδίσεις τις δυνάμεις σου, να κάνεις μια "κούρα" βρε αδερφέ!!! Αν δεν το μαντέψατε ακόμα, σας το λέω και κατάφατσα:ναι, όλες αυτές τις μέρες,συνέχιζα να πηγαίνω για δουλειά! Μην βιαστείτε να μου κλείσετε θέση για καμια κλινική ψυχοθεραπείας...ήταν ανάγκη να δουλέψω, λόγω έλειψης προσωπικού, και δεν μπορούσα να τους χαλάσω χατήρι...Επαγγελματική ευσυνειδυσία πέστε το...Βλακεία και χαζοφιλότιμο πέστε το, δεν αλλάζει τίποτε: έχει μπει ο νέος χρόνος, και παίρνω άλλο ένα DEPON για να γράψω το παρόν, και να κοιμηθώ χωρίς (πολλούς) εφιάλτες λόγω πυρετού (<span style="font-weight: bold;">πολύ πυρετός ρε παιδιά...</span> και σε εξαντλεί ο άθλιος...)... Αύριο στις 3 το μεσημέρι, και πάλι,ο καλός στρατιώτης Σβεικ θα είναι στις επάλξεις...<br /><br />[Τους το ξεκαθάρισα:όταν με το καλό γυρίσουν οι "αδειευόμενοι" φοιτητές και λυθεί η λειψανδρεία, θέλω μια βδομάδα άδεια.Έτσι, για το γαμώτο!Να ισιώσει λίγο το κορμάκι μου!...]<br /><br />Θέλω να σας ευχηθώ το 2008 να είναι γεμάτο από <span style="font-weight: bold;">μεγάλες στιγμες</span>, που θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη για πάντα...Απο εμπειρίες που πρώτη φορά συναντάτε, γιατί οι εμπειρίες είναι το μόνο που δεν αγοράζεται.Ε, και φυσικά...από <span style="font-weight: bold;">υ γ ε ι α!!!</span><br /><br />Καλά να περάσετε αυτή τη γιορτινή (από αρχαιοτάτων χρόνων) νύχτα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-3951427544740830216?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-12712313379421784072007-12-21T07:01:00.001-08:002007-12-21T07:22:33.092-08:002 μεγάλες φωνές συναντιούνται...Ο ιδιοφυής και με την τόσο ξεχωριστή φωνή τραγουδιστής των Radiohead <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Thom_York">Thom York </a>και η "σκοτεινή πριγκίπησα", η φωνή που έχει ταυτιστεί με την μελωδική μελαγχολία <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/PJ_Harvey">P.J.Harvey</a>, συναντήθηκαν, και το αποτέλεσμα.... σας αφήνω να το κρίνετε οι ίδιοι...<br /><br />Απλά, δεν μπορώ να σταματήσω να το ακούω...Επετείνει την μελαγχολία μου αυτών των ημερών... <a href="http://www.youtube.com/watch?v=0O8VtUBmP4I">Απολαύστε το!</a><br /><br /><br /><br />[Για καποιο λόγο, δεν μπόρεσα να περάσω το βίντεο στο ποστ μου... όποιος ξέρει περισσότερα...ας με διαφωτίσει! :) ]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1271231337942178407?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-21320829139628756592007-12-19T04:06:00.000-08:002007-12-19T04:30:27.952-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/R2kKjbBSpTI/AAAAAAAAAEs/G39Ueghc0j4/s1600-h/christmas-final.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/R2kKjbBSpTI/AAAAAAAAAEs/G39Ueghc0j4/s200/christmas-final.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5145655652912375090" border="0" /></a><br />Χριστούγεννα και πάλι...Οι αγαπημένη μου εποχή του χρόνου, με διαφορά...Ναι, πέστε με ρομαντικό, παλιμπαιδίζων έστω(!), αλλά δεν μπορώ να μην χαίρομαι όταν έρχονται αυτές οι μέρες...Ίσως είναι εξαιτίας των παραστάσεων των παιδικών μου χρόνων, όπου στην οικογένεια τα γιορτάζαμε με κάθε λαμπρότητα- εορταστικά ρεβεγιόνς με πολλά άτομα, λομορφους στολισμούς, δώρα,δώρα,δώρα... Ίσως από εκεί μου έμεινε η συνήθεια να κάνω δώρα στους ανθρώπους που αγαπώ με κάθε (ευφάνταστη πολλές φορές :) ) ευκαιρία...<br /><br />Και είναι αυτός ο λόγος που με πονάει, για ακόμα μια φορά, που και φέτος τα Χριστούγεννα θα τα περάσω δουλεύοντας μέσα σε ένα μπαρ και σερβίροντας κόσμο που γιορτάζει, γελάει,διασκεδάζει... Θα μου πείτε,"συμβάλεις κι εσύ στην διατήρηση του εορταστικού πνεύματος": Δυστυχώς, δεν μου λέει τίποτε αυτό - και ούτε είναι αν θέλετε αυτό το "Πνεύμα των Χριστουγέννων" όπως το έχω στο μυαλό μου... Νιώθω μόνο θλίψη, όταν σκέφτομαι ότι όλοι οι "δικοί μου" άνθρωποι, είναι κάπου μαζεμένοι,και ζούνε στιγμές ξεγνοιασιάς και...διακοπών αν θέλετε, ανταλλάσοντας ευχές, πίνοντας λίγο πραπάνω,με μουσική υπόκρουση χριστουγεννιάτικων τραγουδιών να ζεσταίνει την ατμόσφαιρα,όταν εγώ, κάνω την άχαρη δουλειά μου, που τις μέρες τούτες γίνεται ακόμη πιο άχαρη,κι την κάνω με μηδενική όρεξη... Θέμα επιλογών θα μου πείτε...<br /><br />Τελειώνω την γκρίνια μου εδώ.Απλά ,με πιάνε το παράπονο μερικές φορές,όταν ξεκινάω παραμονή πρωτοχροννιάς για δουλειά, και ξέρω πως θα γυρίσω την άλλη μέρα το πρωί, και θα έχω χάσει μια "ξεχωριστή" νύχτα στο μυαλό μου...Όμως δεν παύω να επλίζω πως, κάτι θα συμβεί, κάτι θα αλλάξει, και του χρόνου τα Χριστούγεννα, θα τα περάσω κι εγώ με τους φίλους μου, με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι,γελώντας και τραγουδώντας,και κοιτάζοντας πυροτεχνήματα έξω από το παράθυρό μου... Καλές γιορτές σε όλους σας, με υγεία και αγάπη...πολύ αγάπη!!!<br /><br />ΥΓ:Μέσα σε όλα αυτά,είσαι η μόνη Αχτίδα φωτός, και ο ξέρεις...Θέλω να πάνε όλα καλά ,και να σε φιλήσω και την πρώτη νύχτα του χρόνου,Έρωτα...Γιατί, αυτό θα είναι Γιορτή για μένα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-2132082913962875659?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-84180469462717332902007-12-11T09:31:00.000-08:002007-12-11T10:03:21.137-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/R17MQATWaJI/AAAAAAAAAEk/Gjim6UHufyA/s1600-h/room_for_love.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/R17MQATWaJI/AAAAAAAAAEk/Gjim6UHufyA/s200/room_for_love.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5142772399834818706" border="0" /></a><br />Σήμερα είχα σκοπό να γράψω στο blog μου για τις τελευταίες εξελίξεις στη ζωή μου:δεν θα μπορέσω να το κάνω, για 2 πολύ σημαντικούς λόγους! Ο πρώτος είναι ότι...<span style="font-weight: bold;">ΔΕΝ</span> υπάρχουν εξελίξεις στη ζωή μου-τουλάχιστον όχι τέτοιες που να δικαιολογούν έστω και 5 ψηφιακές γραμμές που θα ταλαιπωρήσουν τα μάτια σας χωρίς λόγο (α, όλα κι όλα [all and all, πού λέει και ένα πλάσμα...], εγώ σέβομαι τους "αναγνώστες" μου :Ρ)<br /><br /><br />Ο δεύτερος -και ,ομολογώ,σημαντικότερος-, είναι πως, από προχθές, το μυαλό μου έχει παραλύσει...Δεν μπορώ, αδυνατώ πραγματικά να σκεφτώ κάτι πέρα από τον Ερωτα κα ιτις στιγμές που περάσαμε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε!!! Δεν κάνω πλάκα, είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει αυτό, και σε καμία περίπτωση, δεν περίμενα να "σαγηνευτώ" (μα, γιατί τα εισαγωγικά;<span style="font-weight: bold;">Σαγηνευτώ</span> λοιπόν...) τόσο στα 30φεύγα μου...Νομίζω πως, αυτό το χαρμάνι ερωτισμού, λατρείας προς το πλάσμα που έχω απέναντί μου,αλλά και φοβερής χημείας στο θέμα του σεξ (η οποία όμως, δεν ήταν ,αν θέλετε,προεξοφλημένη εξ'αρχής, και αυτό την κάνει ακόμη πιο... έντονη!), με έχει μετατρέψει σε ένα ερωτικό ζόμπι (sic), που μόνη του σκέψη είναι το <span style="font-weight: bold;">πότε</span> θα ξαναδεί το αντικείμενο της λατρείας του, ώστε να προσκυνήσει στον ερωτικό βωμό του με ευλάβεια και δέος!!!<br /><br />Θα υπερέβαλα και ταυτόχρονα θα κινδύνευα να χαρακτηριστώ κενός και ανούσιος, αν η ερωτική επιθυμία που έχει ξυπνήσει μέσα μου σαν το άγριο ζώο δεν συνδιαζόταν <span style="font-weight: bold;">άμεσα</span> κι <span style="font-weight: bold;">αδιαίρετα</span> με τα τρυφερότερα των αισθημάτων που νιώθω για τον Ερωτά: Νιώθω πως, πραγματικά θα <span style="font-weight: bold;">σκάσω</span> από την αγάπη που με πλυμμηρίζει σκεφτόμενος τη μορφή της, και δάκρυα στα μάτια έρχονται όταν την βλέπω να χαμογελάει στην αγκαλιά μου!!! Αισθάνομαι παντοδύναμος όταν την έχω δίπλα μου, και ανήμπορος όταν (ακόμα...) λόγω της απόστασης, αναγκάζομαι να την αποχαιρετώ... Τα μάτια μου δεν φεύγουν στιγμή από το κινητό μου, διψασμένος καθώς είμαι για ένα της μήνυμα, μια αναπάντητη:"Είμαι καλά, σε σκέφτομαι,σ'αγαπώ..." Τι παραπάνω να ζητήσω από Αυτήν, όταν νιώθω κι εγώ πως μου χαρίζει απλόχερα τον έρωτά της, και νιώθω κι εγώ την αγάπη της να με σκεπάζει...να μου ζεσταίνει την καρδιά...<br /><br />Σας κούρασα, ε; Ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων...Όμως, αν μπορείτε να με νιώσετε, θα με καταλάβετε...Και θα εκτιμήσετε το γεγονός πως, αν και θα μπορούσα να γράφω για ώρες ακόμα,σταματώ εδώ... Στηλώνω τα μάτια μου στο κινητό μου, περιμένοντάς την να γυρίσει σπίτι και να ακούσω την φωνή της... Έως τότε... Καλά να περνάτε και... δώστε αγάπη παντού- είναι το ομορφότερο δώρο,με την πιο γλυκειά ανταπόκριση...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8418046946271733290?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-69773178975721008042007-12-01T07:01:00.000-08:002007-12-01T07:49:30.536-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/R1F6NgTWaII/AAAAAAAAAEc/SDqYXzm2Atk/s1600-R/Love+Actually.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/R1F6NgTWaII/AAAAAAAAAEc/KSy7yQnt6f4/s200/Love+Actually.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5139023022234429570" border="0" /></a><br />Χτες βράδυ,όντας σε μάλλον φορτισμένη ψυχολογική -συναισθηματική κατάσταση, έβαλα να δω μία από τις αγαπημένες μου ταινείες, το "Lοve Actually". Αυτή η ταινεία, τόσο όμορφα φτιαγμένη και παιγμένη από τους πρωταγωνιστές της, πάντα με κάνει να ξεχνάω την στεναχώρια μου, και κυρίως, μου θυμίζει πως, ο έρωτας είναι τόσο απλός, όσο και το να απλώσεις το χέρι και να τον αγγίξεις... Υπάρχουν σκηνές (είναι σπονδυλωτή ιστορία, που όμως στο τέλος "ενώνει" τα κομμάτια της), στις οποίες τα δάκρυα τρέχουν ανερυθρύαστα από τα μάτια σου- και χτς, αυτό συνέβη σε υπερθετικό βαθμό... [για όσους την έχουν ήδη δει, να θυμίσω τη σκηνή της "σιωπηλής" ερωτικής εξομολόγησης που κάνει ο νεαρός στην Κίρα Νάιτλυ, υπό τον ήχο ων κάλαντων... Απλά, ότι πιο συγκινητικό, απλό και όμορφο...]<br /><br />Σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα,ιδίως τώρα που τα Χριστούγεννα πλησιάζουν... Όσο για τα δικά μου νέα... όταν θα είμαι καλύτερα, σας υπόσχομαι να σας τα γράψω...<br /><br />[ΥΓ:Σ΄αγαπώ... Όσο αντέχει η ψυχή μου, και πέρα από αυτό...Γιατί δεν γνωρίζει όρια αυτό που νιώθω για σένα...]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-6977317897572100804?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-88197448048636547362007-11-24T03:14:00.000-08:002007-11-24T05:00:46.991-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/R0gJgHjyLfI/AAAAAAAAAEU/DU5sjM36qnk/s1600-h/goodbye.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/R0gJgHjyLfI/AAAAAAAAAEU/DU5sjM36qnk/s200/goodbye.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136365822405651954" border="0" /></a><br />Κάθε αντίο, λένε, είναι κι ένας μικρός θάνατος... Όμως, πόσους τέτοιους "μικρούς θανάτους" ν'αντέξει μια καρδιά?... Δεν μπορώ, κάθε φορά πού αφήνω τον Έρωτα πίσω μου, σκίζεται η καρδιά μου στα δύο...Άτιμο πράγμα η απόσταση... Και το χειρότερο, ξέρω πως και Αυτή στεναχωριέται τουλάχιστον όσο κι εγώ...<br /><br />Ας ελπίσουμε αυτή η βδομάδα που έρχεται να φέρει καλά νέα από ένα "εργασιακό" μέτωπο που περιμένω...Μήπως και αυτή η ρημάδα η απόσταση που τόσο μας "χαλάει" κάθε φορά, περιοριστεί σε εκατοντάδες μέτρα από χιλιόμετρα... Και τελικά, ομορφύνει ακόμη περισσότερο την ζωή μου... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8819744804863654736?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-8457863607247950202007-11-17T02:47:00.000-08:002007-11-17T05:03:33.352-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/Rz7RK3jyLeI/AAAAAAAAAEM/xPVTwLsL35o/s1600-h/33.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/Rz7RK3jyLeI/AAAAAAAAAEM/xPVTwLsL35o/s200/33.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133770609891880418" border="0" /></a><br />Γενέθλια λοιπόν... 1975 γεννηθείς, και διαβαίνουμε με θάρρος και θράσσος πολλές φορές την δεκαετία της "δημιουργίας",όπως την ονομάζουν μερικοί... Δεν θα σχολιάσω καθόλου το ρητό, απλά θα πώ πως...ακόμα δεν νιώθω ότι μεγάλωσα :D<br /><br />Χθές βράδυ, λίγο μετά τις 12, στο μαγαζί που δουλεύω, μου στήσανε ένα σκηνικό<br /> που δεν θα το ξεχάσω όσα χρόνια και αν περάσουν... Τα παιδιά που δουλεύαμε μαζί, με κάθε μυστικότητα φυσικά, μου ετοίμασαν μια έκπληξη...Εκεί που δεν το περίμνα (μιας και είχε περάσει η 12άτη, και πηγαίναμε κατά τις 1, με φούλ ρυθμούς δουλειάς, ξαφνικά η μουσική σταμάτησε, παρουσιάστηκε από το πουθενά (στην κυριολεξία!) μια τούρτα με ένα κεράκι αναμμένο, και... <span style="font-weight: bold;">όλο το μαγαζί</span>, προσωπικό και πελάτες (και, θεέ μου, ήταν γεμάτο εκείνη την ώρα!!!), άρχισαν να μου τραγουδάνε το "Να ζήσεις και χρόνια πολλά"...Ομολογώ πως, αν και δύσκολα μένω άφωνος από έκπληξη, αυτή τη φορά τα κατάφεραν:η συγκίνησή μου ήταν τόσο μεγάλη, που με δυσκολία κρατούσα τα δάκρυά μου!!! Δεν περίμενα <span style="font-weight: bold;">ΚΑΙ</span> οι πελάτες να μου δείξουν τέτοια αγάπη (έστω κι αν ξέρω πως με συμπαθούν γενικά...)<br /><br />Σήμερα θα γιορτάσω τα γενέθλιά μου παρέα με τα αγαπημένα μου πρόσωπα... τον Έρωτα, και τους καλύτερούς μου φίλους εδώ και καιρό... Αυτή η σκέψη φτάνει από μόνη της να με παρηγορήσει για τον ένα ακόμα χρόνο που προστέθηκε στην πλάτη μου... Δεν βαριέσαι, άλλος ένας είναι (μήπως και πριν "γερούλης" δεν ήμουν ? :P)... Eξάλλου....αν έχεις αγαπημένα πρόσωπα δίπλα σου, ας έρχονται τα γενέθλια για να έχεις αφορμές να γιορτάζεις δίπλα τους... :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-845786360724795020?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-66225259981274382352007-11-06T11:58:00.000-08:002007-11-06T13:09:59.204-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/RzDJZzvogBI/AAAAAAAAAEE/-_0Fb1WIUIE/s1600-h/autumn.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/RzDJZzvogBI/AAAAAAAAAEE/-_0Fb1WIUIE/s200/autumn.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5129821420798902290" border="0" /></a><br />Μου λείπει... η γλυκειά ψύχρα που έρχεται μετά από ένα ψιλόβροχο... Τα κιτρινισμένα φύλλα σε μια αυλή, που της αλλάζουν το χρώμα... Οι καστανάδες στους δρόμους [καλά, αυτούς τους βλέοω όλο και σπανιότερα πλέον... κανείς δεν αγοράζει πλέον κάστανα?? :-( ], και οι νοικοκυρές που ξεκινούν τις προετοιμασίες για τις μαρμελάδες του χειμώνα...<br /><br />Μου λείπουν τα πρώτα φθινοπωρινά απογεύματα, που οι φίλοι αρχίζουν να μαζεύονται στα σπίτια και να πινουν το καφεδάκι τους, κάνοντας μακρές συζητήσεις... Συζητήσεις για το πως περάσανε το μακρύ καλοκαίρι τους,για τις διακοπές τους, τα μερη που θα θέλανε να επισκεφτούνε και δεν τα καταφέρανε... του χρόνου ίσως...<br /><br />Το καταστρέψανε το φθινόπωρο οι άτιμοι... ο καιρός, από καλοκαιρινός, τραμπαλίζεται σε χειμερινό, και πάλι από την αρχή... από τους 25 στους 10 Κελσίου, και πάλι σε 2 μέρες μέσα πάνω από τους 20... Δεν ξέρεις τι να φορέσεις (και τα κρυολογήμματα στο φουλ φυσικά...), δεν ξέρεις πότε θα στρώσεις χαλιά, δεν ξέρεις... Το σκοτώσανε το φθινόπωρο... Και μου λείπει...<br /><br />Ας είναι...Από 3 μήνες, μένει να "χαρούμε" λίγες μόνο μέρες με άρωμα φθινοπωρινό... Χαίρομαι που το Σαββατοκύριακο είχα την ευκαιρία να περάσω λίγες φθινοπωρινές στιγμές με τον Ερωτα στο μικρό μου δωμάτιο... Και όταν βγήκαμε στο περβάζι του παραθύρου μου(εν ειδη "μπαλκονιού"...) για να κάνει ένα τσιγάρο, αισθάνθηκα πολύ όμορφα όταν της έφερα μια κουβερτούλα για να ρίξω στην πλάτη της... γιατί είχε βγάλει ψύχρα...ψύχρα όμως γλυκειά... :-)<br /><br />Φθινόπωρο... πόσο μου λείπει...και πόσο θα μας λείψει στο μέλλον...<br /><br />Καλά να περνάτε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-6622525998127438235?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-13611349303594149122007-10-25T06:54:00.000-07:002007-10-25T07:23:24.522-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RyCmsDvogAI/AAAAAAAAAD8/iR3iPhgAMF0/s1600-h/Evolutio.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RyCmsDvogAI/AAAAAAAAAD8/iR3iPhgAMF0/s200/Evolutio.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5125279651797172226" border="0" /></a><br />Κάτι πιο βαθυστόχαστο από τα τελευταία μου ποστς ( :-) ...),μια σκέψη που με βασάνιζε χτες στο τρένο καθώς γυρνούσα από Θεσσαλονίκη... : Κατά τη γνώμη σας, τι είναι πιο δύσκολο σε αυτή τη ζωή, το να "ολοκληρωθούμε" σαν προσωπικότητες (έτσι όπως ο καθένας την εννοεί φυσικά την ολοκλήρωση-για άλλους είναι η πνευματική, για άλλους κάτι άλλο...), ή να <span style="font-weight: bold;">αντιληφθούμε</span> την <span style="font-weight: bold;">ανάγκη</span> της προσωπικής μας ολοκλήρωσης ???<br /><br /><br />Ίσως φανεί άκυρο το ερώτημα, όμως το αντιμετωπίζω καθημερινά... Συναναστρέφομαι με άτομα που πληρούν αντικειμενικά τις "προυποθέσεις" που απαιτούνται αν θέλεις να "ψαχτείς" καλύτερα με τον εαυτό σου, να εμπλουτίσεις αν θες τις αρετές σου και να εκπληρώσεις την "δυναμική" σου σαν άνθρωπος: άνθρωπο έξυπνοι,με πτυχίο κάποιοι από αυτοί, άνθρωποι με παραστάσεις από το εξωτερικό(όπου "εξωτερικό", βλέπε--->διαφορετική κουλτούρα,ευκαιρία για πνευματικά "ερεθίσματα"...),άνθρωποι που έχουν τον χρόνο-και ενδεχομένως την χρηματική άνεση- να φιλοσοφήσουν για τη ζωή...για όσα τους περιβάλλουν...να βρούνε γεννεσιουργά αίτια και αιτιατά για όσα η ζωή τους έχει φέρει αντιμέτωπους...<br /><br />Όμως, όχι! Είναι ικανοποιημένοι με την ημιμάθειά τους, αρκούνται με τις όσες γνώσεις και βιώματα έχουν "τσιμπολογήσει", και, αφήνουν το "δυναμικό" τους ανεκμετάλλευτο! Είναι κάτι που μου δημιουργεί μεγάλη απογοήτευση όταν το βλέπω, ιδίως όταν μπορώ να "διακρίνω" τις δυνατότητες του ατόμου να γίνει "σοφότερος" (ομολογώ πως χρησιμοποίησα καταχρηστικά την λέξη, συγχωρήστε τό μου...). Και ακόμα περισσότερο απογοητεύομαι όταν, μετά από δικές μου προσπάθειές να "τσιγκλήσω" το μυαλό τους, μένουν παγερά αδιάφοροι στην προοπτική του να "εξελιχθούν".Και, γυρνάω λοιπόν στο αρχικό μου ερώτημα, έστω κάπως παραλλαγμένο:<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Μας έχει τόσο η κοινωνία μας "κοιμήσει", ώστε να μην αντιλαμβανόμαστε ότι μπορούμε, κάθε στιγμή,έστω και με τα δικά μας,φτωχά μέσα,να γίνουμε κατά τι καλύτεροι???<span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"> </span></span></span><br /><br />Φωνή βωόντος εν τη ερήμω?Ίσως... Όμως, ξέρω πως, εδώ μέσα,δεν μιλάω σε "ώτα μη ακουόντων"...<br /><br />Καλή σας μέρα...<span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"></span><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1361134930359414912?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-31428270202758473292007-10-22T14:47:00.000-07:002007-10-23T06:20:26.259-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/Rx0cXX-_46I/AAAAAAAAAD0/YSXBSasOG3Y/s1600-h/red_rose.sized.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/Rx0cXX-_46I/AAAAAAAAAD0/YSXBSasOG3Y/s200/red_rose.sized.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5124283138918310818" border="0" /></a><br />Νομίζω ότι αυτό το ποστ το χρωστώ σε όσους πραγματικά έσπευσαν να πουνε μια καλή κουβέντα σε έναν θλιμμένο άνθρωπο (αν και το θλιμμένος μάλλον είναι μια ιδιαίτερα μετριοπαθής έκφραση σχετικά με την κατάσταση μου εκείνων των ωρών...). Με μια απόσταση πλέον από εκείνο το πόνημά μου (και με ένα χαμόγελο ευτυχίας να ξεχειλείζει από το πρόσωπό μου), δηλώνω αθεράπευτα ερωτευμένος, και πως πέρασα μία από τις ομορφότερες Κυριακές της ζωής μου...Ναι, φυσικά αγκαλιά με τον Έρωτα, κουκουλωμένοι με το πάπλωμα, καθώς έξω η βροχή χτυπούσε τα παράθυρα, και αγαπώντας ο ένας τον άλλον με όποιον τρόπο μπορούσε να μας εκφράσει...<br /><br />Καλό σας βράδυ, και σας εύχομαι μια υπέροχη εβδομάδα... Σας αφήνω με το βίντεο ενός υπέροχου τραγουδιού, ταιριαστού με την περίσταση...<br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=QYEC4TZsy-Y"><br />Perfect Day</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-3142827020275847329?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-58720958509455948312007-10-18T16:59:00.000-07:002007-10-18T19:59:13.755-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/Rxf1FsqnJbI/AAAAAAAAADs/rx0vL8HEzrQ/s1600-h/Leaves_in_Hand.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/Rxf1FsqnJbI/AAAAAAAAADs/rx0vL8HEzrQ/s200/Leaves_in_Hand.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5122832579395265970" border="0" /></a>Απόψε περπάτησα αρκετά.Πάντα το κάνω όταν έχω πράγματα στο νού μου να σκεφτώ και να αξιολογήσω,προβλήματα να λύσω, στεναχώριες να "καταπιώ"...<br /><br />Περπάτησα ένα μεγάλο διάστημα με τα πόδια-έστω κι αν ο καιρός δεν επέτρεπε την πεζοπορία με την ίδια άνεση που το έκανε μια βδομάδα πριν-και σίγουρα η 12άτη νυχτερινή,τουλάχιστον στην Θεσσαλονίκη που με φιλοξενεί, είναι μια ώρα όπου μπορείς να νιώσεις το αγιάζι να σου δίνει τα διαπιστευτήριά του μαζί με τα καλοσωρίσματα για τον επερχόμενο χειμώνα: τα δέχτηκα δίχως δεύτερη κουβέντα,και συνέχισα ...<br /><br />Περπάτησα ανάμεσα σε δρόμους μάλλον αδιαφορώντας για την προσωπική μου ασφάλεια:το ενδεχόμενο χτυπήματος από διερχόμενο όχημα, ελάχιστα μου φαινόταν πως θα δυσχαίρενε την διάθεσή μου εκείνη την ώρα:υπερβολές?Ίσως, τώρα που γράφω έχοντας αφήσει 3 ώρες να κυλήσουν,πέρνοντας μαζί τους στο διάβα τους τις πρώτες δυνοίωνες σκέψεις...Όχι όμως και τις επόμενες-αυτές απαιτούν ξεμπρόστιασμα μπροστά σε ανθρώπους που θα διαβάσουν το παρόν.Και να'μαι λοιπόν...<br /><br />Πως μπορεί κανείς να αισθάνεται καλά, όταν ακούει από τα χείλη που λατρεύει, λέξεις χωρισμού? Πως μπορεί ήσυχος να πέσει για ύπνο όταν αντιλαμβάνεται (και ακόμα χειρότερα, <span style="font-weight: bold;">σέρνεται</span> σε κατανόηση από την κουβέντα) ότι, για τα πικρά λόγια που ανταλλάχθηκαν, βαρύτατη ευθύνη έχει και ο ίδιος??? Δεν μπορεί, πιστέψτε με...<br /><br />Υπάρχουν σχέσεις και σχέσεις, κακά τα ψέμματα:σχέσεις της μιας νύχτας, σχέσεις που ξεκίνησαν με καλούς οιωνούς και κατέληξαν θλιβερές ιστορίες, και σχέσεις που εξελίχτηκαν σε παθιασμένους έρωτες όταν κανείς δεν θα στοιχημάτιζε ούτε ενα σεντ σε αυτό. Εγώ (κι επιτρέψτε μου την ελευθεριότητα και την αμεσότητα, ήδη νιώθω πως μπορώ να σας πω πολλά, περισσότερα απ' όσα θα έλεγα σε "δικούς μου" ανθρώπους...),εγώ λοιπόν, ζω έναν έρωτα που, από όπου και να τον ¨πιάσεις¨ μοιάζει "ατελέσφορος" :διαφορά ηλικίας, απόσταση 100 km, μια καθημερινότητα πιεσμένη και για τους 2 "συμβαλλόμενους" : κι όμως, νιώθω πιο πλήρης απ'όσο δεν ένιωσα από πολλές "σοβαρές", "μακροχρόνιες", "ευοίωνες" σχέσεις. Νιώθω, σχεδόν 3 μήνες μετά, ακόμα ερωτευμένος με αυτό το κορίτσι που, με τον χαρακτήρα του, την γλυκύτητά του, την ομορφιά που έχει και δεν αντιλαμβάνεται, με κάνει να νιώθω (ναι, θα το πω χωρίς ενδοιασμό!) <span style="font-weight: bold;">ευτυχισμένο</span>!!!<br /><br />Κι όμως-τι σοκ: σήμερα μόλις αντιλήφθηκα πως, αυτό το δώρο,μάλλον δεν το είχα εκτιμήσει όπως του έπρεπε: τα παράπονά του για κάποιες συμπεριφορές μου (απόρροια στείρου εγωισμού,που ανάθεμα κι αν μπορώ να πω σε τι μου χρησίμευσε...), ήχησαν στην αρχή παράφωνα, κι έπειτα-μόλις ο θολούρα άφησε λίγη θέση και στην καθαρή σκέψη-τρόμαξα! Πράγματι, έβλεπα από τα μάτια της πως υπήρξα ένας κόπανος(και καθόλου δεν ζητάω συγνώμη για την έκφραση), και,το κυριότερο, δεν το είχα πάρει χαμπάρι ότι στεναχώρησα το Κορίτσι μου μέχρι την στιγμή που μου το ανέφερε.Και ίσως να έληγε εκεί η κουβέντα μας, και οι ανησυχίες μου να είχαν μικρότερη έκταση,αν δεν έβλεπα στα μάτια της την απογοήτευση-μια έκφραση που θα ορκιζόμουν πως ποτέ δεν "γέννησα" μέχρι εκείνη τη στιγμή στον Έρωτα. Κι όμως, πόσο οικτρά διαψεύσθηκα...<br /><br />Δεν ξέρω αύριο τι θα συμβεί,ειλικρινά:Ξέρω μόνο πως, επιθυμώ ελεϊνά να γυρίσω τον χρόνο πίσω-να μην αντίκρυζα ποτέ την έκφραση που είχαν τα μάτια της όταν με κόπο ξεστόμιζε τα όσα είχε να μου προσάψει. Η "συγνώμη" από μόνη της ποτέ δεν έλυσε προβλήματα-μάλλον τα "σκεπάζει" κάτω από το χαλί, αν δεν συνοδεύεται από μεταμέλεια στην πράξη.Εγώ τις υποσχέσεις μου τις έδωσα (το ελάχιστο που θα μπορούσα να κάνω απέναντί της, που στάθηκε <span style="font-weight: bold;">άψογα</span> απέναντί μου), μένει να επανέλθουμε στις καλές μας μέρες (που,αυτή τη στιγμή, μου μοιάζουν τόσο μακρυνες...), για να μπορέσω να της δώσω ό,τι της αξίζει:Δηλαδή, <span style="font-weight: bold;">τα πάντα...</span><br /><br />Καλή σου νύχτα, Έρωτά μου,και όνειρα γλυκά...<br /><br />[ΥΓ:"Αυτός ο αποχαιρετiσμός, έχει μια πίκρα τόση, που καληνύχτα θα σου λέω,μέχρι να ξημερώσει..."]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-5872095850945594831?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-27811616796067040572007-10-06T07:47:00.000-07:002007-10-06T07:55:42.102-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/RwegRI-bQVI/AAAAAAAAADk/ZXdFFQANCJk/s1600-h/Happy+thoughts.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/RwegRI-bQVI/AAAAAAAAADk/ZXdFFQANCJk/s200/Happy+thoughts.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5118235717857395026" border="0" /></a><br />Ειλικρινά, δεν είμαι καλά ψυχολογικά...Μου τυχαίνει συνέχεια όταν φεύγω από την αγαπημένη μου Θεσσαλονίκη (και τις υπέροχες στιγμές που αυτή μου προσφέρει... :) ),αλλα αυτή η φορά,πραγματικά η ψυχολογία μου χτύπησε πάτο!!!<br /><br />Γιαυτό θέλω την βοήθειά σας: βοηθήστε με να κάνω χαρούμενες σκέψεις!!! Γράψτε μου εδώ τς εικόνες που,όταν αντικρύζετε (νοερά ή στην πραγμτικότητα), σας "φτιάχνουν" την ημέρα!...<br /><br />Ας ξεκινήσω πρώτος... : Σούρουπο, στην όμορφη παραλία, πιασμένος χέρι χέρι με τον Ερωτα,να ακούς από μακρυά μιά γνωστή αγαπημένη μελωδία,και τα μάτια να λένε όσα λόγια δεν χρειάζεται να βγούν παραέξω... Και το χαμόγελο να μην μπορεί να ξεκολλήσει από το πρόσωπό σου!!!<br />Αααααχ.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-2781161679606704057?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-13923022832661957402007-09-25T14:27:00.000-07:002007-09-25T16:56:07.983-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RvmVtpsBkhI/AAAAAAAAADc/DWz4Bm84vQ0/s1600-h/Dead_flower2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RvmVtpsBkhI/AAAAAAAAADc/DWz4Bm84vQ0/s200/Dead_flower2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114283463373066770" border="0" /></a>Είμαι μια χαμένη υπόθεση... Πλέον, όσοι με ξέρουν,συμφωνούν (έστω όχι μπροστά μου...) πως είμαι μια χαμένη υπόθεση...Μια ακόμα ιστορία "μεγάλων προσδοκιών", που διαψεύστηκε.Μια χρηματιστηριακή φούσκα που "έσπασε"...<br /><br />Από μικρό, όλοι μου φούσκωναν τα μυαλά ότι είμαι φτιαγμένος για "μεγάλα πράγματα"... Άρχισα να διαβάζω από μικρή ηλικία (νομίζω γύρω στα 3-4 χρόνια), και οι δικοί μου αντίκρυζαν το παράδοξο θέαμα,ο γιός τους να διαβάζει την (πολιτική) εφημερίδα που έφερνε ο μπαμπάς μου στο σπίτι, καθημερινά από τα 7-8 μου χρόνια...Με προσοχή, και φροντίζοντας πάντα να κάνω επίκαιρες ερωτήσεις στους δικούς μου σχετικά με όσα διάβαζα...<br /><br />Από ακόμα μικρότερη ηλικία, αποστήθιζα ό,τι άκουγα στην τηλεόραση...Από θεατρικά μέχρι τραγούδια-στα αγγλικά και στα ιταλικά. Οι ξένες γλώσσες ήταν παιχνίδι πραγματικά για μένα... είχα την έφεση, αλλά δεν την καλλιέργησα.Δεν πειράζει, μικρός ήμουνα... Εξάλλου, στο σχολείο ήμουν πάντα από τους καλύτερους...Όχι του "20", του "19".Λογικό, μιας και δεν διάβαζα ποτέ, ικανοποιούμουν να παρακολουθώ με ενδιαφέρον την παράδοση.Και έφτανε αυτό, μέχρι και τις τάξεις του Λυκείου.<br /><br />Σε συζητήσεις με τις παρέες των δικών μου (άνθρωποι καλλιεργημένοι και ως επί των πλείστων αρκετά μορφωμένοι), πάντα μου ζητούσαν την άποψή μου,για οποιοδήποτε θέμα είχαν την κουβέντα:ήταν φανερό ότι ευχαριστιόντουσαν να ακούνε έναν έφηβο να συζητάει με λγική και επιχειρήματα ενηλίκου, και να εκφέρει γνώμη σε ζητήματα που λογικά δεν θα έπρεπε να απασχολούν το μυαλουδάκι μου.Χαιρόμουν κι εγώ όμως:δεν μπορούσα εξάλλου να συζητήσω αυτά τα θέματα παρά μόνο με τον κολλητό μου, ίδιας "κοψιάς" με εμένα.Και, κυρίως, χαιρόμουν να κάνω τους δικούς μου περήφανους με την εντύπωση που δημιουργούσα στους φίλους τους:ήμουν μια μικρή "ατραξιόν" για τις βραδυνές τους συνάξεις...<br /><br />Το πρώτο "σοκ" ήρθε όταν δεν πέρασα στις Πανελλήνιες:Τραγικά νέα για τον πατέρα μου, που προφανώς είχε χτίσει πολλά όνειρα πάνω στις "δυνατότητές" μου.Η μητέρα μου στεναχωρήθηκε επίσης πολύ,αλλά εκείνη την εποχή προσπαθούσε να ξανασταθεί στα πόδια της,μετά τον χωρισμό με τον πατέρα μου... Με στήριξε πολύ περισσότερο,κι ας ήταν 500 χιλιόμετρα μακρυά μου-ναι, είχα επιλέξει να μείνω με τον πατέρα μου...Αν επηρέασε ο χωρισμός τους την απόδοσή μου? Δεν μπορώ να ξέρω-αν και όλοι έσπευσαν να αποδόσουν την "αποτυχία" σε αυτό το γεγονός.Ήταν βολικό, έτσι?<br /><br />Όταν δεν πέρασα και την δεύτερη φορά, τότε ήρθε και η ώρα της κρίσης: θα έβγαινα στο εξωτερικό, θα σπούδαζα Νομική στην Ιταλία.Κάποιες (νοθρές, είναι η αλήθεια...) φωνές μου για ια ιδιωτική σχολή δημοσιογραφείας στην Αθήνα (ένιωθα πως με έλκυε τρομερά ο χώρος...) αποκρούστηκαν από την πατρική "αυθεντία": θα ήταν καλύτερα να έπαιρνα ένα πτυχίο από κανονικό πανεπιστήμιο, και το πτυχίο της νομικής είναι ένα "πασπαρτού" που θα μου άνοιγε δεκάδες επαγγελματικές πόρτες! Οι φωνές από μέσα μου φώναζαν για το λάθος που πήγαινα να κάνω, όμως, για άλλη μια φορά, η (βιοματική πλέον) ανάγκη να "κάνω τον πατέρα μου περήφανο", με έσπρωξε στο να ετοιμάσω τα χαρτιά μου για το εξωτερικό.<br /><br />Πέρασα 5 χρόνια εκεί.Κάθε μέρα που περνούσε, ήταν και χειρότερη από την προηγούμενη, και φως δεν έβλεπα από πουθενά: το ενδιαφέρον για την σχολή χάθηκε όσο γρήγορα χάθηκε και ο ζεστός ήλιος από την επαρχιακή πόλη που με φιλοξενούσε, με το πανεπιστήμιο να προσφέρει αποστειρωμένη γνώση και αποστήθιση σε εμετικό βαθμό:δεν κατηγορώ την σχολή, αυτή είναι η νομική.Όμως ένιωθα πως πνιγόμουνα-από κάθε άποψη.Και, δυστυχώς, δεν ε΄χα ποτέ το θάρρος να το πω στον πατέρα μου-άκουγα έστω και από την απόσταση των 1500 χιλιομέτρων τις φωνές του στο μυαλό μου, να με κατηγορεί για quitter, ρίψασπη:προτίμησα να μείνω εκεί, προσμένοντας (τι αλήθεια?) να αλλάξει κάτι και να αποχτήσω την χαμένη όρεξη για διάβασμα.Όμως, το μυαλό που μένει ανενεργό, δύσκολα μπάινει σε μαθησιακή διαδικασία.Και,ως εκ τούτου, δεν διάβαζα που δεν διάβαζα, είπα να το ρίξω έξω...Και οι κάθε είδους καταχρήσεις(..), σίγουρα δεν με βοήθησαν να αποκτήσω ξανά την χαμένη μου όρεξη.<br /><br />Η τελευταία μου ευκαιρία ήρθε με την μορφή ενός "θαύματος":κατάφερα να μπω στο πρόγραμμα ERASMUS, ευρωπαικό πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών.Θα σπούδαζα την νομική σε μια ξένη χώρα για 2 εξάμηνα:στην...Ελλάδα (και πιο συγκεκριμένα, στην Πάντειο).Χαράς ευαγγέλια, μιας και διέκρινα την μοναδική μου ελπίδα να κάνω μια απέλπιδα προσπάθεια στην σχολή μου και (ποιός ξέρει...) να φτάσω κοντά στην ολοκλήρωσή της.Και, ως εκ του θαύματος, τα κατάφερα:πέρασα στην κυριολεξία την μισή νομική εκεί, και με βαθμους εξωπραγματικούς! Βοηθούσε και το γεγονός ότι είχα ξεφύγει απ΄το νοσηρό κλίμα της βρωμόπολης στην Ιταλία:μετά από καιρό, ένιωθα καλά με τον εαυτό μου!<br /><br />Και τότε ήρθε το μπλάκ άουτ:ο πατέρας μου επέμενε να γυρίσω στην Ιταλία για να τελειώσω "πιο γρήγορα" τμε την σχολή.Εγώ αρνιόμουν κατηγορηματικά-ήξερα πως εκεί δεν θα κατάφερνα να διαβάσω, δεν θα κατάφερνα το οτιδήποτε! Τσακωνόμασταν συνέχεια για αυτό το θέμα, όμως πλέον ήμουν αμετακίνητος.Αποφασίζω να φύγω φαντάρος,είχα φτάσει ήδη 25 χρόνων και δεν ήθελα και αυτό να με απασχολεί στο πίσω μέρος του μυαλού μου.Υποσχέθηκα να διαβάζω "στον ελεύθερο χρόνο μου"~δεν υπάρχει πιο αστεία υπόσχεση που μπορεί να δώσει κάποιος που φεύγει για να υπηρετήσει την μαμα πατρίδα...<br /><br />Τελειώνοντας από την φάρσα που λέγεται "θητεία",ένιωσα την ανάγκη να στηρίξω την μάνα μου που,όλα αυτά τα χρόνια, ζούσε μακρυά μου,με τον αδερφό μου, περνόντας δύσκολα από οικονομικής απόψεως, ενώ εγώ απολάμβανα την οικονομική άνεση που ο πατέρας μου με την καλοπληρωμένη δουλειά του μου πρόσφερε... Το έκανα με κάθε συνείδηση και δεν το έχω μετανιώσει στα 5 χρόνια που έχουν περάσει έκτοτε:βρέθηκα πολύ πιο κοντά στην μητέρα μου,την οποία στην ουσία "έχασα" στα 15 μου (500 χιλιόμετρα δεν είναι και λίγα για να τα κανεις όσο συχνά επιθυμείς...) και που ποτέ της δεν με πίεσε για να μείνω μαζί της, κι ας ήξερα πως την πονούσε που ήμουν μακρυά της. Παρόλα αυτά, έμεινε μετέωρο το θέμα της σχολής μου...Περιοδικές προσπάθειές μου να διαβάσω και να πάω να "δώσω" τα εναπομείναντα(λίγα)μαθήματα, κατέληξαν σε μικρά βατερλό-ψυχικά και οικονομικά. Κατέληξα να μισήσω ότι έχει σχέση με αυτά, κατέληξα να τσακωθώ και να χαλάσω σχέσεις γι'αυτά: προφανώς οι εν λόγω κοπέλες έβλεπαν αυτό που όλος ο κόσμος είχε αρχίσει να διακρίνει-έναν "looser", που δεν μπόρεσε να τελειώσει την σχολή του, και τα βγάζει πέρα κάνοντας τον μπάρμαν και τον σερβιτόρο σε καφετέρειες...Έναν άνθρωπο,γι'αυτές,χωρίς πραγματικές προοπτικές στην ζωή του...<br /><br />όμως το χειρότερο ήταν η κατάληξη που πήρε η σχέση με τον πατέρα μου...Καταλήξαμε να μην μιλάμε, μιας και κάθε φορά που ειδωνόμασταν, η πρώτη του κουβέντα ήταν "<span style="font-style: italic;">πότε θα γυρίσεις Ιταλία</span>?", με αποτέλεσμα να μην μπορούσα να τον βλέπω πλέον, και κατέληξα να μην θέλω ούτε στο τηλέφωνο να τον ακούω. Μου θύμιζε κάθε στιγμή το πόσο αποτυχημένος είμαι είμαι που δεν ολοκλήρωσα κάτι που είχα ξεκινήσει, και έφτασε να μου ζητήσει να το κάνω για να "έχει μούτρα να αντικρύζει τους φίλους του"!!! Του έχω συγχωρέσει πολλά,αλλά την συγκεκριμένη ατάκα θα την θυμάμαι μέχρι να κλείσω τα μάτια μου:ο πατέρας μου, τον οποίο πάντα τιμούσα ακόμα και με κόσος της δικής μου ψυχικής ισορροπίας, μου είπε στα μούτρα πως ντρεπόταν για μένα... Εκείνο το βράδυ έκλαψα στο κρεββάτι μου, έκλαψα σαν μικρό παιδί,έκλαψα για τα όσα ήμουν "άξιος" και δεν κατάφερα να κάνω ... έκλαψα γιατί συνειδητοποίησα πως, σύμφωνα με όλους, πέταξα μια ζωή στα σκουπίδια... Μια ψυχολογία στο ναδιρ...Αφέθηκα, έχαα κάθε φιλοδοξία για να "βελτιωθώ"...για να αισθανθώ "στο ύψος των περιστάσεων"-των κάθε περιστάσεων!....<br /><br />Ναι,δουλεύω ακόμα στην καφετέρεια και κάνω άψογα την δουλειά μου, τίμια και χωρίς να ενοχλώ κανέναν για 30 ευρώ την ημέρα.Τα χρειάζομαι μιας και με το που μπαίνει ο μήνας,ξεκινάω με 300 ευρώ έξοδα-μίνιμουμ.Βλέπετε, συμμετέχω (όπως κι ο αδερφός μου) στα έξοδα του σπιτιού μας, μιας και η μάνα μου με την δουλειά της μόνο, δεν τα βγάζει πέρα.Πληρώνουμε το ΤΕΒΕ της, καθώς και τους λογαρισμούς του σπιτιού-και σας λέω ειλικρινά πως πολύ χαίρομαι που είμαι σε θέση να το κάνω αυτό επιτέλους!Όλοι όσοι με γνωρίζουν τώρα,εντυπωσιάζονται που με τις γνώσεις μου δεν έχω μια καλύτερη δουλειά: Θα ήθελα να κάνω κάτι καλύτερο, αλλά έχω βρεί πολλές κλειστές πόρτες ως τώρα εκεί που έψαξα...Θα συνεχίσω όμως.Έστω και με μόνο το απολυτήριο του Λυκείου στο χέρι...<br /><br />Δεν ξέρω γιατί σας τα λέω απόψε αυτά... Όμως πραγματικά χαίρομαι που,μετά από καιρό, αισθάνομαι και πάλι <span style="font-weight: bold;">καλά</span>, και αυτό με βοηθάει να βγάλω όλα αυτά που με πνίγουν από μέσα μου...Ίσως προαισθάνομαι πως, τα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο...ίσως πάλι να δημιουργώ το μικρό, προσωπικό μου group therapy, με συνοδοιπόρους όλους εσάς...<br /><br />Γιατί και οι 3οαρηδες loosers έχουν ψυχή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1392302283266195740?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-50078345755106243622007-09-21T14:24:00.000-07:002007-09-21T14:51:07.332-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/RvQ3xZsBkgI/AAAAAAAAADU/QAFRBHI4_Xg/s1600-h/legalize+it.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/RvQ3xZsBkgI/AAAAAAAAADU/QAFRBHI4_Xg/s200/legalize+it.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112772798821011970" border="0" /></a><br />...Όχι ότι είναι κάποια ερώτηση ,η απάντηση της οποίας θα μπορούσε να επηρεάσει καταστάσεις, αλλα είναι ένα θέμα που με απασχόλησε τις τελευταίες μέρες<br />σε αρκετές συζητήσεις μου (άλλες τυχαία<br />γενόμενες, και άλλες όχι-μα όλες άκρως ενδιαφέρουσες...).<br /><br />Είναι γεγονός πώς, αγνοόντας το πρόβλημα, το μόνο που κάνουμε είναι να κρύβουμε τα σκουπίδια "κάτω από το χαλί": Η νεολαία (και μιλάω για πραγματικά <span style="font-weight: bold;">πολύ μικρές ηλικίες</span>...) έχει "ανακαλύψει" εδώ και καιρό την διέξοδο των "ελαφριών" ναρκωτικών, και ως εκ τούτου, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα κοινωνικό φαινόμενο:όχι μικρότερης σημασίας φυσικά από τον αλκοολισμό που επίσης πλέον χτυπάει σε μικρότερες από ποτέ ηλικίες, αλλά σίγουρα πιο "ιδιαίτερης" φύσης, μιας και μιλάμε για παράνομες ουσίες, η χρήση των οποίων μπορούν να σε οδηγήσουν σε νομικές περιπέτειες (ας μην αναφερθούμε στους "κοινωνικής φύσεως" στιγματισμούς...).<br /><br />Πολλές φορές, έχει αναφερθεί η πρόταση της νομιμοποίησής τους, ώστε, με την κατάργηση της ταμπέλας "παράνομη", η ουσία να γίνει λιγότερο "επιθυμητή"(ο όρος κάπως αυθαίρετος...), αλλά και περισσότερο ελέγξιμη: Το παράδειγμα του "πειράματος της Ολλανδίας" είναι παγκοσμίως γνωστό, έστω και αν τα αποτελέσματά του επιδέχονται αρκετών ερμηνειών...<br /><br />Δεν είμαι όμως εδώ για να σας πω την γνώμη μου:ίσως, εν τέλει, να είμαι κι εγώ αναποφάσιστος πάνω σε αυτό το ζήτημα...Θέτω όμως αυτό το ερώτημα προς συζήτηση, και θα ήμουν ευτυχής αν μάθαινα τις απόψεις σας σχετικά (ομολογώ ότι, όλοι οι αναγνώστες του παρόντος blog το έχουν τιμήσει ως τώρα με σχόλεια υψηλού προβληματισμού-και αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά...)<br /><br />Σας ακούω λοιπόν: ας είναι οι γνώμες σας απαρχή ενός δημιουργικού διαλόγου!!!<br /><br />ΥΓ: Μην ξεχάσετε να ψηφίσετε και στο σχετικό poll :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-5007834575510624362?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-24509279097516123962007-09-15T15:30:00.001-07:002007-09-15T16:19:17.157-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/RuxdP21OiKI/AAAAAAAAADM/EKwg42oTxpQ/s1600-h/just_try_voting_here_265x358.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/RuxdP21OiKI/AAAAAAAAADM/EKwg42oTxpQ/s200/just_try_voting_here_265x358.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5110562204156856482" border="0" /></a><br />Ορίστε:τι ανυπομονούσατε τόσο καιρό??Ήρθε η ιερή ώρα της ψήφου, την οποία θα την εισπράξουν άνθρωποι με εντελώς ανίερους σκοπούς!... Είναι μια "loose-loose situation"??? Όχι απαραίτητα...<br /><br />Ας αναλογιστούμε τα χειρότερα σενάρια(δεν είναι δα και δύσκολο) :<br /><br /><span style="font-weight: bold;">α)</span> Αυτοδυναμία κάποιου από τα δύο μεγάλα κόμματα (καλά, δηλαδή της Νέας Δημοκρατίας, μιας και για να πάρει το ΠΑ.ΣΟ.Κ αυτοδυναμία, θα πρέπει αύριο να ξημερώσει ανάποδα, ν'ανοίξουν οι ουρανοί, και να κατέβει ο Ανδρέας με τα χερουβείμ να τραγουδάνε τα"Carmina Burrana" :P) :Νομίζω πως δεν πολυχρειάζεται σκέψη αυτό το ενδεχόμενο:θα υποστούμε για άλλα 4 χρόνια τον κρατικό τραμπουκισμό, και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση, μιας και ο Κωστάκης και οι συν αυτόν θα είναι επιβραβευμένοι και με την λαική ψήφο για τα όσα έχουνε κάνει (και δεν κάνει) ["<span style="font-style: italic;">τόσα σκάνδαλα, τόσες λοβιτούρες, και ακόμα αντέχουν???Τώρα θα δούνε!!!..."</span>] .Το worst ever σενάριο κατά την γνώμη μου...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">β)</span>Νίκη κάποιου από τα δύο μεγάλα κόμματα (πω πω...ούτε και τα ονόματά τους δεν θέλω πια να γράφω...τη ζωή μου βαρέθηκα!), και <span style="font-weight: bold;">συνεργασία</span> με τον Δον Καρατζαφέρη (ε, τέτοια κολλητηλίκια με την βασιλική φάρα, όλο και κάποιον τίτλο στη ζούλα θα έχει τσιμπήσει...) που έχει δηλώσει πως συνεργάζεται με όλους και όλα(χωρίς κρεμμύδι): Λοιπόν, το ξανασκέφτηκα- <span style="font-weight: bold;">αυτό</span> είναι το worst ever σενάριο: Σκεφτείτε μια ωραία κυβέρνηση ΝΔ και ΛΑΟΣ: Ακόμα δεν σας έπιασε αναγούλα? Τότε σκεφτείτε μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ!!! (εμένα κάπου εδώ με έπιασαν κάποιες στομαχικές αναταράξεις... Μικρή διακοπή για τουαλέτα..). Σκεφτείτε στο υπουργείο εξωτερικών τον Καρατζαφέρη, και ετοιμαστείτε για πολλά νταβαντούρια... Με μια λέξη:μπάχαλο, με οσμή ακόμα χειρότερης τρομοκρατίας των ΜΑΤ(για βγες φοιτητή και συνταξιούχε να διαδηλώσεις, άμα είναι κανάς ΛΑΟΣτής υπουργός δικαιοσυνης... Κάνε και καμιά ασφάλεια ζωής πιο πριν...<br /><br />Νομίζω πως, μετά την απογραφή των παραπάνω σεναρίων, δεν μπορώ να αναφέρω κάτι χειρότερο-ειλικρινά! Απελπίστηκα και μόνο που αναλογίστηκα αυτές τις προοπτικές (ιδίως την δεύτερη-ο Θεός να μας φυλάει...) μπορώ λοιπόν να αναφέρω το ενδεχόμενο που εύχομαι να επικρατήσει???<br /><br />-<span style="font-weight: bold;">Μη αυτοδυναμία κάποιου κόμματος </span>με αποτέλεσμα να πάμε α) είτε σε κυβέρνηση δύο κομμάτων συνεργαζόμενων μεταξύ τους (συγχωρέστε με, αλλά το καλύτερο που μπορώ να φανταστώ είναι συνεργασία ΠΑΣΟΚ-ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αλλά θα ήμουν σε θέση να καταπιώ και το Ν.Δ-ΣΥ.ΡΙΖ.Α(λέμε τώρα ότι ο Πολυβαρας θα μπορούσε να είναι στην ίδια κυβέρνηση με τον Αλαμάνο...).Όπως και να'χει, βάζω τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α στο "συνεργαζόμενο" κομμα, μιας και η Αλεκάρα κρατάει ακόμα το λάβαρο ψηλά (μάλλον το έχει καταπιεί, γιαυτό και η ακαμψία...)<br /><br />β)Είτε κυβέρνηση πολυκομματική (τριών τουλάχιστον κομμάτων):Εδώ διαλέγετε και παίρνετε(όσον αφορά τα κόμματα που θα μπορούσαν να συνεργαστούν).Θεωρήστε με ρομαντικό, αλλά πιστεύω πως, μια τέτοια περίπτωση, <span style="font-weight: bold;">ρεαλιστικά</span>, θα ήταν η τελευταία ελπίδα αυτού του τόπου αν ήθελε να κυβερνηθεί με λίγη αξιοπρέπεια-και πυγμή:Με εξαίρεση το τρίπτυχο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ (ωχ, να'τη πάλι η αναγούλα...), κάθε άλλο "σχήμα", εμάνα προσωπικά θα μου έδινε κάποιες ελπίδες για το "διαφορέτικό" που τόσο ανάγκη έχει ο τόπος... Θα εξέλειπε ο όρος "πολιτικό κόστος", ο οποίος καταδυναστεύει τη πολιτική ζωή, και θα βλέπαμε πολιτικούς να προσπαθούνε,για μια φορά, να πάρουν αποφάσεις για τον τόπο, όχι πλέον καβάλα στ'άλογο, αλλά καθισμένοι στο ίδιο τραπέζι με τους "απέναντι"...<br />Ναι, το ξέρω πως το έχουμε ξαναπροσπαθήσει (στη συγκυβέρνηση του 1989), αλλά δεν τίθεται σύγκρισης:μην ξεχνάτε πως μιλάγαμε για ένα κλίμα πολωμόνο στο έπακρο, όπου οι πολιτικοί ηγέτες της χώρας είχανε έντονες προσωπικές αντιπάθειες μεταξύ τους: αυτό πλέον δεν ισχύει, και νομίζω πως είναι ανάγκη να το δοκιμάσουμε και αυτό.<br /><br />Συμπέρασμα? Δεν νομίζω ότι υπάρχει... Θα μπορούσα να τελειώσω αυτό μου το πόνημα, με μια ευχή... Για μια φορά, ο πολίτης, ο κάθε ένας από μας, να μπει μέσα στο παραβάν, έχοντας υπόψην του το <span style="font-weight: bold;">τι - ακριβώς- κάνει</span>: δεν δηλώνει τα οικογενειακά του φρονήματα, δεν "μαυρίζει" αυτόν που δεν του διόρισε ακόμα την κόρη,δεν ψηφίζει τον πολιτευτή που στην τηλεόραση "γράφει καλά"..<span style="font-weight: bold;">. </span>Μην πετάξετε μια ψήφο για να "ξεμπερδεύετε"!<br /><span style="font-weight: bold;"><br />Διάολε, κάθε ψήφος είναι και μια σφυριά στο τοίχο που έχουν στήσει ανάμεσα σε μας στη ζωή που ονειρευόμαστε και μας αξίζει: Ας την ρίξουμε με δύναμη - μην την πουλήσετε φτηνά<br /><br /><span style="font-weight: bold;"></span><br /></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"></span></span></span>Καλή σας νύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-2450927909751612396?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-11934336782377020702007-09-11T15:29:00.000-07:002007-09-12T01:07:59.275-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RucjEVkQASI/AAAAAAAAADE/wGBI6E2FmgU/s1600-h/Athens_Germanoi_1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RucjEVkQASI/AAAAAAAAADE/wGBI6E2FmgU/s200/Athens_Germanoi_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5109090859690754338" border="0" /></a><br />Σάββατο, 8 Σεπτέμβρη.Η Θεσσαλονίκη έχει παραλύσει λόγω της ομιλίας του πρωθυπουργού<br />στην έναρξη της ΔΕΘ (και όσοι μπορείτε να βγάλετε νόημα από αυτή τη πρόταση, σφυρίξτε μου...), και, έχοντας διανύσει την μισή πόλη με τα πόδια και τον σάκο στον ώμο (<br />φυσικά, όλοι οι δρόμοι ήταν κλειστοί-για όλους), καταφέρνς να περάσω το "μπλόκο":αντικειμενικός στόχος, να βρω ταξί, που θα με πάει στο ραντεβού με τον Έρωτα.Mission :Impossible !<br /><br />Μετά από 1000 παρακάλια-και χυλόπιτες-, με λυπάται κάποιος άγιος ταρίφας (μάλλον υπάρχουν και τέτοιοι...) και με φορτώνει στο πίσω κάθισμα.Στην κούρσα, ένασ κουστουμάτος, ο οποίος μόλις έχει βγει από τον χώρο της ομιλίας, και καρα-βρωμάει δεξιάρα του κερατά(υπερασπίζεται τον Κωστάκη στον ταξιτζή όταν αυτός διαμαρτύρεται για το ασφυκτικό μποτιλιάρισμα λόγω της ασυνενοησίας της αστυνομίας),έχει θρονιαστεί στο μπροστινό κάθισμα και μιλάει σε 2 κινητά ταυτόχρονα.Σε όλα τα τηλάφωνα,στάζει μέλι για την ομιλία του Κωστάκη (χα!).Δεν μιλάω-δεν με αφορά μέχρις εκείνης της στιγμής...<br /><br />Χτυπάει το (τρίτο?)τηλέφωνό του, και αποδεικνύεται ότι είναι Διοικητής νοσοκομείου της Καβάλας.Βλέπω το χρώμα του να αλλάζει, όταν τον πληροφορούν ότι υπήρξε θανατηφόρο τροχαίο όπου ενεπλέκετο και υποψήφιος βουλευτής της περιοχής.Όταν μετά το τέταρτο τηλεφώνημά του (κι ενώ έχει χάσει έναν αξιοσέβαστο αριθμό χρόνων από τη ζωή του προφανώς...), μαθαίνει ότι ο υποψήφιος, είναι σώος και αβλαβής, και ότι το θύμα είναι κάποιος αλλοδαπός. Το σχόλιό του, ανακουφισμένος καθώς κλείνει το τηλέφωνο?<br />-"<span style="font-weight: bold;">Εντάξει μωρέ...Τελικά ένας αλβανός σκοτώθηκε...Πήρα μιά τρομάρα!! "...</span><br /><br />(Ευτυχώς δεν σκοτώθηκε κανάς άνθρωπος, κύριε Διοικητά μου... Καλά, δεν το συζητώ για τον υποψήφιο βουλευτή! Ο Θεός να μας φυλάει!...)<br /><br />Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου. Καμάρα, και περιμένω εγώ αυτή τη φορά τον Έρωτα (και μετά λένε πως δεν περιστρέφεται ο πλανήτης γύρω του :Ρ). Νεαροί ΠΑΣΠίτες, έχουν κατακλύσει τον χώρο, στολίζοντάς τον (κατά την γνώμη τους πάντα το ρήμα...) με αφίσες του κόμματός τους και φυσικά, με αντίστοιχες του χαρισματικού ηγέτη τους... Είναι βλέπεις η ομιλία του σήμερα,και δονούνται από υπερηφάνεια και καμάρι...Τους παρακολουθώ με απάθεια από μικρή απόσταση, απορώντας ταυτόχρονα τι ενδιαφέρον βρίσκουν νεαρά παιδιά να τρέχουν για τέτοιες μαλακίες (και πως αντέχουν το ίδιο ρεπερτόριο τραγουδιών-"εμβατηρίων" που δεν έχουν αλλάξει εδώ και 30 χρόνια...).Ξάφνου, παρατηρώ έναν τύπο (είχε την φάτσα ανθρώπου που "ξέρει τι κάνει"-τρομάρα του!...), ο οποίος, βλέπει ότι ένα από τα πανό, καλύπτεται μερικώς από τα κλαδιά ενός (από τα λιγοστά στην πλατεία) δέντρου... Τον βλέπω να προχωράει αποφασισμένος προς το σημείο του πανό, και οι "σύντροφοί" του,σταματούν την προσπάθεια να συγιρύσουν την κατάσταση, αλλάζοντας μεριά στο πανό: Οοοοοοχιιιιιιι, ο φίλος μας δεν ανέχεται τα ημίμετρα:με γρήγορες κινήσεις, τσακίζει και ξεριζώνει από τον κορμό τους 5-6 από τα μεγάλα κλαδιά του δέντρου, κι έτσι πλέον, το πανό με την "γεμάτη Αριστοτέλους"(ένα θαύμα του PHOTOSHOP...) είναι πλέον ορατή από παντού. Το δέντρο κι εγώ, μένουμε άφωνοι μπροστά στην εφευρετικότητα του νέου Μαγκάιβερ... Το δεντρο ίσως να συνέλθει κάποια στιγμή απ΄την καφρίλα, εγώ ακόμα δεν μπορώ....<br /><br />Δύο απλά καθημερινά παραδείγματα, απλά δείγματα συμπεριφοράς των "κομμάτων εξουσίας, που συμπεριφέρονται στον τόπο σαν κατακτητές, όπως οι Κονκισταδόρες απέναντι στους δύσμοιρους ιθαγενείς...<br /><br />Τα σχόλια δικά σας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1193433678237702070?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-53471391821215542562007-09-06T01:45:00.000-07:002007-09-06T08:41:15.974-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/Rt_BxFkQARI/AAAAAAAAAC8/ABJSu9ZBdv0/s1600-h/oath.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/Rt_BxFkQARI/AAAAAAAAAC8/ABJSu9ZBdv0/s200/oath.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5107013551513403666" border="0" /></a><br />Κάνω μια υπόσχεση σήμερα-προς τον εαυτό μου κατά κύριο λόγο: Να μην υπάρξει δεύτερη φορά οπού θα κάνω τον Έρωτα να στεναχωρεθεί εξαιτίας της ξεροκεφαλιάς μου (και του σκορπίσιου αδηφάγου εγωισμού μου...) :Σιχαίνομαι να κλείνει η μέρα μας με ένα "μισό" και "ζορισμένο" καληνύχτα, επειδή ο υποφαινόμενος τυχγχάνει άνθρωπος με κόμπλεξ! Θα το πολεμήσω,αυτό είναι υπόσχεση και όρκος...<br /><br />(Σε τελική, τι είναι ο έρωτας, αν όχι το μεγαλύτερο όπλο που σου δίνεται στη ζωή για να παλέψεις με τις αδυναμίες σου?Όταν ξέρεις πως κάποιος σ'αγαπάει γι'αυτό που είσαι, παίρνεις θάρρος-και κίνητρο- να γίνεις ακόμα καλύτερος. Γι'αυτόν/ην...)<br /><br />Σ'αγαπώ.... Ποτέ μα ποτέ μην το ξεχάσεις αυτό, μικρό μου πλασματάκι!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-5347139182121554256?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-45531117947855126642007-09-05T09:46:00.000-07:002007-09-05T11:19:10.860-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/Rt7tw1kQAQI/AAAAAAAAAC0/1FB874BbF9E/s1600-h/DEBATE.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/Rt7tw1kQAQI/AAAAAAAAAC0/1FB874BbF9E/s200/DEBATE.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106780450753347842" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;">"Έξι πολιτικοί αρχηγοί, έξι δημοσιογράφοι και έξι θεματικές ενότητες θα πρωταγωνιστήσουν το βράδυ της Πέμπτης, όπως όλα δείχνουν, στη μία και μοναδική τηλεοπτική αναμέτρηση των κομμάτων που θα μεταδοθεί σε εθνικό δίκτυο. </span><p style="font-style: italic;">Όπως αναφέρει Το Βήμα, οι εκπρόσωποι των κομμάτων συμφώνησαν το βράδυ της Τετάρτης στους κανόνες με τους οποίους θα διεξαχθεί αυτή η τηλεοπτική συζήτηση.</p><p style="font-style: italic;">Εκτός από τους κ.κ. Κώστα Καραμανλή, Γιώργο Παπανδρέου, Αλέκα Παπαρήγα και Αλέκο Αλαβάνο θα συμμετάσχει και ο Γιώργος Καρατζαφέρης αφού το κόμμα του εκπροσωπείται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς και ο Στέλιος Παπαθεμελής, αφού υπερίσχυσε η άποψη της κυβέρνησης ότι και το δικό του κόμμα εκπροσωπήθηκε από τον ίδιο στη Βουλή που διαλύθηκε.</p><p style="font-style: italic;">Το συντονισμό της συζήτησης θα αναλάβει η δημοσιογράφος της ΝΕΤ κυρία Μαρία Χούκλη, ενώ τους πολιτικούς αρχηγούς θα «ανακρίνουν» οι κυρίες Όλγα Τρέμη (Mega) Έλλη Στάη (Alpha), οι κ.κ. Ν.Ευαγγελάτος (ANT1), Ν.Χατζηνικολάου (Alter) Αλ.Παπαχελάς (Σκάι) και Αιμ.Λιάτσος (Star).</p><p style="font-style: italic;">Η συζήτηση θα διαχωριστεί σε έξι ενότητες (εξωτερική πολιτική, οικονομική πολιτική, κοινωνική πολιτική, δημόσια διοίκηση, Παιδεία και γενικά πολιτικά ζητήματα) και κάθε δημοσιογράφος θα απευθύνει μία ερώτηση ανά ενότητα σε έναν πολιτικό αρχηγό κάθε φορά.</p><p style="font-style: italic;">Κάθε ερώτηση των δημοσιογράφων δεν θα υπερβαίνει σε χρόνο τα 30 δευτερόλεπτα, ενώ κάθε απάντηση των πολιτικών αρχηγών δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 90 δευτερόλεπτα."</p><p style="font-style: italic;"><span style="font-style: italic;">(Από τό in.gr, http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=828831)</span></p><p style="font-style: italic;"><br /><span style="font-style: italic;"></span></p><strong> <span style="font-weight: normal;">Ή</span><span style="font-weight: normal;">ρθε λοιπόν η ώρα που όλοι περιμέναμε:το </span><span style="font-size:130%;"><span style="font-style: italic; font-weight: normal;">debate</span><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: normal;"> είναι γεγονός:οι όμορφοι αρχηγοί μας (τρομάρα μας...) θα ντυθούνε, θα βαφτούνε (θυμάται αλήθεια κανείς πως είχαν κάνει την καημένη την Παπαρήγα το 2004... Καρνάβαλο!), θα σενιαριστούνε και θα βγούνε, να πούνε...τί-πο-τε!!! :είναι εξάλλου επικίνδυνο να πιάσεις θέματα που ταλανίζουν τον πολίτη-θα πρέπει ίσως να πεις και αλήθειες(μπορείς???)</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Σαν να τους βλέπω μπροστά μου-τα καμάρια της Ελλάδος:ο Κωστάκης, με το χαμόγελο της επιτυχίας (που δεν προκύπτει από πουθενά...), να θριαμβολογεί πως,αν και παρέλαβε καμένη γη (all time classic- αν και παρακινδυνευμένη τώρα ατάκα λόγω πυρκαϊκού χάους :Ρ), δημιούργησε</span><br /><span style="font-weight: normal;">τις προυποθέσεις για μια Ελλάδα-παράδεισο (για τους Πραίτωρες του Πολύδωρα ίσως...),και πως έχει ρίξει τα μπετά, αλλά θέλει την "λαική βούληση</span><br /><span style="font-weight: normal;">" για να τελειώσει το γιαπί-εεεε, την ανοικοδόμηση της νέας Ελλάδος εννοώ...</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Ο Γιωργάκης, κοιτώντας άλλ'αντι άλλων κάμερες (μα πως μπορεί αυτός ο άνθρωπος να μην κληρονόμησε ούτε 1% της ακτινοβολίας του πατέρα του?-μπορεί να ήταν ό,τι ήταν ο Αντρέ, αλλά "έγραφε" ο πούστ...), θα προσπαθήσει να μας πείσει (να μην κοιμηθούμε, και...)πως η Ελλάδα, θα αλλάξει ρότα κάτω από την στιβαρή του διακυβέρνηση, και πως οι αυθαιρεσίες και η διαφθορά θα λάβουν τέλος-νέα πρόσωπα(Λαλιώτης, Πάγκαλος,Βάσω Παπανδρέου</span><br /><span style="font-weight: normal;"> και ο ηρωικός ΑΚΗΣ) θα αναλάβουν την βαριά ευθύνη του εξυγχρονισμού του κράτους και της κοινωνίας...Όλα αυτά σε 18 απαντήσεις,αν και θα του έχουν γίνει μόλις 6 ερωτήσεις-κάθε πολιτικός θέλει κα την ρέγουλά του!</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Η Παπαρήγα... εντάξει, τι να πω τώρα-πως στις 2.000 λέξεις που θα πει, οι 850 θα είναι "όχι", οι 420 "προλαιταριάτο" (ίσως πλέον από κάτω θα έπρεπε να βγαίνουν και υπότιτλοι, μιας και η [ξύλινη] γλώσσα που χρησιμοποιούν τα στελέχη του Κ.Κ.Ε δεν την καταλαβαίνει κανείς εκτός Περισσού???), και οι 480 "δικομματισμός" :είναι βολικό να λες "δεν κάνω εγώ ζάφτι με αυτούς, και μόνο τα χώνω", αλλά λυπάμαι, επαναστάτες του καναπέ, βαρέθηκα να βλέπω...</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Ο Αλαβάνος,συμπαθής, θα εγκλωβιστεί στη συζήτηση περί μετεκλογικών σεναρίων και συνεργασιών:λες και μπορεί να απαντήσει ο άνθρωπος-εδώ δεν μπορούνε να βγάλουν άκρη στο παρα πέντε των εκλογών οι 422 τάσεις του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ σχετικά, θα μπορέσει να μας διαφωτίσει ο ίδιος? Χλωμό (του νεκρού...)</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Ο καλοσυνάτος κύριος Καρατζαφέρης (αφαιρέστε το "κύριος", το "καλοσυνάτος"</span><br /><span style="font-weight: normal;"> και προσθέστε όποιο επίθετο γουστάρετε-εγώ αν έβαζα αυτά που σκεφτόμουν, θα είχα χαρακτηριστεί ως πορνογράφος...), θα βγει με το στυλ του "ανατροπέα</span><br /><span style="font-weight: normal;">", του πολιτικού αρχηγού που "θα σαρώσει τα πάντα στο πέρασμά του στη βουλή" (άλλος "μπουλντόζας" μας βρήκε...), και θα τα χώσει σε όλους-χρησιμοποιώντας χτυπήματα κάτω από την μέση [τακτική ευρέως χρησιμοποιούμενη-αλλά στη πραγματικότητα,και με λοστάρια- από τους θρυλικούς Κένταυρους και τους Rangers...]: κάποιοι πανηλήθιοι, θα πούνε μέχρι και ότι κέρδισε την μάχη του debate: κάπου εκεί είναι που δεν θα κρατηθώ και θα ξεράσω τα άντερά μου...</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Όσο για την τσόντα, τον κοντό?Τι να πει και ο Παπαθεμελής ρε πούστ...μου? Να μιλήσει για το ωράριο?Να κραυγάσει "Η-Μακεδονία-είναι-ελληνική"??Να μιλήσει για την ανοικοδόμηση των ναών που κάηκαν στην Πελοπόνησο?Να κάνει κάποια δέηση υπέρ υγείας του Αρχιεπισκόπου υμών Χριστόδουλου?Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο-αν εσείς μπορείτε, βοηθήστε με... Ο τύπος είναι πολιτικό ανέκδοτο,και μόνο ως τέτοιο μπορεί να εκληφθεί:οποιαδήποτε προσπάθειά σας να τον παρακολουθήσετε με προσήλωση, μπορεί να επιφέρει ζημιές στην αίσθηση του χιούμορ σας!...</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Ένα μόνο έχω να προσθέσω,για το όλο "debate issue" (δεν πιστεύω να μου κρατάτε κακία για τον αγγλικό όρο, έτσι?...): Μπορεί να ήταν εν μέρει στημένο το αντίστοιχο debate στις ΗΠΑ (ξέρετε, το πείραμα με τις ερωτήσεις που απλοί πολίτες έθεταν σε μορφή βίντεο στους Δημοκρατικούς υποψήφιους για το χρίσμα στo YouTube), αλλά υπήρξε μια επίφαση "αμεσότητας" με τον πολίτη μέσω αυτής της πρωτοβουλίας... Εδώ ,θα ακούσουμε αποστειρωμένες ερωτήσεις (από αποστειρωμένους δημοσιογράφους), και στείρες απαντήσεις (από πολιτικούς που,είτε δεν θέλουν,είτε δεν είναι σε θέση να δώσουν απαντήσειςκαθαρές και τίμιες).</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Οπότε... δεν οργανώνουμε ένα μποϋκοτάζ του να γουστάρουμε???</span><br /><br /><span style="font-weight: normal;">Καλό απόγευμα...</span><br /></span></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-4553111794785512664?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-19568544848840736152007-09-01T00:06:00.000-07:002007-09-01T00:23:49.066-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RtkR31kQAOI/AAAAAAAAACk/e6f1wZleAtA/s1600-h/Sarri.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RtkR31kQAOI/AAAAAAAAACk/e6f1wZleAtA/s200/Sarri.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5105131303570768098" border="0" /></a><br />Ε,<span style="font-weight: bold;">σταυρώστε την επιτέλους!!!!!</span> <object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wbEeeWM45HE"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/wbEeeWM45HE" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></embed></object><br /><br />...Για να γίνει ο Γολγοθάς παλκοσένικο...Η Ελλάδα μας λαμπερή όσο μια πίστα...Και ο Χριστός (στον οποίο πιστεύει η υποψήφια...) να γίνει Οιδίποδας, καθώς θα βγάζει τα ματάκια του ( και θα ξηλώνει τα αυτάκια του) με την κυρία Σαρρή...Σταυρώστε την...Τι είχατε, τι χάσατε, (π)σολέω την ξεχάσατε...<br /><br />Φοβάμαι να σταματήσω να γελάω...Διότι μετά θα μπω σε διαδικασία να αναρωτηθώ μήπως κάποιοι τελικά την ψηφίσουν...Ήμαρτον που λέει και μια φαφούτικη ψυχή!!!<br /><br />(Α! Και καλό μήνα αδέρφια μου...(θέλει κουράγιο αυτός ο Σεπτέβριος :) )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1956854484884073615?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-55868958500540729402007-08-30T07:19:00.000-07:002007-08-30T07:39:57.958-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RtbWSlkQANI/AAAAAAAAACc/wcS2tFB_wZg/s1600-h/images.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_zx498b1CDts/RtbWSlkQANI/AAAAAAAAACc/wcS2tFB_wZg/s200/images.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104502842481180882" border="0" /></a><br />"Μετρα για την εξάλειψη γραφειοκρατικών αγγυλώσεων" προανήγγειλε ο πρωθυπουργός μας κ Καραμανλής ο νεώτερος,ώστε να πάρουν τα επιδόματα τους οι πυρόπληκτοι μια ώρα αρχίτερα...<br /><br />Άντε, με το καλό οι κάθε λογής σπεκουλαδόροι/απατεώνες/αλμπάνηδες που έχουν κάποιο μέσον στη Νομαρχία ή στην Δημαρχία ή σε κάποια επιτροπή αρμόδια για την ανοικοδόμηση, να προσέρχονται στο γκισέ για είσπραξη...Γιατί τα λεφτά είναι "ζεστά" (προεκλογική περίοδος, γαρ...) και οι έλεγχοι...μάλλον θα χαλαρώσουν κάπως (θέλετε να πω "θα ξεχειλώσουν"? πάλι μέσα θα'μαστε...)<br /><br />Περάστε κόσμε....Η γραφειοκρατία στην υπηρεσία του κοινού καλού!!!<br /><br />[ΥΓ: Το άκουσα κι έφριξα:οι τράπεζες ζήταγαν προμήθεια για την κατάθεση χρημάτων σε λογαριασμούς για την ενίσχυση πυρομανών???Μα,<span style="font-weight: bold;">είναι ποτέ δυνατόν????</span> Τέτοια αναλγησία???( αν και δεν ξέρω γιατί εκπλήσομαι τόσο...)]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-5586895850054072940?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-61764208802050836852007-08-30T07:00:00.000-07:002007-08-30T07:41:20.970-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/RtbPsVkQALI/AAAAAAAAACM/Vb2uXFP_jnI/s1600-h/moon.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/RtbPsVkQALI/AAAAAAAAACM/Vb2uXFP_jnI/s200/moon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5104495588281417906" border="0" /></a><br />Τελικά, δεν θέλει πολλά κάποιος για να χαρεί, να γελάσει,να συγκινηθεί... Ένα παγκάκι,ενα αναψυκτικό στό χέρι (Λεμονίτα,<span style="font-weight: bold;">Λεμονίτα</span>, το εμπεδώσαμε!!! :Ρ), και απέναντί σου, το κορίτσι σου... Το πλάσμα που, σε κάνει να νιώθεις όμορφα,ανεξαρτήτως περιβαλλόντων συνθηκών...Εσύ, ο Ερωτας, και, προαιρετικά, ένα υπέροχο φεγγάρι από πάνω σου...<br /><br />[Κι ας σε κάνει να στεναχωρηθείς κάποια στιγμή...Κι ας σε κάνει να κλείσεις τα μάτια και απλά να συγγεντρωθείς στην προσπάθειά σου να μην "σπάσεις" στο άκουσμα λέξεων που δεν περίμενες ν'ακούσεις ... ]<br /><br /><br />Είμαι μαζί σου, να το θυμάσαι πάντα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-6176420880205083685?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-48148823417602054952007-08-27T18:14:00.000-07:002007-08-27T19:03:33.368-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/RtOBelkQAKI/AAAAAAAAACE/KLwGblzD2Po/s1600-h/sweet+dreams.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/RtOBelkQAKI/AAAAAAAAACE/KLwGblzD2Po/s200/sweet+dreams.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103565165221118114" border="0" /></a><br />Κόσμος πάει κι έρχεται:έστω και μερικώς συννεφιασμένος, ο ουρανός παρέχει ένα πολύ όμορφο θέαμα-και όλοι θέλουν να το απολαύσουνε...Συνωστίζονται στο μαγαζί,γελάνε,πίνουν,διασκεδάζουν...<br /><br />Κι εγώ εκεί, έτοιμος να τους εξυπηρετήσω...Να μην αφήσω ένα βλέμμα τους για "μια ακόμα γύρα" αναπάντητο...Τα πόδια μου παίρνουν φωτιά. κι όμως, το μυαλό μου δεν είναι εκεί...Τα μάτια μου,τα χέρια μου που κρατούν τον δίσκο, ίσως-όμως,όχι,ο νους μου είναι αλλού-λυπάμαι (<span style="font-style: italic;">όχι, τα ψέμματα δεν χωράνε εδώ:δεν λυπάμαι καθόλου!</span>)<br /><br />Μου λείπεις:η ανάγκη να σε δω είναι σαν διαρκής και ακατάπαυστος βόμβος εντόμου στο νού μου, σαν φαγούρα (όσο "άκομψο" κι αν ακούγεται) που δεν λέει να κοπάσει: θέλω να σε δω.Τέλος-και το γεγονός ότι έχασα το σημερινό ραντεβού, απλά επιτείνει το πρόβλημα...<br /><br /><br />Η ώρα περνάει...Περισσότερος κόσμος, έντασεις στη δουλειά (θα φταίει το φεγγάρι...τρελαίνει τις φτωχές μας τις ορμόνες), φωνές-χαράς νέων γνωριμιών,αλλά και συνάντησης παλιών φίλων. Το κινητό μικρή ικανοποίηση μου προσφέρει-και δεν περίμενα και περισσότερα για να'μαι ειλικρινής... Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, μου είναι διαολεμένα δύσκολο να κάνω και τα αυτονόητα! Άραγε με σκέφτεται? Με έχει στο μυαλό της, έστω για ένα λεπτό,καθώς είναι με την παρέα της, καθώς διασκεδάζει??Διάολε, ένα sms ζητούσα μόνο!!!(<span style="font-style: italic;">αυτή η ανασφάλεια θα με φάει στο τέλος...)</span>. Με φωνάζουν για παραγγελία, θέλω να αρχίσω να ουρλιάζω-αντ'αυτού όμως, φοράω το medium χαμόγελό μου (το XL έχει πάει περίπατο απόψε...),και να'μαι πάνω από το τραπέζι τους... Καλησπέρα!<br /><br />Κοιμήθηκε...Της υποσχέθηκα ότι θα την έπαιρνα τηλέφωνο, όμως οι ορδές των "τι-καλά-που-περνάμε-πίνοντας-και-λέγοντας-τις-ίδιες-παπαριές- ξανά και ξανα<br />" πελατών, με κρατούν δεμένο χειροπόδαρα... Άραγε,άραγε κατάλαβαίνει από αυτά που της γράφω πόσο πολύ μου λείπει? Μπορεί να μπει στο μυαλό μου έστω για μια στιγμούλα, και να<br />κρυφοκοιτάξει εκεί,να δει την έγνοια μου γι'αυτή,που σαν τεράστιο θηρίο με κατατρώει,μπουκιά τη μπουκιά, όσο δεν μπορώ να την έχω στην αγκαλιά μου,να την προστατεύω από κάθε κακό,από κάθε της φόβο και αρνητική σκέψη?Κλείνω τα μάτια,και φαντάζομαι (<span style="font-style: italic;">τι άλλο να κάνω???) </span>πως είμαστε μαζί στην παραλία... την έχω δίπλα μου, κοιτόντας την σαν να είναι η πρώτη-και τελευταία- φορά... Η μουσική στ'αυτιά μου αποκτά πλέον άλλη υφή,άλλη χροιά... Κάνω μεταβολή, μπαίνω στην κουζίνα, το "άβατον" μας, εκεί που δεν μας ακολουθούν τα σηκωμένα χέρια και οι αγενείς προσφωνήσεις...Κάθομαι για ένα λεπτό στη σιωπή... Είναι πιο εύκολο τώρα...<br /><br />Κλείσαμε... έδωσα τα λεφτά, και βλέπω το αφεντικό μου να τα κοιτάει ικανοποιημένος (<span style="font-style: italic;">το καλό που του θέλω να είναι,αυτά είναι το αντίτιμο </span><span style="font-style: italic;">με το οποίο πληρώθηκε η ψυχική μου υγεία απόψε!)</span>...Εγώ πάλι,αισθάνομαι άδειος...αλλά και ταυτόχρονα τόσο γεμάτος:γεμάτος από λέξεις που θα 'θελα να ειπωθούνε,και που στοιχειώνουν το μυαλό μου ήδη... Δεν καθυστερώ-γραμμή για το σπίτι... Ίσως προλαβαίνω να τις μεταφέρω αυτούσιες... ίσως προλαβαίνω να αποτυπώσω την ένταση της συγκίνησης που νιώθω όταν τις σκέφτομαι- <span style="font-weight: bold;">όταν ΤΗΝ σκέφτομαι</span>...<br /><br />Άγγελέ μου...καληνύχτα... <3<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-4814882341760205495?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-72712417500287014832007-08-26T18:55:00.001-07:002007-08-26T19:51:41.402-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/RtIvJFkQAJI/AAAAAAAAAB8/jnotx_XKM54/s1600-h/disappointed_man.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/RtIvJFkQAJI/AAAAAAAAAB8/jnotx_XKM54/s200/disappointed_man.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103193160923742354" border="0" /></a><br />Πραγματικά, ώρες ώρες απορώ με κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι,ενώ, κατά την ταπεινή μου γνώμη,έχουν την νοημοσύνη να κρίνουν "καθαρά" τα πράγματα, παρόλα αυτά,κάποιες φορές όταν τους δείχνεις το φεγγάρι κοιτούν το δάχτυλο σου: Σε μιά συζήτηση σήμερα στο μαγαζί που δουλεύω, μια παρέα πελατών στο μπάρ είχε σαν μείζων θέμα συζήτησης το γεγονός ότι χθες, για ένα μεγάλο μέρος της ημέρας είχε πέσει το ΙΝΤΕΡΝΕΤ στο μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδος.Βρίζανε λοιπόν τον ΟΤΕ, την κυβέρνηση,την πυροσβεστική που δεν μπόρεσε να κρατήσει το δίκτυο ανέπαφο,και δεν μπόρεσαν να κατεβάσουν κανά τραγουδάκι (ή καμιά τσοντούλα...) όλο το απόγευμα...<br /><br />Όταν τους είπα ενοχλημένος (φοβάμαι πως δεν μπόρεσα να κρατήσω την απογοήτευσή μου προς τα λεγόμενα τους-αν όχι προς τα άτομά τους!-ώστε να μην αποτυπωθεί στο πρόσωπό μου) ότι, το πρόβλημα που δημιούργησε την διακοπή,ταυτόχρονα έχει ήδη φέρει την Ελλάδα σε κατάσταση υστερίας, έχει δημιουργήσει χήρες και ορφανά κι έχει σκορπίσει ανείπωτο πόνο σε περιοχές ολόκληρες,οπότε μάλλον η αγανάκτησή τους είναι κάπως υπέρμετρη σε σχέση με το πρόβλημα που <span style="font-weight: bold;">τους</span> δημιούργησε, φάνηκαν να ντρέπονται και να συνειδητοποιούν τις αναλογίες με την πραγματική έκταση του προβλήματος...<br /><br />Βέβαια, ίσως με το που τους άφησα μόνους λίγο αργότερα, να βρίζανε για την αναβολή του ντέρμπι των αιωνίων, οπότε δεν μπορώ να είμαι και πολύ αισιόδοξος...<br /><br />[ΥΓ: Φοβάμαι πως, ίσως η <span style="font-weight: bold;">καταστροφή</span> του <span style="font-weight: bold;">μουσείου της αρχαίας Ολυμπίας</span> θα ήταν η μόνη λύση για να απαλλαγούμε από την γάγγραινα των οικοπεδοφάγων εμπρηστών... Ξέρω,ακούγεται παράλογο/προκλητικό/αιρετικό,αλλά μόνο αν γινόταν μια <span style="font-weight: bold;">απίστευτη πολιτισμική καταστροφή</span> με παγκόσμιο αντίκτυπο -και <span style="font-weight: bold;">παγκόσμια κατακραυγή</span> ταυτόχρονα,ίσως(λέω, <span style="font-weight: bold;">ίσως</span>) κάποια αυτιά να ίδρωναν κάπως...Ούτως ή άλλως, οι ραγιάδες-πολιτικοί μας, μόνο από κράξιμο εκ του εξωτερικού καταλαβαίνουν...]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-7271241750028701483?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-12829354298748198332007-08-25T19:08:00.000-07:002007-08-26T19:42:46.121-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/RtDg91kQAII/AAAAAAAAAB0/dJyoK3GFSUg/s1600-h/vote.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_zx498b1CDts/RtDg91kQAII/AAAAAAAAAB0/dJyoK3GFSUg/s200/vote.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5102825730766536834" border="0" /></a><br />Ίδιες υποσχέσεις για 2 διαδοχικές εκλογικές περίοδους:αυτό πρέπει να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία μιας κυβέρνησης, η οποία είχε το μαχαίρι και το πεπόνι (με μια ΔΙΕΛΥΜΕΝΗ Αναξιωματική αντιπολίτευση -το διαβάζεις και γελάς ...), με συνδικάτα διεβρωμένα, με μηντιακή κάλυψη αριστοτεχνική (ας είν' καλά ο επαγγελματίας Κυβ. εκπρόσωπος...) που κάλυπτε κάθε αίσχος, τραμπουκισμό και σκάνδαλο (πραγματικά... τι να πρωτοθυμηθεί κανείς σε 3 χρόνια?Από το Σινούκ με τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας... Τις υποκλοπές?Τους "Κουμπάρους"? Τα "γαλάζια παιδιά και τις προσλήψεις τους?"? Τις ροχάλες από το Ευρωπαικό κοινοβούλιο για τις αλχημείες στην οικονομία και την "επιτήρηση"?...)...Κι όμως, είχε το ΘΡΑΣΣΟΣ να ζητήσει την "λαική εντολή" για μια ακόμα τετραετία, γιατί η προηγούμενη <span style="font-weight: bold;">δεν της έφτασε!!! </span>Κι ας ευαγγελίζονταν τα "σχέδια 100 ημερών...Πέρασαν 1000 ρεεεεεεε!!!!!).<br /><br />Ειλικρινά δεν περιμένω από τον μέσο έλληνα πολίτη (αυτό τον χωρίς μνήμη,κριτικό πνεύμα και κοινωνική συνείδηση άτομο) κάτι παραπάνω από μία αρνητική ψήφο (ΑΝ την δώσει και αυτή!). Θα ήμουν ευτυχισμένος αν,για μια μέρα, έπεφταν οι παρωπίδες που του έχουν φορέσει και (ωσάν νέος Σαύλος-Παύλος :Ρ), έβλεπε το φως το αληθινό-τουτέστιν,την θηλιά του δικομματισμού με την οποίο ο ίδιος έχει κρεμμαστεί από πολύ ψηλά...<br /><br />Αλλά το σκοτάδι ακόμα είναι ΠΟΛΥ βαθύ...<br /><br />[ΥΓ:΄Ετσι, για τα τυπικά, να σας πω πως, έχω προβληματιστεί τρομερά σχετικά με το τι πρέπει να ψηφίσω φέτος... Σιχαίνομαι να πηγαίνω σε λύσεις του στυλ "το μη χειρον β'ελτιστον"...]<br /><br />[ΥΓ2:Αλήθεια....<span style="font-weight: bold;">ούτε τώρα</span>, μετά την τραγωδία που συνέβη λόγω της έλλειψης συντονισμού των αρμόδιων αρχών,<span style="font-weight: bold;">ΔΕΝ</span> θα παρθούν <span style="font-weight: bold;">πραγματικά μέτρα για την προστασία των δασών μας??? </span>Τόσο σπέκουλα? Τόση αλητεία????]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-1282935429874819833?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-88724773777069134332007-08-22T19:05:00.000-07:002007-08-26T08:19:42.800-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/Rszr6VkQAHI/AAAAAAAAABs/n0r92gRHKbc/s1600-h/holding_hands.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/Rszr6VkQAHI/AAAAAAAAABs/n0r92gRHKbc/s200/holding_hands.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101711865358057586" border="0" /></a>Φοβάμαι πως τα λόγια χάνουν την αξία τους κάτι νύχτες σαν αυτή που μέσα της έχω βυθιστεί απόψε... Νύχτες που σου χαρίζουν συγκινήσεις που δεν μπορούσες ν'αφεθείς να ελπίζεις,συγκινήσεις που σε βρίσκουν απροετοίμαστο...<br /><br />Σ'ευχαριστώ,άγγελέ μου...<br /><br />Ιn youth's spring, it was my lot<br />To haunt of the wide earth a spot<br />To which I could not love the less<br />So lovely was the loneliness<br />Of a wild lake, with black rock bound<br />And the tall trees that towered around<br /><br />But when the night had thrown her pall<br />Upon that spot as upon all<br />And the wind would pass me by<br />In its stilly melody<br /><br />My infant spirit would awake<br />To the terror of the lone lake<br />My infant spirit would awake<br />To the terror of the lone lake<br /><br />Yet that terror was not fright<br />But a tremulous delight<br />And a feeling undefined<br />Springing from a darkened mind<br />Death was in that poisoned wave<br />And in its gulf a fitting grave<br />For him who thence could solace bring<br />To his dark imagining<br />Whose wildering thought could even make<br />An Eden of that dim lake<br /><br />But when the night had thrown her pall<br />Upon that spot as upon all<br />And the wind would pass me by<br />In its stilly melody<br /><br />My infant spirit would awake<br />To the terror of the lone lake<br />My infant spirit would awake<br />To the terror of the lone lake<br /><br />Springing from a darkened mind<br />So lovely was the loneliness<br />In youth's spring, it was my lot<br />In its stilly melody<br />An Eden of that dim lake<br />An Eden of that dim lake<br />Lone, lone, lonely...<br /><br />(Antony and the Johnsons - The Lake)<br /><br />[http://www.youtube.com/watch?v=ue86XlCg8gk&mode=related&amp;search=]<br /><br /><br /> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=BrZTNhW44-o"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8872477377706913433?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-87933586096918717482007-08-22T17:56:00.000-07:002007-08-26T19:43:13.140-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/Rszg1lkQADI/AAAAAAAAABM/nb5C_xgh4Xw/s1600-h/vote2.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_zx498b1CDts/Rszg1lkQADI/AAAAAAAAABM/nb5C_xgh4Xw/s200/vote2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101699689125773362" border="0" /></a><br />Σήμερα στο μαγαζί, είχα την ευκαιρία να χαζέψω τα σποτάκια του κυβερνόντως κόμματος για την νέα προεκλογική περίοδο (γιατί αυτό μου ακούγεται κάπως σαν "νέα φθινοπωρινή κολεξιόν"?...).Χωρίς να μπορώ να ακούσω τι έλεγε ο συμπαθής (και με την απαραίτητα υποβλητική φωνή να υποθέσω, εκφωνητής), έβλεπα για τις "δεσμεύσεις του 2004". Στην αρχή,νόμιζα ότι θα πρόκειται για αντι-σποτ του ΠΑΣΟΚ για να είμαι ειλικρινής, μιας και μου φαινόταν αδύνατον να διαφημίζει κάποιος τις ανεφαρμοστες υποσχέσεις ΤΟΥ.Τελικά, είδα ότι τίποτε δεν ήταν αδύνατο-και με έπιασε μία ακατανίκητη παρόρμηση να πετάξω ένα ποτήρι-από τα βαριά- στην οθόνη...<br /><br />Είναι δυνατόν,να βγαίνουν αυτοί που δημιούργησαν την "γενιά των 600 Ευρώ"(ναι,με θεωρώ περήφανο μέλος της...), και να μιλάνε για την αύξηση του κατώτατου μισθού???Και να τον κάνω τι,ρε μπαγλαμάδες, όταν , <span style="font-weight: bold;">ή</span> δεν μου τον δίνουν ολόκληρο, <span style="font-weight: bold;">ή </span>και να μου τον δώσουν, απλά γίνεται μέσα σε 15 μέρες όνειρο απατηλό, και ψάχνεις τους <span style="font-weight: bold;">γονείς σου</span> (....) να σου τσοντάρουν για να βγει ο μήνας??? Τί να το κάνω που μου μιλάτε για μείωση του ελλείματος και τρίχες κατσαρές, όταν βάζεις τους γονείς να κάνουν δεύτερη και τρίτη δουλειά για να μπορούν τα παιδιά να πάνε στα φροντιστήρια τους από Σεπτέμβρη ( άλλη αμαρτία τα φροντιστήρια, ας μην το πιάσω καλύτερα...) Δεν θέλω να μακρυγορήσω: ειλικρινά <span style="font-weight: bold;">σιχάθηκα</span> από αυτά που έβλεπα...<br /><br />Και μην βιαστείτε να σχολιάσετε πως προμοτάρω το κόμμα της (ανα)αξιωματικής αντιπολίτευσης: οι αυταπάτες χάθηκαν, όταν ακόμα πήγαινα Λύκειο-και σας πληροφορώ πως περάσαν πολλά χρόνια από τότε! Το άλλο πρόσωπο της ίδιας φάμπρικας βολέματος, ένας Ιανός βρωμιάς που και αγγίζει επίπεδα βοθρολύματος (μπλιάξ!). Η Σκύλα και η Χάρυβδη, με πολύχρωμο αμπαλάζ που περιλαμβάνει χαρούμενα παιδάκια σε αγκαλιές "ηγετών",χιλιάδες μπαλόνια πράσινα,μπλέ και σκατουλί (και τρέχα μαλάκα οδοκαθαριστή να κάνεις διπλοβάρδιες), και υποσχέσεις, υποσχέσεις,υποσχέσεις... "Περάστε κόσμε"!!!<br /><br />Κάποτε, ένα δημοφιλές σύνθημα της αριστεράς που ακούστηκε κατά κόρον τον Μαη του '68 (διορθώστε με αν κάνω λάθος...), έλεγε το εξής: "<span style="font-weight: bold;">Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα, τότε θα είχαν κηρυχτεί παράνομες..."</span><br /><br />Καλή σας νύχτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8793358609691871748?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-79772647972417174602007-08-21T19:19:00.000-07:002007-08-22T03:53:49.064-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://img519.imageshack.us/img519/9194/frapead5.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px;" src="http://img519.imageshack.us/img519/9194/frapead5.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Για άλλη μια μέρα(νύχτα), γύρισα σπίτι εξουθενωμένος... Όχι τόσο σωματικά (χωρίς να είναι αμελητέα και αυτή η κούραση...),αλλά κυρίως ψυχικά.Επί 8 (...9,...) ώρες, έπρεπε να το παίξω ο mister nice guy, με το χαμόγελο στα χείλη να εξυπηρετώ πελάτες που,σαν άνθρωποι θα μου ήταν από παγερά αδιάφοροι -έως και αντιπαθείς στο έπακρο!-, και το κυριότερο, να ανέχομαι την <span style="font-weight: bold;">αγένειά </span>τους, το πλέον θανατηφόρο από όλα τα αμαρτήματα του ανθρώπου(στο ίδιο επίπεδο με την αχαριστία θα το έβαζα μάλλον...)<br />Θεωρώ πως, εφόσον το να είσαι ευγενικός <span style="font-weight: bold;">δεν</span> αποκτάται μαζί με το πτυχίο ανώτατης σχολής (διάολε!!!),αλλά είναι ικανότητα που συναντάται και σε τρίχρονα παιδιά,πάει να πει πως, οι δικαιολογίες για το να φέρεσαι αγενώς, μετριούνται στα δάχτυλα ατζαμή πυροτεχνουργού : από καμία,έως το να είσαι ενοχλημένος από κάποια άλλη κατάσταση και να το "βγάζεις" σε λάθος άνθρωπο,λάθος στιγμή:και πάλι όμως, εν τοιαύτη περιπτώσει, υπάρχει και το <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">συγνώμη</span></span> (ναι,αυτή η λεξούλα που,από την μία είναι πανάκεια και σώζει από κάθε νόσον και κάθε μαλακίαν(νομίζουν!...) ,αλλά από την άλλη, μπορεί να σώσει και τα προσχήματα ενίοτε...)<br /><br />Νομίζω πως, αν όλα τα παραπάνω, συνειδητοποιήσετε ότι τα λέει ένας μπάρμαν/σερβιτόρος (ξέρετε...κάτι αντίστοιχο με τον <span style="font-weight: bold;">υπηρέτη/σκλάβο/δουλάρα του κερατά</span> στα μάτια του μέσου πελάτη...), αντιλαμβάνεσθε ότι επιβαρύνονται εις την νιοστή..<br /><br />Τις προάλλες, τυχαία, έμαθα πως, κάποιοι από τους "σταθερούς" μας πελάτες (οι οποίοι είναι κατά βάση φοιτητές...), με αποκαλούνε "Κύριο Ευγενικό" : Αναφέρθηκε πάνω σε μια συζήτηση, και τύχαινε να είναι παρόντες και άτομα που το επιβεβαίωσαν.Κάπως πικαρισμένος, ρώτησα αν το σχόλιο είναι ειρωνικό:αυτοί, με διαβεβαίωσαν, πως ίσχυε ακριβώς το αντίθετο-μάλιστα με παρομοίωσαν και με τον μπάτλερ (Άντονυ Χόπκινς-άψογος!) στο "Απομεινάρια μιας μέρας"-την απόλυτη ευγένεια,που όμως δεν άγγιζε επ'ουδενί την δουλικότητα!<br /><br />Κόντεψα να πνιγώ από την προσπάθειά μου να κρατήσω τα γέλια μου!!! Που να'ξεραν τα παιδάκια, ότι,αυτού του είδους η "ευγένεια" που βγάζω απέναντι στο 90% των πελατών, θα την ονόμαζα μάλλον "τυπικότητα που αγγίζει την ψυχρότητα"! Διότι, όταν θα πάω σε μια παρέα να πάρω παραγγελία, τους καλημερίσω με χαμόγελο,και αυτοί με κοιτάξουν σαν να ήμουν αποβολή γυμνοσάλιαγκα και(αγνοόντας φυσικά την καλημέρα...)περάσουν κατευθείαν στο παρασύνθημα ("θα μου φέρεις ένα φραππέ γλυκό χωρίς"...),τότε δεν μου αφήνουν άλλη επιλογή,λυπάμαι: θα είμαι ευγενικός όσο αντέχεις, αγενέστατε καράβλαχε-αλλά <span style="font-weight: bold;">οικοίος </span>ποτε!!!...<br /><br />Ίσως, κάποιοι από αυτούς, καταλάβουν το "συμφέρον" τους (διότι μόνο με γνώμονα αυτό συμπεριφέρονται φυσικά...), οταν,ένας από την παρέα, μιλήσει,έστω και στο ελάχιστο,ευγενικά...αν ανταποκριθεί στο χαμόγελο καλωσορίσματος που θα τους χαρίσω...Τότε, ο συγκεκριμένος πελάτης, θα έχει από μένα, περιποίηση μαχαραγιά σε σχέση με την φτωχή (τω πνεύματι...) παρέα του, με την ελπίδα την άλλη φορά να είναι λίγο (<span style="font-weight: bold;">"λίγο, διάολε!!!</span>") πιο ευγενικοί...ΑΝ πιάνει? Φοβάμαι πως, τα ποσοστά επιτυχίας υπολοίπονται κατά πολύ το προσδοκόμενο...<br /><br />Όμως ,εγώ επιμένω... Και θα επιμένω,όσο,έστω και ένας από τους πελάτες μιας βραδυάς,ανταποδίδει το ανεπιτήδευτο χαμόγελο που θα του χαρίσω στην αρχή. Εγώ, ο Δον Κιχώτης ,ελεϊνός ιππότης ενάντια στους ανεμόμυλους των άξεστων και αγενών...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-7977264797241717460?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-68699965961915596112007-08-20T15:20:00.000-07:002007-08-22T20:05:14.003-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/RsxbxVkQACI/AAAAAAAAABE/YvmgHbmavKo/s1600-h/agg6.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/RsxbxVkQACI/AAAAAAAAABE/YvmgHbmavKo/s200/agg6.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101553381064835106" border="0" /></a><br />Επιτρέψτε μου να υπερβάλω εδω:είμαι ερωτευμένος άνθρωπος, και νομίζω ότι έχω όλα τα δικαιολογητικά του κόσμου για να το κάνω -γκέγκε???<br /><br />Η γνωριμία μου με τον Έρωτα, απλά θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μυθιστορηματικός (και να μην ακούσω τίποτε ξενέρωτους να λένε μλκιες του στυλ "μμμ...σιγά... Οι πρώτοι ή οι τελευταίοι είστε που γνωριστήκατε "ιντερνετικά"??? " .Εξάλλου,και να ισχύει αυτό που λένε, το ξεκαθάρισα από την αρχή: θα υπερβάλλω!!!).<br />Η χημεία,έκανε νομίζω την εμφάνισή της από τα πρώτα "μηνύματα" που ανταλλάξαμε (διάολε, δεν ήξερα ΚΑΝ πως είναι εμφανισιακά! Οπότε καταλαβαίνετε την πλάκα που έπαθα, οταν είδα τις <span style="font-weight: bold;">θεικές</span> της φωτογραφίες(καθόλου τυχαίο βέβαια το γεγονός ότι της τράβηξε η ίδια, έστω και αν το έμαθα αργότερα...) Έπειτα το MSN, οπου,από τις πρώτες 2-3 φράσεις κατάλαβα πως, εδώ θέλω να <span style="font-weight: bold;">μείνω</span>.Κι επειτα...<br /><br />Τα μάτια μου έπεσαν πάνω της -κατευθείαν, μέσα από ένα κινούμενο λεωφορείο, σε μια Καμάρα γεμάτη κόσμο... Ζέστη τρελή,κι όμως, θέλω να "παίξω" μαζί της: κάνω τον γύρο της Μελενίκου, για να βγώ από πίσω της,και να την "αιφνιδιάσω":κέρδισα μία ιδρωμένη μπλούζα και ένα αδιάφορο βλέμμα της (ή τουλάχιστον,έτσι μου φάνηκε τότε...)<br />Οι επόμενες 2-3 ώρες, είναι στο μυαλό μου κάπως θολές:Πήραμε τα CD's της, ήπιαμε καφέ (μιλήσαμε για τα πάντα...τα background μας...) κι έπειτα, στα GOODYS(είναι να μην γίνουν "αγαπημένη συνήθεια μετά???).Όλη αυτή η ώρα, απλά επιβεβαίωνε αυτό που στο μυαλό μου είχε ήδη διαμορφωθεί: <span style="font-style: italic;">την θέλω...</span><br /><br />Και μέσα στο δισκάδικο... τι προσπάθεια να σε πετύχω κάπου ακίνητη...να σε φιλήσω,διάολε!!!Δεν μπορούσε να πάρει άλλο αναβολή το θέμα, ήθελα αυτή η (γλυκειά, αλλά και τόσο βασανιστική) αναμονή,να πάρει ένα τέλος!Αλλά με παίδεψες κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο, μέχρι...<br /><br />...το βλέμμα σου με πάγωσε εκείνη τη στιγμή:πίστεψα ["<span style="font-style: italic;">διάολε, τι σκατά σκεφτόμουν???"</span>] οτι έκανα χοντρή μλκία...Ότι όλη η "θετική" (?) συμπεριφορά της ήταν επινόηση του μυαλού μου.Δεν ξέρω πόσες φορές έχω αισθανθεί έτσι άσχημα/αμήχανα/άθλια στην ζωή μου... Όταν είδα όμως το χαμόγελο στο πρόσωπό σου... Ααααααχχχχχχχχχ!!!!! :D<br /><br />Τα φιλιά σου, το βλέμμα σου,τα χέρια σου στα δικά μου...Μερικές στιγμές ακόμα,όπου η θολούρα κερδίζει την μνήμη,και δεν μπορώ να θυμηθώ λεπτομέρειες...Το μόνο που δεν μπορώ να ξεχάσω, είναι πως, στις φλέβες μου κυλούσε μέλι αντί για αίμα...Και πως,ήμουν ερωτευμένος- 100%, απόλυτα και αδιαμφησβήτητα <span style="font-weight: bold;">ε ρ ω τ ε υ μ έ ν ο ς...</span><br /><br />Δεν θα μπω σε περεταίρω (παρελθοντολογικές) λεπτομέρειες: τα όσα ακολούθησαν, απλά δυνάμωσαν το πως νιώθω γι'αυτήν, μου ξύπνησαν αισθήματα και συγκινήσεις κρυμμένα σε σκοτεινα και αραχνιασμένα κελαρια της ψυχής μου,και-ας μην γελιόμαστε...- μου δημιούργησαν μιας πρώτης τάξεως,δυνατότατη και <span style="font-weight: bold;">ακρως εθιστική</span> εξάρτηση: <span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Την θέλω.Αυτή τη στιγμή.Συνέχεια.Πάντα.Και για ΠΑΝΤΑ-ΑΠΟΛΥΤΑ!!!<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Πολύ αργά για να το πολεμήσω:με κέρδισε-και είμαι ο πιο χαρούμενος "χαμένος" του κόσμου...<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">Καληνύχτα,Έρωτα...<br /><br /><br /></span></span></span></span><br /><span style="font-weight: bold;"> </span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-6869996596191559611?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-65521025948433320002007-08-20T14:28:00.000-07:002007-08-22T20:10:59.346-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/RsxZOVkQABI/AAAAAAAAAA8/RFuxXp7SAho/s1600-h/%CE%BA%CF%84%CE%B5%CE%BB.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_zx498b1CDts/RsxZOVkQABI/AAAAAAAAAA8/RFuxXp7SAho/s200/%CE%BA%CF%84%CE%B5%CE%BB.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5101550580746158098" border="0" /></a><br />Μόλις γύρισα από Θεσσαλονίκη:δρομολόγιο που πλέον τείνει να γίνει ρουτίνα.Σε καμιά περίπτωση όμως,<span style="font-weight: bold;">κουραστική</span> ρουτίνα!!<br /><br />Βλέπεις, ο Ερωτας εκτος από τυφλός, είναι και λίγο σαδιστής(λίγο???):Θα σε στείλει να κάνεις τα μακρύτερα δρομολόγια προκειμένου να βρεθείς στο "άλλο σου μισό πορτοκάλι"(άθλια εκφραση,έτσι?Όμως, γιατί την νιώθω τόσο "αληθινή" εσχάτως? :P). Βασικά, πάλι καλά να λέω:παλαιότερα, με είχε "τακτοποιήσει" και πολύ χειρότερα(όσο να πείς, άλλο "Σερρες-Θεσ/νίκη",και άλλο "Σέρρες-Αθήνα",γιανα μην πιάσω τα διεθνή ταξίδια...)<span style="font-family:courier new;"><span style="font-family:arial;"></span></span><br />.Οπότε, το βουλώνω, και με το χαμόγελο στα χείλη (μόνιμη ηλίθια έκφραση του προσώπου μου, η οποία έτεινε κάποτε να πάψει να υφίσταται), κάνω τα 150 χλμ της χαράς!...<br /><br />Αυτό που με προβληματίζει, είναι η αδιάκοπη ανάγκη του να βλέπω τον Έρωτα όσο περισσότερο γίνεται:όσο να πεις,κάτι τέτοιο δεν είναι (πλέον) εύκολο, εφόσον τελείωσαν και οι διακοπές μου...Τα ωράρια που εργάζομαι, καθώς και ο τρόπος που αυτά "διανέμονται" μέσα στην εβδομάδα, μου δυσκολεύουν την ζωή,και με βάζουν σε διαδικασία "διαπραγματεύσεων" με τους συναδέλφους μου (οι οποίοι απλά με έχουν αφήσει μαλάκα με το πόσο χάρηκαν που με βλέπουν πλέον ανανεωμένο -ψυχικά και πνευματικά- εδώ και 20 μέρες... Τους αγαπάω πολύ...), που δεν θα ήθελα να ακολουθήσω, μιασ και μοιάζει περισσότερο με "χώσιμο" από πλευράς μου προς αυτούς...Όμως, απλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γιαυτό:είναι <span style="font-weight: bold;">πανω</span> από τις δυνάμεις μου, <span style="font-weight: bold;">ΠΡΕΠΕΙ</span> να την δω!!! :Ρ<br /><br />Την Πέμπτη ξανακατεβαίνω- και, δεν το κρύβω, δεν βλέπω την ώρα! Τα προετοιμάζω όλα με χαρά παιδιού που την επόμενη ημέρα αρχίζουν οι διακοπές του καλοκαιριού :κάθε φορά, η ίδια έντονη χαρά...<br /><br />Αγγελική... στο είπα και στο ξαναλέω και από εδω... <span style="font-weight: bold;">Σ'ευχαριστώ.....</span><br /><br />Καληνύχτα... Αύριο περισσότερα για τον ΕΡΩΤΑ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-6552102594843332000?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5323622784351664594.post-87344153488078470762007-08-17T13:42:00.000-07:002007-08-20T17:27:25.377-07:00<span style="font-family:georgia;">Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποιά η λογική να καταγράφει κάποιος την ημέρα του σε ένα φύλλο χαρτί-ή και ηλεκτρονικά καλή ώρα-: άραγε έχει πάντα κάτι σημαντικό να πεί στον "αναγνώστη" του? Μπάααα.... Εκ πείρας μιλώντας, το αποκλείω σαν κίνητρο... Μήπως δεν θέλει να ξεχάσει κάτι? Χμμμ...<br /><br /></span><span style="font-family:georgia;"> Νομίζω πως δεν υπάρχει <span style="font-weight: bold;">ΜΙΑ</span> απάντηση: εγώ το κάνω για έναν σημαντικό λόγο: καταγραφή ΛΑΘΩΝ! Ναι, είμαι αισιόδοξος άνθρωπος,πιστεύω πως,όταν αργότερα θα ξαναδώ αυτές τις καταχωρήσεις, θα γίνω σοφότερος από ταλάθη που θα αποφύγω να {ξανα}κάνω...</span><br /><br /><span style="font-family:georgia;"> Μπούρδες? Κατά πάσα πιθανότητα έχετε δίκιο :D<br /><br />Λίγα λόγια για το έργο,είπατε? ...Αύριο, σας δίνω τον λόγο μου γιαυτό... Εξάλλου η αυριανή μέρα προμηνύεται άκρως ενδιαφέρουσα ,οπότε... <span style="font-weight: bold;">εις αύριον τα σπουδαία!...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5323622784351664594-8734415348807847076?l=chameleontin.blogspot.com' alt='' /></div>Chameleon_Darknoreply@blogger.com4